link

sobota, 18 kwietnia 2015

Xeromys myoides - gryzoń wodny z Australii i Nowej Gwinei.








Xeromys myoides - Thomas, 1889 -  gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje w Australii ( Terytorium Północne, w tym wyspy, Queensland - wyspy Melville i Fraser, także inne części wybrzeża ) i Nowa Gwinea ( Papua Nowa Gwinea - południowo-zachodni region Trans-Fly ).

Zamieszkuje namorzyny, słone zalewowe łąki, nadmorskie bagna, płytkie laguny, nadmorskie jeziora, ujścia rzek. 


rycina - Xeromys myoides

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach nocnych.
Żyje w niewielkich grupach rodzinnych do 8 osobników w różnym wieku.
Buduje gniazdo u podstawy drzew namorzynowych. Jego gniazdo jest bardzo podobne do kopca termitów. Wykonane jest z liści, błota, mułu i może być wielkości około 60 centymetrów. Zwykle jest jeden otwór na górze, ale może być także dodatkowy otwór na dole. Wewnątrz jest skomplikowany system tuneli, który łączy się z wieloma komorami. Komory są wyścielane liśćmi. Jedna z komór służy jako toaleta. Ponieważ tunele są bardzo skomplikowane czasem gniazda mogą się pokrywać. Takie zachowanie wskazuje, że jest społeczny i bardzo przyjazny. Ze względu na brak płetwiastych stóp i brak zdolności do pływania, ich gniazda są zwykle budowane w pobliżu płytkiej wody. Czasami nawet pod krawędzią brzegu, zawsze na granicy przypływu.
Dzień spędza w gnieździe, czasami można zauważyć osobnika w ciągu dnia. Jednak są to osobniki, które nie zdążyły powrócić przed przypływem do gniazda.
Jest terytorialny, zakres samca to około 0,8 ha a samicy 0,6 ha. Jednak osobniki w czasie nocnych wędrówek pokonują 2,9 km.
Brak widocznego dymorfizmu płciowego. Samica ma cztery sutki. Ma wyraźnie długą, spłaszczoną głową z małymi oczami i krótkie, zaokrąglone uszy. Charakterystyczną cechą jest posiadanie tylko dwóch zębów trzonowych na każdej stronie górnej i dolnej szczęki. Jego górne siekacze są żółte lub pomarańczowe a dolne siekacze są białe. Głowa i długość ciała wynosi około 90 - 120 mm. Długość ogona to 85 - 100 mm, a tylne kończyny mają długość 23 - 26 mm. Futro ma jedwabiste, wodoodporne, w kolorze ciemnoszarym, który stopniowo stapia się z białym spodem.  Ogon jest siwowłosy i drobno obrączkowany.
Waga to około 40 - 60 gram. 
Powiększone gruczoły analne wydzielają długotrwały feromon, który przetrwa na obszarach objętych pływami. Jego silne i długotrwałe ślady feromonowe oznaczają szlaki komunikacyjne na obszarach poszukiwania pokarmu. Zapach jest zbliżony do zapachu sardeli lub spleśniałej skóry.
W czasie nocnego poszukiwania pokarmu brodzi w płytkiej wodzie zamiast pływać i nurkować. Potrafi się również wspinać a czasami także pływa. 
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych i dotyku.
Odżywia się głównie różnego rodzaju skorupiakami, mięczakami, ślimakami, małżami, czasami drobnymi rybami, jaszczurkami, żabami.
Ofiara jest zjadana na miejscu, w gnieździe lub jego pobliżu. Ostrożnie usuwa pancerz od strony brzusznej kraba, aby dostać się do wnętrza ciała. Resztki z pokarmu pozostawia wokół kopca lub w innych miejscach w zależności od ich rodzaju. Czasami wypełnia małymi pancerzykami krabów i ich szczypcami puste otwory w drzewach.  Ukrywa się wśród korzeni drzew namorzynowych w celu  zjedzenia dużych ofiar, ale pożera skorupiaka od strony brzusznej w biegu. Nie stwierdzono aby pił wodę gdyż prawdopodobnie wykorzystuje wodę zawartą w ofiarach.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku. System krycia nie jest znany ale prawdopodobnie poligamiczny ale monogamia nie jest wykluczona.
Samica rodzi  2 - 4 młode w miocie. Jednak najczęściej są to tylko 2 młode. Ilość miotów i czas odstawienia nie jest znany. Młode są umieszczane w najsuchszej komorze kopca. 
Długość życia nie jest znana.


