Beszamel i spółka bez ograniczeń

Gryzonie z rodziny Abrocomidae, z podrzędu Hystricomorpha - szczury szynszylowe lub szynszyloszczury. Przegląd gatunków.

2012-02-07T15:00:00.000+01:00

Rodzinę Abrocomidae dzielimy obecnie na dwa rodzaje :
rodzaj Abrocoma z 8 gatunkami :
- Abrocoma bennetti - szynszyloszczur Bennetta, szczur szynszylowy Bennetta
- Abrocoma boliviensis - szynszyloszczur boliwijski, boliwijski szczur szynszylowy
- Abrocoma budini
- Abrocoma cinerea - szynszyloszczur szary, szary szczur szynszylowy
- Abrocoma famatina
- Abrocoma shistacea
- Abrocoma uspallata
- Abrocoma vaccarum
rodzaj Cuscomys z 2 gatunkami :
- Cuscomys ashaninka - szynszyloszczur drzewny, nadrzewny szczur szynszylowy
- Cuscomys oblativa

eksponaty muzealne - rodzina Abrocomidae

Gryzonie te są z wyglądu nieco podobne do szynszyli, ale genetycznie są spokrewnione z koszatniczkami ( Octodontidae ).
Występują w Ameryce Południowej, w Andach ( od południowego Peru do północnego Chile ).
Zamieszkują obszary skaliste, rumowiska skalne, zarośla, łąki górskie do wysokości 5000 m n.p.m.
Brakuje dokładnych informacji na temat ekologii i sposobu życia tych średniej wielkości gryzoni ( 150 - 250 mm długości ciała ).
Żyją prawdopodobnie w niewielkich grupach do 6 osobników. Mieszkają w norach, które są położone blisko siebie ( średnio do 18 metrów ).
Są roślinożerne. Sezon rozrodczy w styczniu - lutym.
Samica rodzi po 115 - 118 dniach, 1 lub 2 młode.
Żyją 1 - 2 lata.
W niewoli rzadko występują.
Ich futra czasami są sprzedawane jako, szynszyle ( Chinchillidae ).

rycina - szynszyloszczur boliwijski ( Abrocoma boliviensis )

Szynszyloszczur Bennetta, szczur szynszylowy Bennetta ( Abrocoma bennetti ) gryzoń z rodziny Abrocomidae .

Występuje w Ameryce Południowej ( Chile - od Copiapo na północy do Rio Biobio na południu ).
Uznawany za endemit dla Chile.

Zamieszkuje nadmorskie wzgórza i zachodnie stoki Andów, zarośla i zakrzewienia, rumowiska i obszary skaliste do 2000 m n.p.m.

szynszyloszczur Bennetta ( Abrocoma bennetti )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w nocy.
Żyje w niewielkich koloniach, o dużym zagęszczeniu. Na kryjówki wybiera nory w ziemi lub w szczelinach skalnych czy w rumoszu. Często dzieli kryjówkę z koszatniczką ( Octodon degu ).
W pobliżu kolonii znajdują się miejsca pokryte gęstym, pozostawiającym czerwono-brązowy ślad, o intensywnym zapachu moczem. Miejsca te służą do komunikowania się wszystkich osobników kolonii z innymi osobnikami.
Abrocoma bennetti jest sprawnym wspinaczem zarówno po skałach jak i drzewach czy krzewach.
Odżywia się pokarmem roślinnym - liśćmi, owocami, pąkami i kwiatami, nasionami.
Ciąża trwa 115 - 118 dni. Samica rodzi 1 - 2 młode w lipcu lub sierpniu.

Opisane podgatunki :
- Abrocoma bennetti bennetti - prowincje Santiago, Valparaiso, Coquimbo ( Chile )
- Abrocoma bennetti cuvieri - Valparaiso ( Chile )
- Abrocoma bennetti helvina - Chile - uważany za tożsamy z Abrocoma bennetti bennetti
- Abrocoma bennetti laniger - środkowe Chile - uważany za tożsamy z Abrocoma bennetti bennetti
- Abrocoma bennetti murrayi - środkowo-północne Chile - uważany za tożsamy z Abrocoma bennetti bennetti

Abrocoma bennetti bennetti

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szerokie rozpowszechnienie.
Jednak postępująca degradacja i niszczenie środowiska oraz utrata siedlisk na skutek ekspansji górnictwa, rolnictwa i turystyki może mieć wpływ na ten gatunek.
Szynszyloszczur Bennetta pada też ofiarą polowań, ponieważ jego futro jest zbliżone do futra szynszyli i często jest sprzedawane jako szynszyla.
Występuje w czterech obszarach chronionych :
- Los Cipreses
- Rio Blanco
- Forest Chinchilla
- Bosque Fray Jorge
Gatunek ten korzysta pośrednio z działań ochronnych organizacji Save the Wild Chinchilla, Która przywraca siedliska w środkowo-północnym Chile dla Chinchilla lanigera.
Bezpośrednie działania ochronne dotyczące Abrocoma bennetti nie są znane.

Abrocoma bennetti bennetti

W niewoli 1 osobnik przeżył dwa lata i cztery miesiące.

Szynszyloszczur boliwijski, boliwijski szczur szynszylowy ( Abrocoma boliviensis ) gryzoń z rodziny Abrocomidae.

Występuje w Ameryce Południowej ( środkowa Boliwia - Comarapa ).

Zamieszkuje górski las mglisty oraz obszar skalisty porośnięty zaroślami na wysokości 1800 - 2500 m n.p.m.

szynszyloszczur boliwijski ( Abrocoma boliviensis )

Niewiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.
Uważa się, że odżywia się pokarmem roślinnym i mieszka w norach.

Brak opisanych podgatunków.

rycina - Abrocoma boliviensis

Gatunek uznawany za krytycznie zagrożony, gdyż jego zakres występowania jest mniejszy niż 100 km2. Na obszarze tym występuje wyraźny spadek zakresu jak i jakości w lesie mglistym.
Główne zagrożenie to przekształcanie mglistego lasu w pastwiska dla bydła.
Gatunek nie rejestrowany z żadnego obszary chronionego.
Konieczne są dalsze badania w celu znalezienia dodatkowej populacji Abrocoma boliviensis oraz objęcie istniejącej działaniami ochronnymi.

W niewoli - brak danych.

Abrocoma budini - gryzoń z rodziny Abrocomidae. Synonim Abrocoma cinerea budini.
Uważany za odrębny gatunek od 2002 roku ( Mares & Braun ).

Występuje w Ameryce Południowej ( góry Sierra de Ambato - prowincja Catamarca i La Rioja w Argentynie ).

Zamieszkuje górskie łąki i obszary skaliste na wysokości 3000 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany, prawdopodobnie ekologia, biologia i sposób życia zbliżony do Abrocoma cinerea, którego był częścią.

Brak opisanych podgatunków.

Wielkość populacji oraz jej trend nie są znane. Wiadomo, że celowe i kontrolowane spalanie roślinności przez hodowców bydła stanowi zagrożenie dla tego gatunku.
Abrocoma budini nie występuje w żadnym obszarze chronionym.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące zasięgu, stanu i trendów populacji oraz zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Szynszyloszczur szary, szary szczur szynszylowy ( Abrocoma cinerea ) gryzoń z rodziny Abrocomidae.

Występuje w Ameryce Południowej ( południowo-wschodnie Peru, południowo-zachodnia Boliwia, północne Chile i północno-zachodnia Argentyna ).

Zamieszkuje obszary skaliste, górskie łąki, zarośla na wysokości 3700 - 5000 m n.p.m.

rycina - szynszyloszczur szary ( Abrocoma cinerea )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w nocy.
Kryjówki zakłada w rumowiskach skalnych lub kopie nory u podstawy krzewów. Często kopie nory u podstaw kamiennych murów, zbudowanych przez człowieka.
Żyje w małych grupach do 6 osobników. Osobniki komunikują się ze sobą za pomocą różnego rodzaju dźwięków ( pomruki, piski, bulgoty ).
Jest dobrym wspinaczem zarówno po skałach jak i po drzewach i krzewach.
Odżywia się różnorodnym pokarmem roślinnym.
Sezon godowy w styczniu - lutym.
Samica po 115 - 118 dniach rodzi 1 - 2 młode.
Żyje 1,5 - 2 lata.

Opisane podgatunki :
- Abrocoma cinerea cinerea - północna Argentyna

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg i prawdopodobieństwo dużych populacji. Wykazuje pewien stopień tolerancji na modyfikację siedlisk.
Obecnie brak widocznych zagrożeń dla gatunku.
Występuje w wielu obszarach chronionych, w tym w co najmniej dziesięciu w Boliwii ( m.in. w Los Andes i Pozuelo ).
W przeszłości polowano na niego dla futra mimo słabej jego jakości. Obecnie czasami handluje się jego skórkami jako szynszylami.

W niewoli - brak danych.

Abrocoma famatina - gryzoń z rodziny Abrocomidae. Synonim Abrocoma cinerea famatina.
Uważany za odrębny gatunek od 2002 roku ( Mares & Braun ).

Występuje w Ameryce Południowej ( góry Sierra de Famatina - Argentyna ).

Zamieszkuje górskie łąki i obszary skaliste na wysokości 3800 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany. Ekologia, biologia i sposób życia prawdopodobnie jak u Abrocoma cinerea, którego był częścią.

Brak opisanych podgatunków.

Nie są znane żadne zagrożenia dla tego gatunku.
W jego zasięgu brak jest obszarów chronionych.
Potrzebne są dalsze badania w celu określenia zasięgu, stanu i trendów populacji, zagrożeń i ekologii.

W niewoli - brak danych.

Abrocoma shistacea - gryzoń z rodziny Abrocomidae. Synonim Abrocoma cinerea shistacea - Abrocoma schistacea.
Uważany za odrębny gatunek od 2002 roku ( Mares & Braun ).

Występuje w Ameryce Południowej ( góry Sierra del Tontal - Argentyna ).

Zamieszkuje górskie łąki i obszary skaliste porośnięte zaroślami.

Abrocoma shistacea

Gatunek słabo poznany. Ekologia, biologia i sposób życia jak u Abrocoma cinerea, którego był częścią.

Brak opisanych podgatunków.

Nie są znane żadne zagrożenia dla tego gatunku.
Potrzebne są dalsze badania w celu określenia zasięgu, stanu i trendów populacji, ekologii i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Abrocoma uspallata - gryzoń z rodziny Abrocomidae.
Opisany w 2002 roku ( Mares & Braun ).

Występuje w Ameryce Południowej ( prowincja Mendoza - Argentyna ).

Zamieszkuje górskie łąki i obszary skaliste porośnięte zaroślami na wysokości 1880 m n.p.m.

eksponat muzealny - Abrocoma uspallata

Gatunek słabo poznany. Ekologia, biologia i sposób życia prawdopodobnie jak u Abrocoma cinerea.

Brak opisanych podgatunków.

Nie są znane żadne zagrożenia dla tego gatunku. Nie występuje w żadnym obszarze chronionym.
Potrzebne są dalsze badania w celu określenia zasięgu, stanu i trendów populacji, ekologii i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Abrocoma vaccarum - gryzoń z rodziny Abrocomidae. Synonim Abrocoma cinerea vaccarum.
Uważany za odrębny gatunek od 2002 roku ( Mares & Braun ).

Występuje w Ameryce Południowej ( Punta de Vacas - prowincja Mendoza w Argentynie ).

Zamieszkuje górskie łąki i skaliste obszary porośnięte krzewami na wysokości 3000 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany. Ekologia, biologia i sposób życia jak u Abrocoma cinerea, którego był częścią.

Brak opisanych podgatunków.

Brak pewnych informacji co do zasięgu, stanu populacji, zagrożeń i ekologii.
Prawdopodobnie występuje w Aconcagua Provincial Park.
Potrzebne są dalsze badania w celu określenia zasięgu, stanu i trendów populacji, ekologii i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Szynszyloszczur drzewny, nadrzewny szczur szynszylowy ( Cuscomys ashaninka ) gryzoń z rodziny Abrocomidae.
Opisany w 1999 roku przez Louise Emmons.