Xeromys myoides

Nie opisano żadnych podgatunków.



rycina - kopiec Xeromys myoides

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu, że jego dystrybucja jest mocno rozdrobniona, zakres wynosi mniej niż 2 000 km2 i odnotowywany jest spadek co do wykorzystania, zakresu i jakości siedliska.
Jest to jeden z najrzadszych rodzimych gryzoni Australii.
Gatunek został opisany po raz pierwszy na podstawie jednego okazu zebranego w Mackay w 1889 roku. Następne okazy znaleziono w Mackay w 1944 roku, na Prozerpiny w 1982 roku i przez Whitsunday do Mackay regionie w 1999 roku. Van Dyck ( 1997 ) wykonał obszerne studium ekologiczne na North Stradbroke Island.
Wstępne dane sugerują, że morfologicznie Xeromys myoides może składać się z więcej niż jednego gatunku.
Jest on potencjalnie zagrożony niszczeniem siedlisk mangrowych, poprzez projekty rekultywacji i rozwoju akwakultury morskiej. Rolnictwo i rozwój budownictwa stanowią zagrożenie w Queensland.
Gatunek nie jest wstanie przetrwać w obszarach, gdzie nie rozwijają się śródlądowe obszary namorzynowe. 
W Terytorium Północnym, zmiana siedlisk z powodu nadmiernego wypasu jest prawdopodobnym zagrożeniem.
Inne zagrożenie stanowią zanieczyszczenia olejem, oczyszczalnie ścieków, zanieczyszczenie kwaśnym siarczanem, zmiana naturalnej hydrologii oraz chemiczna kontrola owadów ( komarów ). 
Gatunek jest notowany w Załączniku CITES I.
Nie wiadomo czy występuje w dowolnych obszarach chronionych.
Ochrona obszarów namorzynowych jest kluczowym środkiem ochrony dla tego gatunku. 
Tymczasowy Regionalny Plan naprawczy w południowo-wschodnim Queensland dla gatunku został złożony do Agencji Ochrony Środowiska w 2005 r.
Jest chroniony na podstawie przepisów - Federalna ustawa o ochronie różnorodności biologicznej z 1999 roku ( Załącznik 4 ), ( EPBC Act ) i Queensland Ochrony Przyrody ( Wildlife ) rozporządzenie z 1994, ( Tabela 3 ) na podstawie Ustawy o ochronie przyrody 1992 ( Queensland ).
Konieczne są dalsze badania nad dystrybucji, taksonomii i zagrożeń dla tego gatunku.


kopiec Xeromys myides 


W niewoli. 
Tylko australijskie ogrody zoologiczne. 
Zjada owady, ryby, jaszczurki, kraby, które są większe niż on sam. 


Xeromys myoides wśród mangrowców 








Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

piątek, 17 kwietnia 2015

Endemiczne gatunki z rodzaju Pseudohydromys z Nowej Gwinei. Przegląd gatunków.









Do rodzaju Pseudohydromys należą rzadkie i mało znane gatunki gryzoni. Część z nich została nie dawno opisana. 
Synonimy : Mayermys - Laurie & Hill, 1954; Neohydromys - Laurie, 1952;



Pseudohydromys ellermani - Laurie i Hill, 1954 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae. Synonim Mayermys ellermani.


Występuje na Nowej Gwinei ( od obszaru Jeziora Habbema w Indonezji na zachodzie do Milne Bay w Papui Nowej Gwinei ). Endemit dla Nowej Gwinei.


Zamieszkuje wilgotny górski las deszczowy na wysokości 1200 - 3000 m n.p.m.


Pseudohydromys ellermani - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że kryjówki ma wśród powalonych drzew.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony, mimo że jest znany jedynie z kilku osobników. Jednak wydaje się, że ma szeroką dystrybucję i jest małe prawdopodobieństwo aby nastąpił spadek populacji aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Dawniej w rodzaju Mayermys. 
Jego rzadka rejestracja może wynikać z tego, że rzadką chwyta się w pułapki.
Uznaje się, że brak jest widocznych zagrożeń gdyż nie stanowi zwierzyny łownej jako niewielki ssak. 
Zagrożenie może stanowić wyręb lasu i związana z tym utrata siedlisk.
Prawdopodobnie jest obecny w Lorentz National Park (Indonezja). 
Potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, obfitości, trendów i stanu populacji, siedlisk, zagrożeń.

W niewoli - brak danych.


   

Pseudohydromys germani - Helgen, 2005 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae. Synonim Mayermys germani.

Występuje na Nowej Gwinei ( Papua Nowa Gwinea -  Agaun, Milne Bay Province ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje górski wilgotny deszczowy las na wysokości 1300 m n.p.m.


Pseudohydromys germani - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że odżywia się owadami i prawdopodobnie specjalizuje się w zjadaniu robaków.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za brak dostatecznych danych ze względu, że nie dawno go opisano i jest znany jedynie z jednej próbki.
Wcześniej był uważany za część Mayermys ellermani, jednak oba gatunki zostały przeniesione do rodzaju Pseudohydromys
Jego zasięg może być ograniczony do gór południowo-wschodniej Papui Nowej Gwinei. Może też być zależny od dojrzałego lasu.
Brak rejestracji z obszarów chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, siedlisk, dystrybucji, obfitości, stanu i trendów populacji, zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Pseudohydromys fuscus - Laurie, 1952 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae. Synonim Neohydromys fuscus.

Występuje na Nowej Gwinei ( Papua Nowa Gwinea - Mount Wilhelm, Mount Erimbari, Mount Kaindi i Lake Louise ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje górski wilgotny deszczowy las na wysokości 2350 - 3100 m n.p.m.


Pseudohydromys fuscus - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany. 
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że preferuje obszary z gęstymi paprociami, wysokimi trawami oraz mchem pokrywającym duże połacie gleby.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu, że wydaje się iż jest dość powszechny i jest małe prawdopodobieństwo spadku aby kwalifikować go w bardziej zagrożonych kategoriach.
Gatunek ten został włączony do rodzaju Neohydromys przez niektórych autorów ( np. Flannery 1995 ).
Obecnie brak jest większych zagrożeń dla gatunku, jednak w przyszłości zmiany klimatu mogą powodować wzrost pożarów co może stanowić zagrożenie.
Brak rejestracji z obszarów chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, dystrybucji, obfitości, stanu i trendów populacji, siedlisk, zagrożeń.

W niewoli - brak danych. 




Pseudohydromys berniceae - Helgen & Helgen, 2009 -  gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae. 

Występuje na Nowej Gwinei ( Papua Nowa Gwinea - północny stok  Mt. Simpson,  Owen Stanley Range, Maneau, Milne Bay ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje wyżynne i górskie wilgotne deszczowe lasy na wysokości 590 –1,570 m n.p.m.


Pseudohydromys berniceae - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że jest to najmniejszy przedstawiciel rodzaju Pseudohydromys.
Ubarwiony jest ciemnoszaro do brązowego zarówno na grzbiecie jak i na brzuchu. Jego futerko jest krótsze niż u innych gatunków, mierząc tylko około 5 mm długości od połowy pleców. Ogon jest proporcjonalnie dłuższy niż u innych gatunków z tego rodzaju, co zakłada tryb życia lądowy. Końcówka ogona jest biała.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek  uznawany za brak dostatecznych danych ze względu, że został nie dawno opisany. Zakłada się, że jest dość powszechny.
Nazwę berniceae nadano w uznaniu pomocy zbiorowej i życzliwości personelu naukowego P. Bernice z Bishop Museum z Honolulu na Hawajach.
Typ to dorosły samiec (BBM-NG 104864) zebrany 24 października 1975 przez AB Mirza (Helgen & Helgen, 2009).  Holotyp ( samica dorosła BBM-NG 184489) zebrany 25 lutego 2003 przez F . Kraus, dwa paratypy (samice prawie dorosłe BBM-NG 184490; niedojrzałe samice, BBM-NG 184491) zebrane na południowo-wschodnim zboczu Mt. Pekopekowana oraz z Wailahabahaba Creek 12 - 15 maja F. Kraus; trzy dodatkowe próbki (obecnie niezarejestrowane w BBM-NG) zebrano na Mt. Obree przez F. Kraus w styczniu 2004 r.  Samica holotyp (BBM-NG 184489) była w ciąży, kiedy została złapana i miała powiększone sutki oraz dwa dobrze rozwinięte zarodki.
Wszystkie znane okazy zostały złapane za pomocą pułapek wzdłuż linii, tzw. dryf-pułapek przeznaczonych dla gadów i płazów. 
Brak rejestracji z obszarów chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, siedlisk, ewentualnych zagrożeń, stanu, obfitości i trendów populacji.

W niewoli - brak danych.