Występuje w Ameryce Południowej ( Peru - w pobliżu ruin Machu Picchu w górach Cordillera de Vilcabamba ).

Zamieszkuje mglisty górski las na wysokości 3350 m n.p.m.

portret szynszyloszczura drzewnego ( Cuscomys ashaninka )

Gatunek słabo poznany. Wiadomo, że jest nadrzewnym gatunkiem.

Brak opisanych podgatunków.

Gatunek uważany za prawdopodobnie wymarły? lub krytycznie zagrożony.
Opisany przez dr Louise Emmons a znaleziony przez przypadek podczas wspinaczki.
Umieszczony w rodzinie Abrocomidae, ale na tyle różny, że utworzono nowy rodzaj Cuscomys w obrębie tej rodziny.
Obecnie jest brak potwierdzonych informacji co do zakresu występowania, stanu populacji, zagrożeń i wymagań ekologicznych.
Jedno z głównych zagrożeń występujących w tym rejonie, to przekształcanie mglistego lasu w plantacje kakao.
Został zarejestrowany z Apumaric Reserve Station.
Potrzebne są dalsze badania nad ekologią, dystrybucją i stanem populacji oraz zagrożeniami i siedliskami tego gatunku.

Cuscomys ashaninka

W niewoli - brak danych.

+ Cuscomys oblativa - gryzoń z rodziny Abrocomidae. Synonim Abrocoma oblavita - Cuscomys oblavita.

Gatunek uznany za wymarły od 1500 roku.
Znany jedynie z dwóch czaszek znalezionych w Cuzco ( Peru ), Ameryka Południowa.
Co prawda dr L.Emmons stwierdza, że brak jest widocznych powodów zaliczać gatunek do wymarłych ( 1999 ).
Obecnie nie zlokalizowano gatunku w regionie Cuzco czy Machu Picchu, ale pochodzenie czaszek też nie jest znane. Obecność czaszek w miejscu pochówku Inca sugeruje, że był być może hodowany jako żywność.

Opracowano na podstawie:

animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Norniki socjalne z podrodzaju Microtus. Przegląd gatunków część II.

2012-01-31T20:52:00.000+01:00

Ciąg dalszy przeglądu gatunków

Nornik południowy ( Microtus levis ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus epiroticus - Microtus rossiaemeridionalis - Microtus subarvalis.

Występuje w Europie ( Półwysep Bałkański, Ukraina, Białoruś, kraje nadbałtyckie, południowa Finlandia, europejska część Rosji ) i w Azji ( Azja Mniejsza, Syberia do jeziora Bajkał ). Wprowadzony na Svalbard.

Zamieszkuje lasy, polany śródleśne, wrzosowiska, bagna i torfowiska, doliny rzeczne, zarośla i zakrzewienia a także siedliska antropogeniczne : łąki i pastwiska, pola uprawne, ogrody i warzywniki, winnice od poziomu morza do 2500 m n.p.m.

nornik południowy ( Microtus levis )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie od zmierzchu do świtu, chociaż w ciągu dnia także wyrusza na poszukiwanie pokarmu. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia.

Żyje w bardzo licznych dochodzących nawet do 200.000 osobników koloniach ( zwłaszcza w południowej części zasięgu ). Kolonie tworzą blisko spokrewnione samice, które mieszkają razem ze swoim potomstwem. Samce tworzą grupy kawalerskie poruszające się w obrębie kilku kolonii.

Kopie płytkie systemy komór i korytarzy w glebie lub w darni. Komory lęgowe i spiżarnie znajdują się na głębokości 15 - 20 cm. Szlaki komunikacyjne utrzymywane są stale w czystości, umożliwiając bezpieczne i szybkie poruszanie się i orientację. Osobniki rzadko poruszają się poza systemami komunikacyjnymi.

Odżywia się pokarmem roślinnym : podziemne części roślin ( bulwy, cebule, kłącza, korzenie ), nasiona, ziarna traw i zbóż, owoce i jagody, zielone części roślin, trawy.

Sezon rozrodczy od marca do października. 4-5 miotów w sezonie.

Co 3 - 5 lat występuje tzw. cykl reprodukcyjny. Zwiększa się wtedy gęstość osobnicza prowadząca do lokalnych migracji. Aby nastąpił zwiększony rozród muszą zaistnieć sprzyjające warunki siedliskowe.

Ciąża trwa 16 - 24 dni. Samica rodzi średnio 2 - 8 młodych ( w sprzyjających warunkach nawet 12 -15 ).

Młode są bezradne i nagie. Po około 20 - 22 dniach matka przestaje je karmić mlekiem.

Dojrzałość uzyskuje w wieku 2 - 2,5 miesiąca.

Opisane podgatunki :

- Microtus levis caspicus - południowa Rosja

- Microtus levis epiroticus - Grecja

- Microtus levis ghalgai - Czeczenia, Inguszetia

- Microtus levis levis - Rumunia, Bułgaria, Chorwacja, Serbia, Czarnogóra, Bośnia i Hercegowina

- Microtus levis muhlisi - Turcja

- Microtus levis relictus - Azja Mniejsza

- Microtus levis rhodopensis - Rodopy Centralne ( Bułgaria )

- Microtus levis rossiaemeridionalis - południowa Rosja, północny Kaukaz

- Microtus levis subarvalis - północno-wschodnia Rosja

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg występowania i liczną populację.

Stanowi ważny składnik diety wielu drapieżników.

Uważany za szkodnika upraw rolnych i lokalnie tępiony.

Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.

Nie są prowadzone żadne działania ochronne względem tego gatunku.

W niewoli - brak danych.

Microtus lydius - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus socialis lydius - Microtus guentheri lydius.

Występuje w zachodniej Azji ( Turcja ).

Zamieszkuje suche stepy i tereny rolne.

Microtus lydius ?

Gatunek słabo poznany . Opisany w 2002 roku - Colak & Yigit.

Opisane podgatunki :

- Microtus lydius ankarensis - rejon Ankary ( Turcja )

- Microtus lydius lydius - rejon Izmiru ( Turcja )

Gatunek o dużej niepewności taksonomicznej.

Brakuje danych określających zakres, ekologię i ewentualne zagrożenia.

Uważa się, że jest ściśle związany z Microtus socialis lub Microtus guentheri.

Microtus lydius wymaga dalszych badań taksonomicznych.

W niewoli - brak danych.

Microtus paradoxus - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus irani paradoxus - Chilotus paradoxus.

Występuje w środkowej Azji ( południowy Turkmenistan, północno-wschodni Iran, północny Afganistan ).

Zamieszkuje stepy, zarośla i zakrzewienia, półpustynie, doliny rzeczne i wąwozy o wilgotnej i rumoszowej glebie. Również siedliska antropogeniczne : pastwiska, pola uprawne, winnice, sady, ogrody, warzywniki. Od wysokości 300 do 2500 m n.p.m.

Aktywny w ciągu całego roku, wiosną i latem od zmierzchu do świtu, jesienią i zimą w ciągu całej doby.

Kopie płytkie systemy korytarzy i komór o skomplikowanym wzorze z kilkoma otworami wyjściowymi. Czasami wyjścia są połączone ze sobą. Komory i spiżarnie umieszcza na głębokości do 70 cm pod powierzchnią.

Żyje w koloniach mogących obejmować 5 - 12 m2 powierzchni. Szlaki komunikacyjne tworzą rozległą sieć transportu.

Na gorsze okresy przechowuje zapasy pożywienia mogące ważyć do 3,5 kg.

Odżywia się pokarmem roślinnym : podziemne części roślin, nasiona, owoce, ziarno, trawy, zielone części roślin.
Sezon rozrodczy od maja do września. Może być 2 - 3 mioty w sezonie.
Ciąża trwa 20 - 22 dni, samica rodzi 2 - 8 młodych.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na umiarkowanie duży zasięg i lokalnie duże populacje w odpowiednich siedliskach. Jednak na niektórych obszarach odnotowano duże spadki występowania.
Głównie dotyczy to populacji z Turkmenistanu, którym zagrażają zmiany klimatyczne ( wzrost okresów suszy ) i nadmierny wypas zwierząt domowych.
Microtus paradoxus źle adaptuje się do nowych warunków siedliskowych.
Nie stwierdzono występowania gatunku na obszarach chronionych.

W niewoli - brak danych.

Microtus qazvinensis - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ).

Występuje w środkowej Azji ( północno-zachodni Iran - prowincja Qazvin ).

Zamieszkuje otwarte tereny trawiaste ( łąki i pastwiska ) i stepy.

Gatunek słabo poznany. Opisany w 2003 roku ( Goleniszczew - Golenishchev ).

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek wcześniej był przypisany do Microtus irani.
Prawdopodobnie jest szeroko rozpowszechniony, ale zakres występowania jest obecnie nieznany.
Gatunek ma podobne preferencje siedliskowe jak Microtus guentheri i Microtus irani, chociaż wydaje się, że jest bardziej elastyczny.
Brak wyraźnych zagrożeń dla tego gatunku.
Brak jest informacji czy występuje w jakimkolwiek obszarze chronionym.
Niezbędne są dalsze badania w celu określenia ważności gatunku i jego dystrybucji, trendów i stanu populacji oraz zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Microtus schidlovskii - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus socialis schidlovskii - Microtus colchicus schidlovskii.

Występuje w południowo-wschodniej Europie ( Zakaukazie - północno-zachodnia i środkowa Armenia, południowa i zachodnia Gruzja ) i w zachodniej Azji ( północno-wschodnia Turcja ).

Zamieszkuje stepy i łąki górskie i wyżynne na wysokościach 1400 - 1700 m n.p.m. oraz siedliska antropogeniczne ( pola uprawne i warzywniki ).

Aktywny w ciągu całego roku, szczyt aktywności od zmierzchu do świtu. Prowadzi głównie podziemny tryb życia, chociaż poszukuje również pokarmu na powierzchni.
Kopie proste systemy komór i korytarzy na głębokości 5 - 15 cm pod powierzchnią gleby. Szlaki komunikacyjne są szeroko rozbudowane i prowadzą do miejsc żerowania.
Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin ( bulwy, cebule, kłącza, korzenie ), także nasiona i ziarna, zielone części roślin, owoce. Część pokarmu znosi do spiżarni na gorsze okresy ( zima ).
Sezon rozrodczy od marca do października. Może być do 4 miotów w sezonie.
Samica po 20 - 22 dniach rodzi 2 - 8 młodych. Dojrzałość uzyskuje w wieku 2 - 3 miesięcy.
Żyje około 1,5 - 2 lata.

Opisane podgatunki :
- Microtus schidlovskii colchicus - Zakaukazie - uważany też za samodzielny gatunek Microtus colchicus
- Microtus schidlovskii goriensis - Gruzja - uważany też za samodzielny gatunek Microtus goriensis
- Microtus schidlovskii schidlovskii - północno-zachodnia Armenia

Gatunek uznawany za nie zagrożony. Brak jest większych znanych zagrożeń.
Podgatunki Microtus schidlovskii colchicus i Microtus schidlovskii goriensis często opisywane są jako samodzielne gatunki Microtus colchicus i Microtus goriensis lub jako podgatunki Microtus socialis.
Nie są znane żadne szczególne środki ochronne.
Brak jest informacji czy występuje w jakimkolwiek obszarze chronionym.

W niewoli - brak danych.

Microtus socialis - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ).

Występuje w południowo-wschodniej Europie ( Kaukaz - Armenia, Gruzja ) oraz w zachodniej i środkowej Azji ( wschodnia Turcja, północno-zachodnia Syria, Liban, północny Irak, Iran ) aż po jezioro Bałchasz i północno-zachodnie Chiny ( Xinjiang ).