Pseudohydromys carlae - Helgen & Helgen, 2009 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( Papua Nowa Gwinea - Madang Province, Teptep, Finisterre Range, Półwysep Huon, Morobe Province ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje górski wilgotny deszczowy las na wysokości 2560 - 3000 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo że, różni się od innych gatunków z grupy P. ellermani ( P. ellermani, P. germani i P. pumehanae ) ma proporcjonalnie krótszy ogon, który nie posiada kontrastującej kolorystycznie końcówki. Jest on podobny do P. ellermani w ogólnej masie ciała. Jednak jest znacznie mniej masywny niż zarówno P. germani jak i P. pumehanae. Futro ma miękkie, gęste, i ciemnoszarą sierść na grzbiecie i na brzuchu.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek  uznawany za brak dostatecznych danych ze względu, że został nie dawno opisany. 
Holotyp dorosły samiec (BBM-NG 104864) zebrany na wysokości 2560 m n.p.m. w Teptep a paratypy (dorosłe samce BBM-NG 104996, BBM-NG 104895) zebrano 3 km na północny-zachód od Teptep ( 3000 m n.p.m.) 23 listopada 1975 przez AB Mirza.
Nazwę carlae zawdzięcza Carli Kishinami z Bishop Museum z Honolulu na Hawajach.
Trzy znane okazy zostały schwytane za pomocą tzw. snap-pułapek.
Wydaje się, że gatunek ma ograniczoną dystrybucję.
Niszczenie siedlisk może być powodem do niepokoju o gatunek.
Nie wiadomo czy zamieszkuje obszary chronione.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące dystrybucji, obfitości, stanu i trendów populacji, biologii, ekologii, siedlisk i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Pseudohydromys eleanorae - Helgen & Helgen, 2009 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( Papua Nowa Gwinea - Płaskowyż Centralny, Bismarck Range, Mt Hagen Range ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje wilgotny górski deszczowy las na wysokości 2440 - 3050 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że w wyglądzie jest nieco podobny do P.murinus, jednak można go łatwo odróżnić. Jego futro jest jaśniejsze osiągając szary kolor na grzbiecie, brak jest widocznych bladych znaczeń na zadzie oraz ma krótszy ogon. Posiada białą końcówkę ogona o 9 - 10 mm długości.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek oznaczony jako nie wystarczające dane ze względu na nie dawne opisanie.
Holotyp dorosły samiec ( BMNH 50,1734 ) został zebrany z wysokości 2740 -3050 m n.p.m., 13 maja 1949 przez F. Fred-Shaw Mayer ( Helgen & Helgen, 2009 ). Paratypy zebrano na wysokości pomiędzy 2440 m n.p.m. a 2740 m n.p.m. 
Nazwę eleanorae nadano na cześć Eleanor Mary Ord Laurie, byłej szefowej sekcji  Mammal w British Museum, Londyn, która przyczyniła się do poznania i zrozumienia ssaków w całym regionie nowogwinejskim.
Badania próbek w muzeach wykazały, że są nie mniej niż cztery gatunki bardzo do siebie podobne. Te zbliżone gatunki występują powyżej 2000 m n.p.m., w centralnej części kraju. Są to Pseudohydromys murinus, Pseudohydromys fuscus, Pseudohydromys ellermani i Pseudohydromys eleanorae.
Gatunek wydaje się dość powszechny po mimo, że nie został zebrany od prawie 6o lat w wyniku ostatnich badań terenowych w tym regionie. Badania są tam prowadzone systematycznie, jednak w żadną ze stosowanych pułapek nie schwytano Pseudohydromys eleanorae. W chwili obecnej brak jest powodu aby wyrażać obawy o stan tego gatunku.
Nie wiadomo czy występuje w obszarach chronionych.
Potrzebne są dalsze badania terenowe w obszarach potwierdzonego występowania gatunku.  Również potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, stanu i trendów populacji, jej obfitości, siedlisk i zagrożeń.  

W niewoli - brak danych.




Pseudohydromys murinus - Rümmler, 1934 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( od obszaru Góry Wilhelma na zachodzie do obszaru Wau na wschodzie, a także w regionie Milne Bay na południowym wschodzie ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje górski wilgotny deszczowy las na wysokości 2100 - 3400 m n.p.m.