Zamieszkuje suche stepy na równinach i wysokie góry i wyżyny od poziomu morza do 2480 m n.p.m. ale także siedliska antropogeniczne ( pola uprawne, warzywniki ).

rycina - Microtus socialis

Aktywny przez cały rok, szczyt aktywności od zmierzchu do świtu.
Żyje w złożonych koloniach, utworzonych przez spokrewnione samice.
Prowadzi głównie podziemny tryb życia, na powierzchnię wychodzi rzadko zwłaszcza w okresie lata. Kopie rozległe systemy komór i korytarzy, z wieloma wejściami, przejściami, komorami sypialnymi i spiżarniami. Schroniska te znajdują się na głębokości 5 - 10 cm pod powierzchnią, jedynie komory lęgowe i spiżarnie usytuowane są głębiej. Na jesieni zaopatruje spiżarnie, głównie w nasiona i ziarna na okres zimy.
Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin, nasionami i ziarnami, owocami, zielonymi częściami roślin.
Sezon rozrodczy trwa cały rok, może być 3 - 5 miotów w sezonie. Zmniejszona częstotliwość rozrodu lub całkowite zaniechanie zdarza się w warunkach suchych lat i mroźnych zim ( 1 miot ). Szczyty rozrodu występują podczas wilgotnego lata i powtarzających się ciepłych zim.
Podczas masowych cyklów reprodukcyjnych, gęstość osobnicza może osiągnąć nawet 90 000 otworów na hektar w części siedlisk.
Samica po 20 - 22 dniach, rodzi 4 - 18 młodych ( średnio 6 - 8 ). Młode rodzą się gołe i bezradne. W wieku 20 dni są odstawiane i usamodzielniają się. Dojrzałość uzyskuje w wieku 2 - 2,5 miesiąca.

Microtus socialis

Opisane podgatunki :
- Microtus socialis astrachanensis - stepy w rejonie Astrachania ( Rosja ) - zagrożony
- Microtus socialis binominatus - Zakaukazie ( Armenia )
- Microtus socialis bogdoensis - Xinjiang ( Chiny ) - zagrożony
- Microtus socialis gravesi - Kazachstan
- Microtus socialis hyrkania - północno-wschodni Iran
- Microtus socialis nikolajevi - Kyuk-Tuk Island, Krym ( Ukraina )
- Microtus socialis parvus - północno-wschodni Kaukaz - zagrożony
- Microtus socialis satunini - Kaukaz
- Microtus socialis socialis - dolina rzeki Ural ( Rosja )
- Microtus socialis syriacus - Syria - zagrożony

rycina - Microtus socialis

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na duże rozpowszechnienie. Zagrożone mogą być izolowane populacje z północnej Osetii, Kałmucji, Astrachania, Syrii i Chin.
Uważany jest za szkodnika upraw rolnych i lokalnie tępiony.
Zagrożeniami dla izolowanych populacji są zmiany klimatyczne ( pustynnienie siedlisk ) i nadmierny wypas zwierząt domowych.
Microtus socialis uważany jest za gatunek silnie kopiący z grupy norników socjalnych - jest numerem 1 wśród pozostałych gatunków w tej dziedzinie.
Jest rejestrowany z wielu obszarów chronionych w swoim zasięgu.
Nie jest objęty żadnymi działaniami ochronnymi.

W niewoli - brak danych.

Microtus transcaspicus - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus kermanensis.

Występuje w południowo-środkowej Azji ( półudniowo-zachodni Turkmenistan, północno-wschodni Iran, północny Afganistan ).

Zamieszkuje górskie i wyżynne stepy, doliny rzeczne, zarośla i zakrzewienia, tugai od 300 do 2000 m n.p.m.

Aktywny w ciągu całego roku, szczyt aktywności od zmierzchu do świtu.
Żyje w niewielkich koloniach, zajmujących 3 - 5 m2 powierzchni.
Kopie płytkie systemy komór i korytarzy z 2 - 5 wyjściami, na głębokości 5 - 10 cm pod powierzchnią gleby.
Odżywia się głównie zielonymi częściami roślin ale także podziemnymi ich częściami, nasionami i ziarnem.
Sezon rozrodczy od kwietnia do września. W sezonie 2 - 3 mioty.
Samica rodzi po 20 - 22 dniach, 2 - 6 młodych.
Dojrzałość uzyskuje w wieku 2 - 3 miesięcy.

Opisane podgatunki :
- Microtus transcaspicus kermanensis - południowo-wschodni Iran - zagrożony
- Microtus transcaspicus khorkoutensis - północno-wschodni Iran
- Microtus transcaspicus transcaspicus - południowy Turkmenistan, północny Afganistan

Gatunek uznawany za nie zagrożony mimo niewielkiego zasięgu. Brak jest podejrzenia o trend spadkowy populacji.
Brak znanych zagrożeń dla tego gatunku. Zagrożenie może stanowić utrata siedlisk ze względu na zmiany klimatyczne. Zagrożony jest podgatunek Microtus transcaspicus kermanensis ze względu na ma zasięg występowania. Dawniej opisywany jako samodzielny gatunek Microtus kermanensis.
Rejestrowany z wielu obszarów chronionych w swoim zasięgu.
Brak jest podejmowanych działań ochronnych.

W niewoli - brak danych.

Opracowano na podstawie:

animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Norniki socjalne z podrodzaju Microtus. Przegląd gatunków.

2012-01-29T13:28:00.002+01:00

Do tej grupy należą norniki tworzące duże kolonie. Prowadzą one głównie nocny tryb życia. Kopią rozległe systemy komór i korytarzy, tuż pod powierzchnią gleby lub w darni. Utrzymują też specjalne ścieżki prowadzące do źródeł pożywienia, które są stale oczyszczane z różnego rodzaju zanieczyszczeń. Ścieżki te tworzą systemy komunikacyjne, umożliwiające bezpieczne i szybkie poruszanie się oraz orientację. Osobniki rzadko spotykane są poza szlakami komunikacyjnymi. Większość gatunków odżywia się pokarmem roślinnym. Wszystkie one stanowią ważny składnik diety wielu drapieżników.Większość gatunków szybko się rozmnaża co zwiększa gęstość populacji. Prowadzi to często do masowego pojawiania się dużej ilości osobników. Cykle te występują co 3-5 lat i sprzyjają im odpowiednie warunki środowiskowe. Często na skutek nadmiaru osobników, część z nich pozostawia dotychczasowe siedlisko i przenosi się do innego.
Taksomy w tej grupie często się zmieniają i tracą ważność. Na skutek badań mitochondrialnego DNA opisywane są nowe gatunki, które wyodrębniane bywają ze starych taksomów.

rycina - nornik polny ( Microtus arvalis )

Do podrodzaju Microtus należą :
- Microtus agrestis - nornik bury
- Microtus anatolicus - nornik anatolijski
- Microtus arvalis - nornik polny, nornik zwyczajny, polnik
- Microtus cabrerae
- Microtus dogramacii
- Microtus guentheri
- Microtus ilaeus - nornik kazachski
- Microtus irani - nornik perski
- Microtus levis - nornik południowy
- Microtus lydius
- Microtus paradoxus
- Microtus qazvinensis
- Microtus schidlovskii
- Microtus socialis
- Microtus transcaspicus

Nornik bury ( Microtus agrestis ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Mus agrestis.

Występuje w Europie ( od Wysp Brytyjskich po Ural, oprócz Irlandii i południa Europy ) i w Azji ( od Uralu po północno-zachodnie Chiny i rejon jeziora Bajkał ).

Zamieszkuje różnorodne środowiska : stepy, lasy, wrzosowiska, piaszczyste wydmy i tereny półpustynne, bagna i torfowiska, doliny rzeczne, zarośla i zakrzewienia ale także siedliska antropogeniczne : łąki, pola uprawne, żywopłoty, plantacje, pastwiska ( brak go jednak na intensywnie wypasanych ), ogrody, sady, warzywniki od poziomu morza do 2100 m n.p.m.

nornik bury ( Microtus agrestis )

Aktywny przez cały rok, głównie w od zmierzchu do świtu, chociaż także w ciągu dnia wyrusza na poszukiwania pokarmu.
Żyje w koloniach, często o dużej gęstości osobniczej. Buduje podziemne systemy korytarzy i komór na głębokości 5-10 cm pod powierzchnią gleby, gniazda i spiżarnie wykopywane są głębiej na głębokości do 30-40 cm. Na powierzchni tworzone są systemy ścieżek będące siecią komunikacyjną, która stale jest utrzymywana w czystości, Sieć komunikacyjna umożliwia bezpieczne i szybkie porusza się do źródeł pożywienia oraz orientację. Osobniki rzadko są spotykane poza systemami komunikacyjnymi. Kolonie tworzą blisko spokrewnione samice, samce poruszają się po obrzeżach pomiędzy poszczególnymi koloniami.
Odżywia się pokarmem roślinnym. W skład jego diety wchodzą : kłącza, bulwy, cebule, korzonki, ziarna traw i zbóż, zielone części roślin, owoce, jagody.
Sezon rozrodczy od marca do końca października.
W sezonie może być do 4-5 miotów, czasami nawet 6.
Długość ciąży wynosi 16-24 dni. Samica rodzi 3-8 młodych ( średnio ). Młode przychodzą na świat gołe i ślepe, po około 14 dniach otwierają oczy. W wieku 20-21 dni samica je odstawia.
Dojrzałość uzyskują w wieku 2-2,5 miesiąca - samice, samce w wieku 3-4 miesięcy.
Co 3-5 lat występuje tzw. cykl reprodukcyjny. Zwiększa się wtedy gęstość osobnicza powodująca lokalne migracje do innych siedlisk. Sprzyjają temu warunki siedliskowe ( ciepłe zimy, duża ilość pokarmu, wilgotne lata, mała ilość drapieżników, itp.).

W Polsce występuje na terenie całego kraju. Wszędzie dość licznie. Uważany za szkodnika upraw rolnych. Nie jest objęty żadnymi środkami ochronnymi.

Microtus agrestis

Opisane podgatunki :
- Microtus agrestis agrestis - Skandynawia ( bez Danii ), europejska część Rosji
- Microtus agrestis angustifrons - Berno ( Szwajcaria )
- Microtus agrestis arcturus - góry Barlik, Dżungaria ( północno-zachodnie Chiny )
- Microtus agrestis argyropoli - południowy Ural
- Microtus agrestis armoricanus - Francja
- Microtus agrestis bailloni - Hiszpania, Francja, Włochy
- Microtus agrestis britannicus - Anglia
- Microtus agrestis campestris - północne Niemcy
- Microtus agrestis carinthiacus - Karyntia ( Austria )
- Microtus agrestis enezgroezi - wyspa Groix ( Francja )
- Microtus agrestis estiae - wyspa Abruka, Łotwa, Estonia
- Microtus agrestis exsul - wyspy u wybrzeży Szkocji
- Microtus agrestis fiona - wyspa Gigha, Hebrydy
- Microtus agrestis gregarius - Niemcy
- Microtus agrestis hirta - Wielka Brytania
- Microtus agrestis insularis - Szwecja
- Microtus agrestis intermedia - Włochy
- Microtus agrestis latifrons - Genewa ( Szwajcaria )
- Microtus agrestis levendii - Hiszpania?, Francja, Szwajcaria, północne Włochy, Niemcy, Austria, Węgry, Rumunia
- Microtus agrestis luch - wyspa Muck
- Microtus agrestis macgillivrayi - wyspa Islay ( Szkocja )
- Microtus agrestis mial - wyspa Eigg
- Microtus agrestis mongol - północno-zachodnia Mongolia, południowa Syberia
- Microtus agrestis neclectus - Szkocja
- Microtus agrestis nigra - Szwajcaria
- Microtus agrestis ognevi - północno-zachodnia Syberia
- Microtus agrestis orioecus - Katalonia ( Hiszpania )
- Microtus agrestis pallida - europejska część Rosji
- Microtus agrestis pannonicus - Węgry
- Microtus agrestis punctus - Słowenia
- Microtus agrestis rozianus - Portugalia, północna Hiszpania
- Microtus agrestis rufa - Szwajcaria
- Microtus agrestis scaloni - północno-zachodnia Syberia
- Microtus agrestis tridentinus - północne Włochy
- Microtus agrestis wettsteini - Karyntia ( Austria ), Węgry

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg występowania.
Jest dość liczny jedynie w marginalnej części zasięgu w Europie Zachodniej i Środkowej może być lokalnie rzadki.
Populacja śródziemnomorska może stanowić oddzielny gatunek, ale potrzebne są badania taksonomiczne.
Uważany za szkodnika na terenach upraw rolnych.
Stanowi ważny składnik diety wielu drapieżników.
Rejestrowany z wielu obszarów chronionych w swoim zasięgu.
Żadne szczególne środki ochronne na chwilę obecną nie są wymagane.