Pseudohydromys murinus - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że ubarwiony jest na grzbiecie brązowo do ciemnego brązu. Jego futerko jest bardziej wełniste niż innych blisko  zpokrewnionych gatunków. Posiada jasne znaczenia na zadzie, często są to nakrapiane białe plamy. Ogon jest ubarwiony ciemnobrązowo. 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na duże prawdopodobieństwo dużych populacji, brak widocznych zagrożeń w chwili obecnej oraz małe prawdopodobieństwo spadku aby kwalifikować go w bardziej zagrożonych kategoriach.
Dawniej stanowił konglomerat czterech pokrewnych gatunków.
Obecnie trzy z nich zostały nie dawno opisane przez Helgen.
Nie wiadomo czy występuje w obszarach chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, dystrybucji, obfitości, stanu i trendów populacji, wymagań siedliskowych i możliwych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Pseudohydromys occidentalis - Tate, 1951 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( zachodnia Nowa Gwinea - region  Jeziora Habbema i zbocza Mount Wilhelmina, w Prowincji Papua / Indonezja /, Star Mtns, Victor Emmanuel Range w Papui Nowej Gwinei ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje górski wilgotny deszczowy las na wysokości  2800 - 3600 m n.p.m. 

Pseudohydromys occidentalis - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za niewystarczające dane ze względu na brak dokładnych informacji na temat jego dystrybucji. Wydaje się, że ma ograniczony zakres występowania.
Znane są dwie subpopulacje: zachodnia z regionu Jeziora Habbema i stoków Góry Wilhelmina oraz wschodnia z regionu Gór Gwiaździstych i Victor Emmanuel Range.  
Obecnie nie są znane żadne poważne zagrożenia dla tych subpopulacji ale dalsze informacje na temat zasięgu, stanu populacji i ewentualnych zagrożeń są potrzebne. 
Nie wiadomo czy występuje w obszarach chronionych.
Istnieje nieopisany gatunek z Gór Gwiezdnych ( Telefomin ), który został pomylony z tym gatunkiem. 
Wydaje się, że gatunek jest dość podatny na ataki drapieżników ( zdziczałe psy ). Zwiększona liczba pożarów w wyniku skutków globalnego ocieplenia może stanowić zagrożenie w przyszłości. 
Potrzebne są dalsze badania dotyczące taksonomii, dystrybucji, obfitości populacji, biologii, ekologii i zagrożeń dla tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Pseudohydromys patriciae - Helgen & Helgen, 2009 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( zachodnia Nowa Gwinea - region Jeziora Habbema i Snow Mts w Prowincji Papua / Indonezja / ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje górski wilgotny deszczowy las na wysokości 2800 m n.p.m.


Pseudohydromys patriciae - okaz muzealny 

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadoma na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że ubarwienie na grzbiecie jest od jasnoszarego do brązowego. Nie posiada białych lub blado-szarych znaczeń czy plam na zadzie, jest ubarwieniem zbliżony do  P. ellermani. Pseudohydromys patriciae ma czyste białe znaczenia na klatce piersiowej i ma blady brzuch, które rozciągają się z przodu w wąskiej linii środkowej od podstawy gardła na piersi i brzuchu, aby zakończyć się w pachwinie. Ogon jest relatywnie krótszy u P. patriciae niż u pozostałych kongenerów oprócz P. fuscus. Ogon jest dość blady, ale nadal pokazuje słabe nakrapiania na całej swojej długości.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie dostateczne dane ze względu na nie dawne opisanie.
Nazwę patriciae zawdzięcza badaczce Patricii A. Woolley z La Trobe University w Melbourne ( Australia ) autorytetu w dziedzinie ssaków Nowej Gwinei i kolektorce holotypu i paratypu gatunku.
Opisany przez Brass (1941) podczas III wyprawy Archbolda do Nowej Gwinei w latach 1938/39. 
Gatunek znany jest tylko z holotypu i paratypu ( dorosłe samice; PM M26882 ) zebranych w dniach 19-21 września 1988 przez P.A. Woolley.
Wydaje się być dość rzadki lub pomijany w okolicach Jeziora Habbema.
Nie wiadomo czy występuje w obszarach chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące stanu i trendów populacji, biologii, ekologii, wymagań siedliskowych i ewentualnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

  

   
Pseudohydromys pumehanae - Helgen & Helgen, 2009 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( południowo-środkowa Papua Nowa Gwinea, Mt. Bosavi ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje wilgotny deszczowy górski las na wysokości 2100 m n.p.m.