W niewoli - brak danych.

Nornik anatolijski ( Microtus anatolicus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ).

Występuje w zachodniej Azji ( środkowa Anatolia - Turcja ). Uważany za endemit dla Turcji.
Opisany w 2002 roku przez Krystufek i Kefelioglu.

Zamieszkuje suche stepy porośnięte alkaliczną roślinnością ( rośliny halofityczne ) oraz tereny upraw buraka cukrowego ( tylko w czasie zbiorów ).

Nie wiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że żyje w małych koloniach.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek może być uznany za wrażliwy.
Microtus anatolicus jest wyjątkowy pod względem morfologicznym i kariotypu. Analizy mitochondrialnego DNA wykazały, że jest blisko związany z Microtus dogramacii i Microtus guentheri.
Wydaje się, że gatunek jest dość rozpowszechniony mimo znajomości tylko kilku miejsc jego występowania.
Zagrożenie może stanowić nawadnianie upraw rolnych oraz używanie rodentycydy.
Część wschodniego zakresu mieści się w Lake Tuz ( Obszar Specjalnie Chroniony założony w 2000 roku ). Jednak stan tego obszaru pogorszył się w ciągu ostatnich 5 lat przez złe zarządzanie i ochronę.
Potrzebne są dalsze badania w celu określenia zakresu, stanu populacji i jej trendów, ekologii i historii naturalnej.

W niewoli - brak danych.

Nornik polny, nornik zwyczajny, polnik ( Microtus arvalis ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Mus arvalis.

Występuje w Europie ( od Wysp Brytyjskich po Ural ) i w zachodniej Azji ( Azja Mniejsza i Bliski Wschód ). Izolowane populacje występują na Orkney Islands, Guernsey i Yen Island ale także wzdłuż zachodniego wybrzeża Morza Czarnego, w Danii ( Fennoskania ), w północnej Rosji i na Islandii.

Zamieszkuje różnorodne środowiska : stepy, lasy, wrzosowiska, bagna i torfowiska, doliny rzeczne, zarośla i zakrzewienia także siedliska antropogeniczne : łąki i pastwiska, pola uprawne, żywopłoty, winnice, plantacje, ogrody, sady, warzywniki od poziomu morza do 2600 m n.p.m.

nornik polny ( Microtus arvalis )

Ekologia, biologia i tryb życia jak u Microtus agrestis.
Jedyne różnice to może być krótszy sezon rozrodczy czy mniejsza ilość miotów. Wszystko zależy od zasobności siedliska.

W Polsce występuje na obszarze całego kraju.
Wszędzie dość liczny, nie jest objęty żadnymi działaniami ochronnymi.

Opisane podgatunki :
- Microtus arvalis albus - Niemcy
- Microtus arvalis angularis - Rumunia
- Microtus arvalis arvalis - Europa Zachodnia, Środkowa i Południowa
- Microtus arvalis assimilis - Hesja ( Niemcy )
- Microtus arvalis asturianus - Asturia ( Hiszpania )
- Microtus arvalis brauneri - Serbia
- Microtus arvalis brevirostris - Osetia, północny Kaukaz, południowa Rosja
- Microtus arvalis calypsus - Serbia
- Microtus arvalis cimbricus - północne Niemcy, Pomorze Zachodnie ( Polska )
- Microtus arvalis contigua - Saksonia ( Niemcy ), Śląsk ( Polska )
- Microtus arvalis cunicularius - Francja
- Microtus arvalis depressa - Saksonia ( Niemcy )
- Microtus arvalis duplicatus - północne Niemcy, północna Polska, Litwa, Łotwa, Estonia, północna Rosja
- Microtus arvalis fulva - Szwajcaria
- Microtus arvalis galliardi - Szwajcaria
- Microtus arvalis grandis - Chorwacja, Serbia, Czarnogóra, Bośnia i Hercegowina, Kosowo
- Microtus arvalis hawelkae - Hercegowina
- Microtus arvalis heptneri - południowe Karpaty ( Rumunia )
- Microtus arvalis igmanensis - góry Igman ( Serbia )
- Microtus arvalis incertus - Szwajcaria, Tyrol ( Austria )
- Microtus arvalis incognitus - Śląsk ( Polska ), Czechy
- Microtus arvalis levis - uważany za synonim Microtus levis rossiaemeridionalis
- Microtus arvalis meldensis - Francja
- Microtus arvalis meridianus - Pireneje
- Microtus arvalis orcadensis - Pomona Island, South Orkney Islands
- Microtus arvalis oyaensis - Yeu Island ( zachodnia Francja )
- Microtus arvalis principalis - Turyngia ( Niemcy )
- Microtus arvalis ronaldshalensis - South Ronaldshay Island, Orkney Islands
- Microtus arvalis rousiensis - Rousay Island, South Orkney Islands
- Microtus arvalis rufescentefuscus - Włochy
- Microtus arvalis ruthenus - północna część europejskiej Rosji
- Microtus arvalis sandayensis - Sanday Island, North Orkney Islands
- Microtus arvalis sarnius - Guernsey Island ( Wielka Brytania )
- Microtus arvalis simplex - Brandenburgia ( Niemcy )
- Microtus arvalis variabilis - Saksonia ( Niemcy )
- Microtus arvalis westrae - Westray Island, North Orkney Islands
- Microtus arvalis yoenensis - Yeu Island?

Microtus arvalis orcadensis

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg i powszechne występowanie.
Nie jest objęty żadnymi działaniami ochronnymi.
Lokalnie tępiony zwłaszcza na terenach rolnych - uważany tam za szkodnika upraw.
Jest często głównym składnikiem diety wielu drapieżników w nie których rejonach.
Izolowane populacje z wysp mogą być narażone na lokalne zagrożenia.
Potrzebne są badania czy te wyspowe populacje i subpopulacje nie stanowią już oddzielnych gatunków.
Rejestrowany z wielu obszarów ochronnych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Microtus cabrerae - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ).

Występuje w Europie ( Półwysep Iberyjski - Portugalia i Hiszpania ). Uznawany za endemit dla tego półwyspu.

Zamieszkuje otwarte tereny trawiaste, głównie łąki i pastwiska o różnorodnej roślinności zielnej ( od wysokich bylin i turzyc po nitrofilne i ruderalne gatunki ) od poziomu morza do 1500 m n.p.m. Najczęściej jednak poniżej 1200 m n.p.m.

Microtus cabrerae

Aktywny w ciągu całego roku, głównie od zmierzchu do świtu. Może też w ciągu dnia poszukiwać pokarmu.
Żyje w małych koloniach o nie dużej gęstości osobniczej, często składającej się z dorosłej pary i jej potomstwa.
Kopie płytkie systemy komór i korytarzy na głębokości 5-10 cm pod powierzchnią gleby lub w darni. Komory gniazdowe i spiżarnie znajdują się na głębokości 20-30 cm. Na powierzchni znajduje się system szlaków komunikacyjnych prowadzących do miejsc żerowania. Szlaki są stale utrzymywane w czystości, co nie utrudnia szybkiego i bezpiecznego poruszania się i orientacji.
Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin ( bulwy, cebule, kłącza, korzenie ) ale także zjada zielone części roślin, ziarna, owoce. Część pokarmu magazynuje na gorsze okresy.
Sezon rozrodczy od marca do października. W sezonie 3 mioty.
Po ciąży trwającej 16 - 24 dni samica rodzi 4 - 8 młodych. Okres laktacji trwa około 35-40 dni. Dojrzałość uzyskuje w wieku 9-10 tygodni. Żyje około 2 lat.

Opisane podgatunki :
- Microtus cabrerae cabrerae - Sierra de Guadarrama ( Hiszpania )
- Microtus cabrerae dentatus - Sierra de Segura ( Hiszpania )

Microtus cabrerae

Gatunek uznawany za bliski zagrożenia ze względu na mały zasięg i potencjalny spadek liczebności populacji. Microtus cabrerae wyginął w południowej Hiszpanii ( 2007 rok ).
Uważa się, że obecnie zajmuje reliktowy zasięg dystrybucji.
Główne zagrożenia to :
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- nadmierny wypas zwierząt domowych
- konkurencja ze strony Arvicola sapidus zwłaszcza w pobliżu rzek i strumieni oraz terenów podmokłych
Występuje w kilku obszarach chronionych w Hiszpanii i Portugalii.
Ujęty w Załączniku II Konwencji Berneńskiej i Dyrektywie Siedliskowej i Gatunkowej Unii Europejskiej ( Załącznik II i IV ).

W niewoli - brak danych.

Microtus dogramacii - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ).

Występuje w zachodniej Azji ( środkowa Turcja ). Opisany przez Kefelioglu i Krystufek w roku 1999. Uznawany za endemit dla Turcji.

Zamieszkuje suche stepy i pola uprawne.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Może tworzyć niewielkie kolonie.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
Opisany na podstawie unikalnego kariotypu i analizy mitochondrialnego DNA. Jest ściśle związany z Microtus guentheri.
Znany jest jedynie z nielicznych miejsc występowania.
Wschodnia część zakresu występowania przebiega w Lake Tuz ( Obszar Specjalnie Chroniony założony w 2000 roku ), niestety stan tego obszaru pogorszył się w ciągu ostatnich 5 lat przez złe zarządzanie i ochronę.
Potrzebne są dalsze badania ekologii i historii naturalnej gatunku, stanu, dystrybucji i trendów populacji.

W niewoli - brak danych.

Microtus guentheri - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus socialis guentheri.

Występuje w południowo-wschodniej Europie ( południowa Serbia, Czarnogóra, Macedonia, południowa i wschodnia Grecja, południowa Bułgaria, europejska część Turcji - Tracja ), w zachodniej Azji ( Turcja, Syria, Liban, Izrael ) oraz wyspowa populacja w Afryce Północnej ( północno-wschodnia Libia - Cyrenajka ).

Zamieszkuje różnorodne siedliska : stepy, trawiaste obszary, tereny półpustynne ale także siedliska antropogeniczne : pola uprawne, łąki i pastwiska. W Libii zamieszkuje górskie dolin y porośnięte trawą i pola uprawne, głównie kukurydzy do wysokości 1500 m n.p.m. Populacje z Europy i zachodniej Azji mieszkają od 150-800 m n.p.m.

Microtus guentheri

Aktywny w ciągu całego roku, szczyt aktywności od zmierzchu do świtu. W zależności od zasobności siedliska żyje w licznych lub niewielkich koloniach.
Kopie płytkie systemy komór i korytarzy w dobrze przepuszczalnej glebie. Gniazda oraz spiżarnie znajdują się na głębokości 20-30 cm. Szlaki komunikacyjne utrzymuje w stałej czystości, aby móc poruszać się bezpiecznie i szybko.
Odżywia się pokarmem roślinnym : podziemne części roślin, zielone części roślin, nasiona, owoce.
Sezon rozrodczy od marca do października. W sezonie może być 4-5 miotów.
Samica rodzi po 16-20 dniach ciąży 2-8 młodych. Młode po 20-25 dniach są odstawiane.
Dojrzałość uzyskuje w wieku 2 - 2,5 miesiąca. Żyje 2 - 3 lata.

Microtus guentheri - Tierpark Berlin

Opisane podgatunki :
- Microtus guentheri guentheri - Liban, Syria
- Microtus guentheri hartingi - Tesalia ( Grecja )
- Microtus guentheri macedonicus - Macedonia
- Microtus guentheri martinoi - Serbia, Czarnogóra
- Microtus guentheri mustersi - Libia - uważany też za samodzielny gatunek Microtus mustersi
- Microtus guentheri philistinus - Izrael
- Microtus guentheri shevketi - Turcja
- Microtus guentheri strandzensis - południowa Bułgaria

Microtus guentheri philistinus - Meir Segals Zoo University Garden Tel Awiw

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na duże populacje i brak widocznych zagrożeń.
Zagrożony może być podgatunek Microtus guentheri mustersi z terenu Libii. Jest to relikt z plejstocenu, uważany przez część autorów za samodzielny gatunek - Microtus mustersi.
Lokalnie uważany za szkodnika i tępiony.
W Europie populacje ulegają dużym wahaniom i spadkom ale nie zarejestrowano lokalnych wymierań. W zachodniej Azji populacje są bardzo liczne o dużej gęstości osobniczej.
Występuje w kilku obszarach chronionych.
Podgatunek libijski jest rejestrowany z Kouf National Park.

Microtus guentheri philistinus - Biblijny Ogród Zoologiczny Jerozolima

W warunkach wiwaryjnych "prezentowany" w kilku instytucjach świata.
Hodowany jest głównie podgatunek Microtus guentheri philistinus, który można obejrzeć w Berlinie.

Nornik kazachski ( Microtus ilaeus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus arvalis ilaeus - Microtus obscurus ilaeus - Microtus transcaspicus ilaeus.

Występuje w środkowej Azji ( Kazachstan, Mongolia, północne Chiny, Tadżykistan, Kirgistan, Uzbekistan, Afganistan ).

Zamieszkuje lasy i ich obrzeża, lasostepy, stepy, półpustynie, zarośla i zakrzewienia, doliny rzeczne, tugai.

eksponat muzealny - Microtus ilaeus kirgisorum - czaszka z boku

Ekologia, biologia i sposób życia jak u Microtus arvalis.

tugai - charakterystyczna formacja roślinna doliny rzeki Syr-Darii

Opisane podgatunki :
- Microtus ilaeus igromovi - dolina rzeki Syr-Darii
- Microtus ilaeus ilaeus - dolina rzeki Ussek, południowo-wschodni Kazachstan, północny Tien-Szan
- Microtus ilaeus kirgisorum - południowy Kazachstan, Kirgizja, Tadżykistan, Uzbekistan, Turkmenistan, południowo-wschodni i północny Afganistan - uważany też za samodzielny gatunek Microtus kirgisorum

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroką dystrybucję i prawdopodobieństwo dużych populacji. Obecnie brak potwierdzonych danych dotyczących stanu populacji tego gatunku.
Może być obecny w kilku obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Nie ma żadnych przedsięwziętych środków ochronnych w jego zasięgu.
Potrzebne są dalsze badania dotyczące liczebności populacji, jej dystrybucji i trendów.

W niewoli - brak danych.

Nornik perski ( Microtus irani ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus socialis irani.

Występuje w środkowej Azji ( Iran ). Uznawany za endemit dla Iranu.

Zamieszkuje stepy i półpustynie ale także ogrody i sady, łąki i pastwiska, pola uprawne.

Gatunek słabo poznany. Opisany 80 lat temu na podstawie okazu z ogrodu w mieście Shiraz ( Iran ) - Thomas 1921.

Opisane podgatunki :
- Microtus irani irani - południowo-zachodni Iran
- Microtus irani micruros - północny Iran - podgatunek niemożliwy do zidentyfikowania, być może nie należący do Microtus irani, lecz do innego gatunku występującego na tym terenie
- Microtus irani mystacinus - Iran - uważany za samodzielny gatunek Microtus mystacinus

Gatunek o dużej niepewności taksonomicznej. Brakuje danych określających zakres, ekologię i ewentualne zagrożenia. Uważa się, że jest ściśle powiązany z Microtus socialis ( Krystufek i Kefelioglu 2002 ).
Microtus irani wymaga dalszych badań taksonomicznych. Być może obecnie gatunek jest krytycznie zagrożony.

W niewoli - brak danych.

Opracowano na podstawie:
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Nadrzewne wiewiórki z rodzaju Sciurus, z Euroazji.

2012-01-22T13:44:00.000+01:00

Wiewiórka kaukaska, wiewiórka perska ( Sciurus anomalus ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ).

Występuje w południowo-wschodniej Europie i południowo-zachodniej Azji ( wyspa Lesbos, wyspa Gokceada, Turcja, Syria, Liban, Jordania, Izrael, Zakaukazie - Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Iran oraz Irak ). Wprowadzona w rejonie Stambułu w 1964 roku.

Zamieszkuje głównie lasy liściaste i mieszane ale także lasy iglaste ( górskie i wyżynne ) od poziomu morza do wysokości 2000 m n.p.m.

wiewiórka perska ( Sciurus anomalus )

Aktywna w ciągu dnia, szczyt aktywności przejawia w godzinach porannych i późnopopołudniowych. W okresie zimowym nie hibernuje lecz w okresach nie korzystnej pogody, może nie opuszczać gniazda.
Żyje samotnie, lecz w okresie zimowym w jednej dziupli może przebywać do 12 osobników ( jest to samica z młodymi z ostatniego miotu ). Jest gatunkiem nadrzewnym, który żeruje również na ziemi.
Nie jest specjalnie terytorialna a zakresy poszczególnych rewirów zachodzą wzajemnie na siebie.
Na kryjówki wybiera głównie dziuple drzew, ale także opuszczone gniazda ptaków lub buduje samodzielnie gniazdo w rozwidleniu gałęzi. Jest to budowla z drobnych gałązek i trawy z jednym otworem. Jeden osobnik posiada często kilka różnorodnych kryjówek.
Wiewiórka perska podobnie jak wiewiórka ruda gromadzi zapasy na gorsze okresy, zakopując nasiona w glebie lub zanosząc do dziupli.
Odżywia się głównie nasionami drzew i krzewów, owocami, grzybami, jagodami, pędami drzew i krzewów ale także owadami czy jajami i pisklętami ptaków.
Sezon godowy w lutym - marcu i czerwcu - lipcu. Samica kopuluje z dwoma lub trzema samcami.
Po 38 - 40 dniach samica rodzi 2 - 7 młodych w miocie. Młode są nagie, ślepe i głuche. Po około 30 dniach otwierają oczy i uszy. W wieku 45 dni opuszczają gniazdo i zaczynają spożywać stały pokarm. W 8 - 10 tygodniu życia potomstwo staje się niezależne i jest odstawiane. Przebywa z matką jeszcze przez kilka dni.
Może być 2 mioty w sezonie.
Potomstwo z drugiego miotu przebywa z matką i wykorzystuje jej kryjówki aż do nowego sezonu godowego kiedy jest przepędzane. Samiec nie uczestniczy w odchowie potomstwa.
Dojrzałość płciową uzyskuje w wieku 10 - 12 miesięcy.

rycina - Sciurus anomalus anomalus

Opisane podgatunki :
- Sciurus anomalus anomalus - Gruzja
- Sciurus anomalus fulvus - Iran
- Sciurus anomalus historicus - Syria
- Sciurus anomalus pallescens - Turcja, Irak, Iran
- Sciurus anomalus persicus - Armenia, Azerbejdżan, Gruzja
- Sciurus anomalus syriacus - Liban, Syria, Izrael - zagrożony

para młodych Sciurus anomalus

Gatunek uznawany za nie zagrożony po mimo dużych, rejestrowanych spadków występowania w części zasięgu.
Główne zagrożenia to wylesianie i utrata siedlisk oraz polowanie i kłusownictwo.
Główne spadki liczebności gatunku zarejestrowano w Izraelu, Jordanii, Libanie i Syrii.
Wiewiórka kaukaska ujęta jest w Dyrektywie Siedliskowej UE ( 92/43 ) oraz w Załączniku II Konwencji Berneńskiej w tej części zakresu, gdzie mają one zastosowanie.
Występuje w kilku obszarach chronionych.
Zalecany jest monitoring populacji zwłaszcza w tej części zakresu występowania, w której odnotowano spadek.

euroazjatyckie nadrzewne wiewiórki : po lewej: Sciurus vulgaris, w środku: Sciurus anomalus, po prawej: Sciurus lis

W niewoli - brak danych.

Wiewiórka japońska ( Sciurus lis ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ). Synonim Sciurus vulgaris lis.

Występuje w Azji, na wyspach japońskich ( Japonia - wyspy : Shikoku, Honsiu, Kiusiu, Awaji ). Jest uznawana za endemit dla Japonii.

Zamieszkuje nizinne i górskie lasy sosnowe.

wiewiórka japońska ( Sciurus lis )

Sposób życia, biologia i ekologia jak u wiewiórki rudej ( Sciurus vulgaris ).

Nie opisano żadnych podgatunków.

Sciurus lis

Gatunek uznawany za nie zagrożony. Brak większych zagrożeń.
Odnotowano spadek populacji w wyniku choroby inwazyjnej dotykającej rodzimą sosnę.
Występuje w wielu obszarach chronionych.
Obecnie są potrzebne badania wpływu wprowadzonej wiewiórki rudej ( Sciurus vulgaris ) w rejonie Tokio ( lata 90' ) i z kilku innych obszarów na rodzimą Sciurus lis, w celu określenia czy oba gatunki konkurują ze sobą i czy dochodzi do hybrydyzacji.

W niewoli - brak danych.

Wiewiórka pospolita, wiewiórka ruda ( Sciurus vulgaris ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ).

Występuje w Euroazji ( od Wysp Brytyjskich, Skandynawii, Półwyspu Iberyjskiego przez cały kontynent europejski, Syberię po wybrzeże Pacyfiku oraz Sachalin i Hokkaido, na południu po Morze Śródziemne, Bałkany, Morze Czarne, północno-wschodnią Turcję, Syrię, Liban i Irak ). Wprowadzona na Kaukaz oraz do Japonii.

Zamieszkuje lasy iglaste, liściaste i mieszane także parki miejskie i ogrody od poziomu morza do wysokości 3100 m n.p.m.

Sciurus vulgaris leucourus w karmniku dla ptaków

Aktywna przez cały rok, od świtu do zmierzchu. Szczyt aktywności w godzinach porannych i późnopopołudniowych. W okresie zimowym aktywna często przez cały dzień. W okresach nie pogody może nie opuszczać kryjówki przez 1 - 3 dni.
Żyje samotnie, jedynie w okresie rui łączy się na krótko w pary lub kilka samców konkuruje o jedną samicę.
Jest gatunkiem nadrzewnym, poruszającym się w koronach drzew. Żeruje również na ziemi, poszukując opadłych owoców, żołędzi, orzechów czy buczyny. Gromadzi zapasy na okres zimowy, część pożywienia zakopuje w różnych miejscach w glebie a część przenosi do dziupli w swoim rewirze.
Nie jest gatunkiem ściśle terytorialnym a rewiry poszczególnych osobników zachodzą na siebie.
Kryjówki zakłada w dziuplach drzew, opuszczonych gniazdach ptasich lub w samodzielnie wybudowanych gniazdach. Gniazdo powstaje w rozwidleniu gałęzi z drobnych gałązek i trawy, wyścielone jest mchem i zaopatrzone w jeden otwór. Jest to budowla kulistego kształtu, umiejscowiona w koronie drzewa.
Odżywia się różnego rodzaju nasionami drzew i krzewów, owocami, jagodami, młodymi pędami drzew iglastych, korą, grzybami ale także owadami, jajami i pisklętami ptaków. Zaobserwowano, że na gałęziach drzew suszy grzyby.

różne podgatunki Sciurus vulgaris

Sezon godowy luty - marzec i czerwiec - lipiec. Samica kopuluje z 2 - 3 samcami, które konkurują ze sobą o prawo do kopulacji z nią.
Samica po ciąży trwającej 38 - 39 dni rodzi 2 - 7 młodych w miocie. Może być 2 - 3 mioty w sezonie.
Młode rodzą są nagie i bezradne, mają zamknięte oczy i uszy. W wieku 30 dni otwierają oczy i uszy. Okres laktacji trwa 8 - 10 tygodni. W wieku 45 - 50 dni opuszczają gniazdo i przechodzą na stały pokarm. Po tym okresie przebywają z matką przez 2 - 3 tygodnie i ją opuszczają. Nie kiedy młode z miotów przed okresem zimowym spędzają zimę w pobliżu matki. Samiec nie uczestniczy w odchowie młodych.
Dojrzałość płciową młode uzyskują w wieku 10 - 12 miesięcy.
Żyje do 5 lat.