Pseudohydromys pumehanae - okaz muzealny

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznany jako nie wystarczające dane ze względu na nie dawne opisanie.
Nazwę pumehanae zawdzięcza Kathleen Pumehana Imada z Bishop Museum z Honolulu na Hawajach.
Holotyp został zebrany na Mt. Bosavi, dorosła samica ( BBM-NG 103485 ) w dniu 03 lipca 1973 przez AB Mirza ( Helgen & Helgen, 2009 ). Dwie dodatkowe próbki zebrano na wschodnim stoku Mt. Karimui na wysokości 1550 m n.p.m. Są to dwa dorosłe samce ( PM M14827, PM M15324 ) wstępnie zidentyfikowane jako  P. pumehanae. Próbki pobrał KP Aplin w dniu 27. 05. 1984 roku.
Nie wiadomo czy występuje w obszarach chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące biologii, ekologii, stanu i trendów populacji, wymagań siedliskowych i ewentualnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.   




Pseudohydromys sandrae - Helgen & Helgen, 2009 - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae.

Występuje na Nowej Gwinei ( Papua Nowa Gwinea - Namosado, Mt. Sisa, Centralna Cordillera, Kikori River Basin, Southern Highlands Province ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje nizinny i wyżynny wilgotny las deszczowy na wysokości 800 - 850 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że  jest to średniej wielkości Pseudohydromys noszący cechy charakterystyczne dla grupy gatunków occidentalis, prawdopodobnie najbardziej pokrewny z P. musseri.  Całkowicie biały spód tego gatunku jest unikalny w rodzaju. W wielkości ciała jest prawie równy z P. occidentalis, P. musseri, P. fuscus, ale większy niż członkowie grupy murinus. 
Ubarwienie grzbietu i boków jest szaro-brązowe. Sierść ma krótką na całym ciele.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie wystarczające dane ze względu na nie dawne opisanie.
Nazwę sandrae zawdzięcza Sandrze Ingleby z sekcji ssaków Muzeum Australijskiego z Sydney ( Australia ).
Holotyp to dorosły samiec ( PM M14168 ) zebrany 27 września 1979 przez P. Dwyer ( Helgen & Helgen, 2009 ). 
Gatunek może się specjalizować w występowaniu na niższych wysokościach w przeciwieństwie do innych gatunków rodzaju.
Mt Sisa jest jednym z najbardziej kompleksowo zinwentaryzowanych miejsc dla gryzoni w Nowej Gwinei. Dziwne jest, że żadne inne okazy nie zostały zebrane na przestrzeni lat, mimo prac w terenie tam prowadzonych. Sugeruje to, że gatunek może być naturalnie rzadki lub wyjątkowo trudny do schwytania w pułapki przez przystawki odłowu lub długoterminowe pułapki.  Wysiłki schwytania w odpowiednich obszarach leśnych na zboczach wzgórz wzdłuż Cordillera, mogą przynieść odpowiedź do dotyczącą pozornej rzadkości tego gatunku. 
Na tym etapie nie ma powodów do wyrażania jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stanu tego gatunku.
Nie wiadomo czy występuje w obszarach chronionych.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące stanu i trendów populacji, dystrybucji, biologii, ekologii, wymagań siedliskowych i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Pseudohydromys musseri - ( Flannery, 1989 ) - gryzoń z podrzędu Myomorpha, z nadrodziny Muroidea, z rodziny Muridae, z podrodziny Murinae. Synonim Microhydromys musseri Flannery, 1989.

Występuje na Nowej Gwinei ( góra Somoro, w Górach Torricelli - Papua Nowa Gwinea ). Endemit dla Nowej Gwinei.

Zamieszkuje deszczowy tropikalny górski las na wysokości 1350 m n.p.m.


Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Ubarwieniem i wielkością pokrewny do Pseudohydromys sandrae. Ma podobnie jak pokrewny gatunek krótki owłosienie.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie wystarczające dane ze względu na brak aktualnych informacji o zasięgu, stanie i trendach populacji, zagrożeniach czy ekologii.
Uważa się, że ma ograniczony zakres gdyż znany jest jedynie z kolekcji z Mt. Somoro z 1972 roku.
Holotyp został zebrany na górze Somoro na wysokości 1350 m n.p.m. przez Guy Musser w roku 1972. Okaz został schwytany w pułapkę zatrzaskową.
Na cześć właśnie Guy Mussera została nadana naukowa nazwa musseri.
Opisany przez Flannery jako Microhydromys musseri.
Uważa się, że gatunek jest bardzo trudny do schwytania w pułapki.
Zagrożeniem w przyszłości mogą być zdarzenia stochastyczne.
Brak wiedzy czy gatunek może występować w dowolnym obszarze chronionym.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące zagrożeń, biologii, ekologii, stanu i trendów populacji, siedlisk, dystrybucji.

W niewoli - brak danych.















Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.




KRS 0000069730