różne podgatunki Sciurus vulgaris

Opisane podgatunki :
- Sciurus vulgaris albonotatus - Szwecja
- Sciurus vulgaris albus - Szwecja, Norwegia
- Sciurus vulgaris alpinus - Pireneje ( Francja, Hiszpania )
- Sciurus vulgaris altaicus - góry Ałtaj, południowa Syberia, Ałtaj Mongolski
- Sciurus vulgaris ameliae - Grecja
- Sciurus vulgaris anadyrensis - północno-wschodnia Syberia
- Sciurus vulgaris arcticus - północna Syberia ( Jakucja, dolina rzeki Leny )
- Sciurus vulgaris argenteus - zachodnia Syberia ( rzeka Jenisej, rzeka Ob )
- Sciurus vulgaris baeticus - Hiszpania ( Sewilla )
- Sciurus vulgaris balcanicus - wschodnie Bałkany ( Bułgaria )
- Sciurus vulgaris bashkiricus - Baszkiria, Rosja, środkowy i południowy Ural
- Sciurus vulgaris brunnea - Alzacja ( Francja )
- Sciurus vulgaris calotus - środkowa Azja
- Sciurus vulgaris calotus - północny Tybet
- Sciurus vulgaris carpathicus - Karpaty
- Sciurus vulgaris chilliensis - północno-wschodnie Chiny
- Sciurus vulgaris cinerea - Niemcy
- Sciurus vulgaris coreae - Korea
- Sciurus vulgaris croaticus - Chorwacja, Słowenia, Serbia, Czarnogóra, Bośnia i Hercegowina, Kosowo, Macedonia
- Sciurus vulgaris dulkeiti - wschodnia Syberia
- Sciurus vulgaris exalbidus - zachodnia Syberia, północny Kazachstan
- Sciurus vulgaris fedjushimi - Litwa, Łotwa, Białoruś, Ukraina, Rosja
- Sciurus vulgaris formosani - północno-wschodnia europejska część Rosji
- Sciurus vulgaris fuscoater - Europa Środkowa i Zachodnia ( Francja, Niemcy, Węgry, Rumunia, Szwajcaria, Polska, Czechy, Słowacja, Austria, północne i środkowe Włochy )
- Sciurus vulgaris fuscoatra - góry Harz ( Niemcy )
- Sciurus vulgaris fusconigricans - Transbajkalia ( Rosja ), Mongolia, północne Chiny
- Sciurus vulgaris fuscorubens - wschodnia Syberia
- Sciurus vulgaris golzmajeri - Transuralia ( Rosja )
- Sciurus vulgaris gotthardi - Szwajcaria
- Sciurus vulgaris hoffmanni - Sierra de Espuna, Alhama de Murcia ( Hiszpania )
- Sciurus vulgaris infuscatus - środkowa Hiszpania
- Sciurus vulgaris istrandjae - Bułgaria
- Sciurus vulgaris italicus - Włochy
- Sciurus vulgaris jacutensis - Jakucja, Kamczatka, wschodnia Syberia
- Sciurus vulgaris jenissejensis - środkowa Syberia (od rzeki Jenisej )
- Sciurus vulgaris kalbinensis - Syberia na zachód od rzeki Irtysz, góry Ałtaj, północny Kazachstan
- Sciurus vulgaris kessleri - Ukraina
- Sciurus vulgaris leucourus - Anglia, Szkocja, Irlandia - wymarły w południowo-wschodniej Anglii
- Sciurus vulgaris lilaeus - Grecja
- Sciurus vulgaris mantchuricus - Mandżuria, Mongolia, Syberia ( rejon rzeki Amur i Ussuri )
- Sciurus vulgaris martensi - zachodnia Syberia ( do rzeki Jenisej )
- Sciurus vulgaris meridionalis - Kalabria ( Włochy ) - może stanowić odrębny gatunek - zagrożony
- Sciurus vulgaris nadymensis - zachodnia Syberia ( rzeka Nadym )
- Sciurus vulgaris niger - Szwecja
- Sciurus vulgaris nigrescens - Saksonia ( Niemcy ), Śląsk ( Polska )
- Sciurus vulgaris numantius - północna Hiszpania
- Sciurus vulgaris ognevi - europejska część Rosji
- Sciurus vulgaris orientis - Hokkaido ( Japonia )
- Sciurus vulgaris rhodopensis - środkowe Rodopy ( Bułgaria )
- Sciurus vulgaris rupestris - Sachalin, wybrzeże Morza Ochockiego
- Sciurus vulgaris russus - Francja, Belgia, Luksemburg, Holandia
- Sciurus vulgaris rutilans - Turyngia ( Niemcy )
- Sciurus vulgaris segurae - Sierra de Segura ( Hiszpania )
- Sciurus vulgaris silanus - góry Sila ( Włochy )
- Sciurus vulgaris subalpinus - Szwajcaria
- Sciurus vulgaris ukrainicus - wschodnia Ukraina, europejska część Rosji
- Sciurus vulgaris uralensis - góry Ural
- Sciurus vulgaris varius - północna Norwegia, północna Szwecja, Laponia, północna Rosja
- Sciurus vulgaris vilnensis - Białoruś
- Sciurus vulgaris vulgaris - Skandynawia ( Norwegia, Szwecja, Finlandia )

różne podgatunki Sciurus vulgaris

W Polsce występuje na całym obszarze kraju, zarówno w różnego rodzaju lasach jak i parkach miejskich czy w ogrodach.
Jest gatunkiem dość pospolitym chociaż nie wszędzie licznym.
Objęta ochroną gatunkową.

wiewiórka pospolita ( Sciurus vulgaris ) w zimie

Sciurus vulgaris fuscoater

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na duży zasięg populacji.
Obecnie zagrożone są lokalne populacje i podgatunki.
W Wielkiej Brytanii i Irlandii zagrożony jest podgatunek Sciurus vulgaris leucourus na skutek wprowadzenia większej wiewiórki szarej ( Sciurus carolinensis ), która jest nosicielem wirusa parapox. Wirus ten atakuje skutecznie wiewiórkę rudą, która nie jest na niego odporna. Przyczyniło się to do wyginięcia wiewiórki rudej w południowo-wschodniej Anglii.
Zaobserwowano też skurczenie populacji we Włoszech, gdzie także została wprowadzona wiewiórka szara, chociaż tam nie jest ona nosicielem wirusa parapox.
W Japonii Sciurus vulgaris jest sprowadzany z kontynentu i sprzedawany jako zwierzę domowe. Wiąże się to z ryzykiem rozprzestrzeniania się gatunku i jego wpływu na rodzimą Sciurus lis.
W Mongolii na skutek polowania i handlu futrami lokalne populacje stają się zagrożone.
Została ujęta na Chińskiej Czerwonej Liście jako gatunek wrażliwy.
Ujęta jest także w Załączniku III Konwencji Berneńskiej.
Rejestrowana z wielu obszarów chronionych w swoim zasięgu występowania.
Według morfologii i genetyki podgatunek Sciurus vulgaris meridionalis może zostać uznany za samodzielny gatunek. Ograniczony jest do Kalabrii ( południowo-zachodnie Włochy ) i wpisany w kategorii zagrożonych.

Sciurus vulgaris nigrescens

W niewoli może dożyć do 12 lat.
W ogrodach zoologicznych hodowana w obszernych wolierach z możliwością wspinania się po drzewach.
Często jako lokalny gatunek lub z fauną rodzimą w Europie i Azji.
Hodowana jest również jako gatunek domowy ( Rosja i Japonia ).

wiewiórka pospolita ( Sciurus vulgaris varius )

Sciurus vulgaris varius

Sciurus vulgaris w zimie

Sciurus vulgaris nigrescens w parku miejskim

młode Sciurus vulgaris po opuszczeniu gniazda

Sciurus vulgaris nigrescens

Sciurus vulgaris vulgaris

Sciurus vulgaris fuscoater

Sciurus vulgaris fuscoater z orzechem

Sciurus vulgaris

Azjatyckie łasice - przegląd rodzaju Mustela

2012-01-07T20:01:00.002+01:00

Łasica ałtajska, łasica górska ( Mustela altaica ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ).

Występuje w Azji ( wschodni Kazachstan, południowa i południowo-wschodnia Syberia, Mongolia, Tybet, zachodnie i północne Chiny, Korea, Kirgistan, Tadżykistan, Bhutan, Nepal, północne Indie ).

Zamieszkuje góry i tereny wyżynne, skalistą tundrę, górskie lasy, lasy mieszane z gęstym poszyciem ale także alpejskie łąki, skaliste zbocza, otwarte tereny trawiaste do 3500 m n.p.m.

łasica ałtajska ( Mustela altaica ) stojąca słupka

Jest to typowy samotnik, w pary łączy się jedynie w okresie rui. Aktywna głównie w nocy, ale może polować w ciągu dnia i w ciągu całego roku. Jest to bardzo zwinny i szybki drapieżnik potrafiący dobrze się wspinać, biegać i pływać. Posiada bardzo dobry wzrok pomagający mu zarówno lokalizować zdobycz jak i unikać niebezpieczeństwa. Potrafi ścigać swoje ofiary w ich norach. W przypadku zagrożenia emituje ostry i głośny dźwięk zbliżony do pisku lub szczeknięcia. Oprócz tego wydala ostry, śmierdzący zapach z gruczołów odbytu.

łasica ałtajska ( Mustela altaica ) w rumowisku skalnym

W okresie zimowym zmienia ubarwienie na ciemne a w okresie letnim na szare do brązowego.
Jest to ssak terytorialny ale zakres jego rewiru nie jest znany.
Na kryjówki wybiera szczeliny skalne, kłody drzew, opuszczone nory lub swoich ofiar.
Jest gatunkiem typowo mięsożernym, polującym głównie na szczekuszki, norniki i inne gryzonie. W jego diecie występują także małe ptaki, gady, płazy, owady. Często ofiary są większe od drapieżnika.
Sezon godowy od lutego do marca.
Samica łączy się z 2 - 3 samcami, które często walczą o prawo do kopulacji.
Okres ciąży to 30 - 49 dni, ale okres ciąży i porodu mogą być zmienne.
Samica może opóźnić implantację zapłodnionych komórek jajowych do czasu gdy posiada odpowiednią ilość energii, aby przejść okres ciąży i karmić młode.
1 miot w sezonie. Wielkość miotu to 1 - 8 młodych, ale może być nawet 13 młodych.
Młode rodzą się bezradne i ślepe około maja, jak wszystko przebiega pomyślnie. Laktacja trwa około 2 miesięcy. Po okresie laktacji młode stają się niezależne ale rodzina rozpada się na jesieni. Samiec nie uczestniczy w odchowie młodych.
Dojrzałość uzyskują po przezimowaniu. Żyje 7 - 10 lat, ale zwykle około 4.

Mustela altaica

Opisane podgatunki :
- Mustela altaica alpina - Mandżuria, Tybet, góry Ałtaj
- Mustela altaica altaica - góry Ałtaj ( południowa Syberia i Mongolia ), Tybet, Chiny ( Gansu, Moupin )
- Mustela altaica astutus - Tybet, południowo-zachodnie Chiny
- Mustela altaica birulai - zachodni Pamir ( Tadżykistan )
- Mustela altaica longstaffi - północne Indie, północne Himalaje, zachodnie Chiny - zagrożony
- Mustela altaica raddei - południowo-wschodnia Transbajkalia ( Rosja ), góry Sejany, północno-wschodnia Mongolia, południowo-wschodnia Syberia, Mandżuria?, Korea? - zagrożony
- Mustela altaica sacana - Tadżykistan, Pamir, Tien Szan
- Mustela altaica temon - Himalaje, Sikkim, Gilgit, Karakorum, Tybet, zachodnie Chiny, północno-wschodni Pakistan

Mustela altaica altaica

Gatunek uznawany za bliski zagrożenia.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- rozwój rolnictwa
- nadmierny wypas zwierząt domowych
- tępienie głównego składnika diety - szczekuszek
- polowanie dla futra
Łasica górska unika gruntów rolnych i nie toleruje wysokiego stopnia zmian siedliskowych.
Ujęta w Załączniku CITES III ( Indie ).
Populacje z rosyjskiego Dalekiego Wschodu są wymieniane w Rosyjskiej Czerwonej Księdze.
W Chinach określona jako bliska zagrożenia i chroniona przez prawo w prowincji Syczuan ( Sichuan ). W Indiach wymieniona w Załączniku II Indian Wildlife Protection Act ( 1972 ).
Występuje w kilku obszarach chronionych w swoim zasięgu.

Mustela altaica alpina

W niewoli - brak danych.

Łasica tajwańska ( Mustela formosana ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ). Opisana w roku 1998 przez Haradana i Lina. Synonim Mustela nivalis formosana.

Występuje w Azji, wyspa Tajwan ( Formosa ) - góry He-Huan, Tataka i Mei-Feng w Nahtou County.
Uznana za endemit dla Tajwanu.

Zamieszkuje górskie i wyżynne lasy.

Mustela formosana - okaz muzealny

Gatunek bardzo rzadko spotykany, o którym niewiele wiadomo.

rycina - Mustela formosana

Opisana na podstawie 1 okazu muzealnego z roku 1969. Okaz ten został schwytany przez naukowców z Graduate Institute of Epidemiology and Preventive Medicine w celu badań epidemiologicznych. Zwierzę złapano na górze On-Huan i zostało opisane jako podgatunek Mustela nivalis. W 1995 roku trafiło w posiadanie NMNS. W wyniku szeregu badań w roku 1998 oznaczono je jako nowy gatunek ssaka, nadając mu nazwę Mustela formosana.
Ma biały płaszcz, który wyraźnie różni się w kolorze od grzbietu.
Wielkość populacji nie jest znana.
Potrzebne są dalsze badania zwłaszcza w terenie oraz próby schwytania lub sfilmowania łasicy tajwańskiej w celu stwierdzenia czy gatunek nie jest już wymarły.

Łasica japońska ( Mustela itatsi ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ). Synonim Mustela sibirica itatsi . Opisana jako odrębny gatunek w 2000 roku przez Abramowa i Kurose.

Występuje w Azji, Wyspy Japońskie ( Honsiu, Kiusiu, Shikoku, Sado, Oki, Izu-Oshima, Awaji, Shondo, Iki, Goto, Yaku, Tane ), wprowadzona na Hokkaido, Aoshima, Nakano, Iriomote i inne.

Zamieszkuje różnorodne środowiska: góry, łąki i pola uprawne, lasy, wsie i przedmieścia.

łasica japońska ( Mustela itatsi )

Aktywna głównie w nocy, ale może polować w ciągu dnia i w ciągu całego roku.
Typowy samotnik, łączący się w pary w okresie rui.
Wyraźny dymorfizm płciowy: samiec dwukrotnie większy niż samica.
Jest to zwinny i szybki drapieżnik, potrafiący biegać, pływać i wspinać się.
Jest ssakiem terytorialnym, ale zakres rewiru łowieckiego nie jest dokładnie znany.
Kryjówki zakłada w szczelinach skalnych, kłodach drzew, opuszczonych norach, w budynkach gospodarskich.
Potrafi ścigać swoje ofiary w ich norach. W okresie niedoboru pokarmu potrafi migrować na inne obszary lub magazynuje pokarm ( szczególnie zimą ).
Odżywia się pokarmem zwierzęcym, często jej ofiary są większe niż napastnik. W skład jej diety wchodzą gryzonie ( szczury, wiewiórki, myszy ), płazy, gady, owady, małe ptaki także padlina.
Sezon godowy od końca lutego do końca marca.
Samica łączy się z 2 - 3 samcami, które walczą o prawo do kopulacji.
Okres ciąży to 29 - 35 dni. Młode rodzą się od kwietnia do czerwca. 1 miot w sezonie.
Samica rodzi 2 - 12 młodych ( średnio 5 ). Młode rodzą się bezradne i ślepe. Okres laktacji to 60 dni. Samiec nie uczestniczy w odchowie młodych. W wieku 2 miesięcy młode usamodzielniają się, ale rodzina rozpada się na jesieni lub na początku zimy.
Dojrzałość płciową uzyskują w 2 roku życia.

Mustela itatsi sho

Opisane podgatunki :
- Mustela itatsi asaii - Oshima, Izu ( Japonia )
- Mustela itatsi sho - Tanegashima, Yakushima ( Japonia )

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
Wpisany na listę zagrożonych gatunków w dziewięciu prefekturach zachodniej Japonii.
Mustela itatsi konkuruje z Mustela sibirica w niektórych rejonach Japonii.
Gatunek ten nie toleruje urbanizacji chociaż rejestrowany jest z przedmieść ale tylko małych miast.
Samice tego gatunku są chronione przez prawo zakazujące polowania na nie.
W wielu rejonach Japonii została wprowadzona w celu kontroli populacji szczura wędrownego ( Rattus norvegicus ).

W niewoli - brak danych.

Łasica żółtobrzucha ( Mustela kathiah ) - drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ). Synonim Ictis kathiah.

Występuje w Azji ( północny Pakistan, północne Indie, Nepal, Birma, południowo-wschodnie Chiny, Wietnam, Laos, Kambodża ).

Zamieszkuje górskie lasy sosnowe, alpejskie łąki, rumowiska skalne, wyżynne lasy wiecznie zielone iglaste i liściaste do wysokości 4000 m n.p.m ( w Himalajach ).

łasica żółtobrzucha ( Mustela kathiah )

Aktywna w ciągu całego roku głównie w nocy, chociaż poluje również w ciągu dnia. Typowy samotnik, w pary łączy się tylko w okresie rui.
Jest to zwinny i szybki drapieżnik, doskonale biegający, pływający i wspinający się.
Na kryjówki wybiera szczeliny skalne, jaskinie, kłody drzew, wykroty, nory innych zwierząt, jamy pod korzeniami drzew.
Jest typowym mięsożercą, ścigającym swoje ofiary często w własnych norach. Zdarza się, że ofiara jest większa niż drapieżnik. W skład jej diety wchodzą gryzonie i inne drobne ssaki, małe ptaki, płazy, gady, owady.
Sezon godowy odbywa się późną wiosną i czesnym latem. Samica łączy się z 2 - 3 samcami, które często walczą między sobą o prawo do kopulacji. Samica opóźnia implantację aż do następnej wiosny ( około 10 miesięcy ).
Okres trwania ciąży to około 30 dni. Młode przychodzą na świat w kwietniu i maju. W miocie 3 - 18 młodych ( średnio 10 ), 1 miot w roku. Młode rodzą się bezradne i ślepe. Okres laktacji trwa 2 miesiące. W wieku 8 tygodni małe łasice stają się samodzielne, ale rodzina rozpada się na jesieni. Samiec nie uczestniczy w odchowie potomstwa. Dojrzałość uzyskują : samice w wieku 3 - 4 miesięcy, samce w następnym roku.

Opisane podgatunki :
- Mustela kathiah caporiaccoi - Karakorum, Kaszmir
- Mustela kathiah dorsalis - Sichuan ( Chiny )
- Mustela kathiah kathiah - Nepal, Sikkim, Bhutan
- Mustela kathiah melii - południowe Chiny
- Mustela kathiah tsaidamensis - Tsaidam, zachodni Kokonor

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg występowania i prawdopodobnie duże populacje. Brak jest przekonujących i rozpoznawalnych zagrożeń dla tego gatunku.
Ujęty w Załączniku CITES III ( Indie ).
Wymieniony w Załączniku II Indian Wildlife Protection Act ( 1972 ).
W Wietnamie chroniony w grupie 2b, jako wróg szczurów.
Wymieniony jako bliski zagrożenia na Czerwonej Liście w Chinach.
Mustela kathiah łatwo się oswaja i może być wykorzystywana do kontroli liczby gryzoni w siedzibach ludzi.
Uważa się, że gatunek jest dość odporny na poważną degradację siedlisk i skutki polowania na niego.
Został zarejestrowany w wielu obszarach chronionych w swoim zakresie występowania.

W niewoli - brak danych.

Indonezyjska łasica górska, łasica sumatrzańska ( Mustela lutreolina ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ). Synonim Mustela sibirica lutreolina.

Występuje w Azji ( Indonezja - wyspy: Jawa i południowa Sumatra ).

Zamieszkuje górskie tropikalne lasy deszczowe na wysokości 1000 - 3000 m n.p.m oraz zarośla powyżej linii lasu.

Indonezyjska łasica górska i Mustela sibirica stanowiły jeden gatunek, który na skutek izolacji i zmian klimatycznych ewoluował w dwa odrębne gatunki. Jednak bliskość genetyczna obu gatunków skłania badaczy, że styl życia i zachowania są bardzo podobne.
Aktywna głównie w nocy, w ciągu całego roku. Bardzo rzadko poluje za dnia.
Jest sprawnym i zwinnym łowcą, potrafiącym swoje ofiary tropić nawet w ich własnych norach.
Nieznaczny dymorfizm płciowy: samiec nieco większy niż samica.
Typowy samotnik, łączący się w pary w okresie rui. Wielkość rewiru łowieckiego nie jest znana.
Na kryjówki wybiera szczeliny skalne, dziuple drzew, wykroty i kłody drzew, jamy pod korzeniami drzew, opuszczone nory lub nory swoich ofiar.
W chwili zagrożenia emituje głośne skrzeczące dźwięki oraz wydala ostry, śmierdzący zapach z gruczołów odbytu.
Odżywia się głównie gryzoniami, zjada również małe ptaki, gady, płazy, owady. Ofiary są często większe niż napastnik. Czasami zabija więcej niż może zjeść, magazynując zdobycz na gorsze okresy.
Nie wiele wiadomo o okresie rui, ale sezon godowy występuje prawdopodobnie od końca lutego do końca marca lub połowy kwietnia.
Samica rodzi po około 30 dniach ciąży, od końca kwietnia do końca czerwca 2 -12 młodych w miocie ( średnio 5 ). 1 miot w roku. Młode rodzą się bezradne i ślepe. Laktacja trwa 2 miesiące, po tym okresie młode się usamodzielniają lecz rodzina rozpada się w wrześniu lub październiku. Samiec nie uczestniczy w odchowie potomstwa. Dojrzałość uzyskują w następnym roku, samice nieco wcześniej.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za zagrożony.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- polowanie dla futra i handel nimi
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
Znany tylko z 15 okazów i jednej obserwacji.
Prawdopodobnie występuje w kilku obszarach chronionych, w tym w Gunung Gede - Pangrango National Park.
Potrzebne są prace terenowe w górach południowej Sumatry i Jawy w celu lokalizacji populacji, jej stanu i oceny, trendów i dystrybucji, wymagań i zagrożeń. Również działania ochronne są zalecane.

W niewoli - brak danych.

Łasica malajska ( Mustela nudipes ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ). Synonim Mustela leucocephalus.

Występuje w Azji Południowo-Wschodniej ( Tajlandia, Malezja, Indonezja - wyspy Jawa, Sumatra i Borneo ).

Zamieszkuje górskie i wyżynne lasy do wysokości 1700 m n.p.m.

łasica malajska ( Mustela nudipes )

Niewiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.
Przyjmuje się, że jest prawdopodobnie zbliżone do innych łasicowatych głównie Mustela altaica i Mustela sibirica.

Opisane podgatunki :
- Mustela nudipes hamakeri - Jawa, południowa Sumatra - opisywana też jako Mustela hamakeri
- Mustela nudipes leucocephalus - Sumatra
- Mustela nudipes nudipes - Tajlandia, Malezja

łasica malajska ( Mustela nudipes )

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na brak znanych i podejrzewanych zagrożeń.
Obecnie istnieje tylko jeden zapis z kamery-pułapki. Uważa się, że obecnie stosowane kamery-pułapki nie są skutecznym sposobem na znalezienie tego gatunku w jego zakresie występowania.
Gatunek może być w miarę tolerancyjny na działalność człowieka.
Poluje się na nią dla mięsa w części Sarawaku i jest stosowana jako lek w medycynie ludowej.
Mustela nudipes jest chroniona w Tajlandii, także na Półwyspie Malajskim i w Sabah.
Zgłoszona z wielu obszarów chronionych w swoim zasięgu ( prawdopodobieństwo występowania ), w tym z Kerinci Seblat National Park z Sumatry.

W niewoli - brak danych.

Łasica syberyjska ( Mustela sibirica ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ).

Występuje we wschodniej Europie ( europejska część Rosji i Ural ) i Azji ( cała Syberia, Kazachstan, Tybet, Mongolia, Afganistan, Pakistan, północne Indie, Birma, Chiny, Korea, Tajwan, Japonia ). Wprowadzona na wyspę Sachalin ( Rosja ).

Zamieszkuje różnorodne lasy liściaste, iglaste i mieszane ale także otwarte tereny śródleśne i stepowo-leśne do wysokości 3000 m n.p.m.

łasica syberyjska ( Mustela sibirica )

Typowy samotnik, łączący się w pary w okresie rui. Aktywna w ciągu całego roku, w godzinach nocnych, czasami zdarza się , że poluje w ciągu dnia.
Jest to zwinny i szybki drapieżnik. Doskonale się wspina, pływa i biega, za swoją ofiarą wchodzi do jej kryjówki.
Nieznaczny dymorfizm płciowy : samiec nieco większy niż samica.
W momencie zagrożenia emituje głośny dźwięk przypominający pisk lub szczek oraz wydala ostry śmierdzący zapach z gruczołów odbytu.

Mustela sibirica sibirica

Na kryjówki wybiera zagłębienia pod korzeniami drzew, puste pnie i kłody, wykroty, opuszczone nory, jaskinie, szczeliny skalne a nawet skupiska kamieni. Jej zakres rewiru łowieckiego jest nie znany.
W skład jej diety wchodzą różnego rodzaju drobne kręgowce ( gryzonie i inne drobne ssaki, małe ptaki, gady, płazy a także ryby ). Czasami w okresie letnim spożywa także owady czy orzeszki pinii. W różnych częściach zasięgu łasica syberyjska poluje na różnego rodzaju ofiary, które mogą stanowić podstawę jej diety ( Rattus argentiventer - południowe Chiny, Sterna albifrons - Korea ). Często zabija na zapas ( trudne okresy zimy lub spadek liczebności potencjalnych ofiar ). Zdarza się, że migruje z obszarów dotkniętych jakąś lokalną klęską.

Mustela sibirica

Sezon godowy od połowy lutego do końca marca.
Samica kopuluje z 2 - 3 samcami, które staczają często ostre walki o prawo do kopulacji.
Na skutek lokalnych klęsk samica może zatrzymać implantację zapłodnionych komórek jajowych do czasu zmiany warunków lub do następnego roku.
Okres ciąży to 29 - 30 dni. Samica rodzi od kwietnia do czerwca. 1 miot w roku, od 2 - 12 młodych ( średnio 5 ). Młode rodzą się bezradne i ślepe. Oczy otwierają w wieku 1 miesiąca. Okres laktacji trwa 2 miesiące, młode po tym okresie usamodzielniają się, ale rodzina rozpada się na jesieni. Samiec nie uczestniczy w odchowie potomstwa. Dojrzałość uzyskują po przezimowaniu.
Żyje około 2,1 - 2,5 lat, chociaż może dożyć 5 - 6 lat.

Mustela sibirica - Czelabińsk Zoo

Opisane podgatunki :
- Mustela sibirica australis - Tiumeń ( zachodnia Syberia )
- Mustela sibirica canigula - Tybet, Nepal
- Mustela sibirica charbinensis - wyspa Kretowsky na rzece Sungai ( Mandżuria )
- Mustela sibirica coreanus - Korea
- Mustela sibirica davidianus - Jiangxi ( południowo-wschodnie Chiny ), Tajwan, Tybet - uważana za formę Mustela sibirica subhemachalanus
- Mustela sibirica fontainierii - północne Chiny - uważana za formę Mustela sibirica subhemachalanus
- Mustela sibirica hamptoni - północna Birma - uważana za formę Mustela sibirica moupinensis
- Mustela sibirica hodgsoni - Afganistan, Kaszmir, Indie, zachodnie Himalaje
- Mustela sibirica horsfieldi - Bhutan
- Mustela sibirica humeralis - Sikkim
- Mustela sibirica major - północny Sichuan ( Chiny )
- Mustela sibirica manchurica - wschodnia Syberia, Mandżuria, Korea
- Mustela sibirica melii - Kanton ( południowe Chiny )
- Mestela sibirica mile - Transbajkalia ( Rosja )
- Mustela sibirica moupinensis - Tybet?, Sichuan, Gansu, Yunnan ( południowo-zachodnie Chiny ), północna Birma
- Mustela sibirica noctis - południowo-wschodnie Chiny
- Mustela sibirica quelpartis - wyspa Quelpart ( Korea )
- Mustela sibirica sibirica - zachodnia i centralna Syberia, rejon Ałtaju
- Mustela sibirica stegmanni - Qingdao, Shandong ( Chiny )
- Mustela sibirica subhemachalanus - Nepal, zachodni Bhutan, Chiny?, Tajwan?
- Mustela sibirica tafeli - Sichuan ( Chiny ) - uważana za formę Mustela sibirica moupinensis
- Mustela sibirica taivana - Tajwan - uważana za formę Mustela sibirica davidianus?

Mustela sibirica

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
Potencjalne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- polowanie dla futra ( Rosja )
- nadmierny wypas zwierząt domowych ( tereny wyżynne i górskie )
- konkurencja ze strony Martes zibellina
- naturalne pożary lasów
Ujęta w Załączniku CITES III ( Indie ).
Wpisana na Czerwoną Listę w Chinach jako bliskie zagrożenia.
Uważana jest za ściśle związaną z łasicą japońską ( Mustela itatsi ), która stanowiła jej podgatunek - wyodrębniona w 2000 roku. Badania mitochondrycznego DNA wykazało, że Mustela sibirica była introdukowana z Korei do Japonii a w wyniku separacji utworzył się nowy gatunek. Podobna historia jest z Mustela lutreolina, która genetycznie jest blisko z Mustela sibirica, ale na skutek izolacji i zmian klimatycznych ewoluowała w osobny gatunek.
Rejestrowana z wielu obszarów chronionych w swoim zasięgu.

Mustela sibirica - ogród zoologiczny w Kolonii

Mustela sibirica w warunkach wiwaryjnych

W niewoli - jeden osobnik dożył 8 lat i 10 miesięcy.
W ogrodach zoologicznych rzadko "prezentowana" - głównie ogrody zoologiczne Chin i Rosji.

Mustela strigodorsa - drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ).

Występuje w Azji ( Nepal, północne Indie, Guizhou, Guangxi, Yunnan ( Chiny ), Tajlandia, Birma, Laos, Wietnam ).

Zamieszkuje wiecznie zielone górskie i wyżynne lasy, gęste zarośla, tzw. wtórny las, użytki zielone od poziomu morza do 2500 m n.p.m.

rycina - Mustela strigodorsa

Niewiele wiadomo o ekologii i biologii tego gatunku.
Przyjmuje się, że prawdopodobnie sposób życia i zachowanie jest zbliżone do Mustela sibirica.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Mustela strigodorsa

Gatunek uznawany za wrażliwy.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- polowanie dla futra
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
Uważa się, że lokalnie zagrożenia będą wzrastać, głównie na terenach o dużej gęstości populacji ludzkiej.
Jest chroniona w Tajlandii. Znajduje się na liście zagrożonych gatunków na Czerwonej Liście w Chinach.
Gatunek jest rejestrowany w części obszarów chronionych w swoim zasięgu.
Badania terenowe pomogą określić stan, dystrybucję i ochronę tego gatunku.

W niewoli - brak danych.

WESOŁYCH ŚWIĄT !!!

2011-12-21T19:04:00.000+01:00

Zagrożone ssaki Ameryki Południowej i Środkowej część VI

2011-12-18T17:09:00.000+01:00

Tamaryna czarnolica, tamaryna Geoffroya ( Saguinus geoffroyi ) naczelny ssak z rodziny płaksowatych ( Cebidae ), z podrodziny Callithricidae. Synonim Saguinus oedipus geoffroyi - Edipus geoffroyi - Hapale geoffroyi.

Występuje w Ameryce Środkowej ( od południowej Kostaryki ) i w Ameryce Południowej ( północno-zachodnia Kolumbia, prawdopodobnie do Gujan ).

Zamieszkuje gęste tropikalne lasy, ale także gęste zarośla, obrzeża lasów i tzw. wtórny las.

tamaryna czarnolica ( Saguinus geoffroyi )

Aktywna w ciągu dnia, żyje w grupach rodzinnych 4 - 15, ale zwykle 2 - 8 osobników. Trzon grupy stanowi samica i 2 - 3 samce. W grupie najczęściej występuje poliandria lub monogamia.
Jest terytorialnym gatunkiem, który co rano znaczy granice swojego rewiru zapachem. Najczęściej czynność tą wykonują samce, które są bardzo agresywne w stosunku do osobników z innej grupy.
Rewir 1 grupy wynosi od 9,4 ha do 26 ha a nawet 32 ha lasu, w zależności od sezonowej dostępności pożywienia. Stadko wędruje w ciągu dnia około 2 - 3 km na wysokości 5 - 6 m nad ziemią lub niżej.
Preferuje gęsty las z dużą ilością pnączy i bujnym poszyciem. Stara się unikać terenów trawiastych i polan śródleśnych. Noc spędza na wysokości 5 - 6 m nad ziemią w dziupli lub w gęstwinie pnączy. Członkowie grupy śpią przytuleni do siebie.
Odżywia się przede wszystkim owadami i owocami. Zjada też drobne kręgowce, kwiaty, nektar, miód, soki drzew, gumy, żywice.
Może rozmnażać się przez cały rok.
Sezon godowy trwa od stycznia do lutego, chociaż cykl występuje średnio co 15,5 dnia.
Ciąża trwa 140 - 145 dni, samica rodzi od marca do czerwca, chociaż szczyt urodzeń następuje od końca kwietnia do czerwca 2 młodych. Młodymi zajmuje się samiec dostarczając samicy młode do karmienia, ale inni członkowie grupy także pomagają w odchowie nowych członków stada. Okres laktacji trwa 2 - 3 miesiące. W wieku 6 - 8 tygodni mogą spożywać stały pokarm.
Dojrzałość osiągają w wieku 24 miesięcy.
Samica rodzi co 154 - 540 dni, średnio co 311 dni.

tamaryna czarnolica ( Saguinus geoffroyi ) w warunkach zoo

Opisane podgatunki :
- Saguinus geoffroyi salaguiensis - Kolumbia
- Saguinus geoffroyi spixii - prawdopodobnie Gujany ?

Gatunek uważany za nie zagrożony pomimo spadku liczebności populacji w swoim zasięgu.
Główne zagrożenia dla tego gatunku :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- wyręb lasów
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
- nadmierny przyrost ludności
Ujęty w Załączniku CITES I.
Rejestrowany w wielu obszarach chronionych :
Kolumbia - Los Katios National Natural Park
Panama - Altos da Campana National Park
- Darien National Park
- Chagres National Park
- Cerro Hoya National Park
- Sariqua National Park
- Camino de Cruces National Park
- Portobelo National Park
- Metropolitano National Park
- Omar Torrijos National Park
- Soberania National Park
- Interoceanico de Forest Americas National Park
- Nargana Marine National Park
- El Montuoso Forest Reserve
- La Tronosa Forest Reserve
- Chepigana Forest Reserve
- Canglon Forest Reserve
- Cenegon del Mangle Wildlife Refuge
- Penon de la Onda Wildlife Refuge
- El Penon del Cerro de los Pozos Wildlife Refuge
- Playa de Boca Vieja Wildlife Refuge
- Corregimiento del Wildlife Refuge Area Nargana
- Isla Canas Wildlife Refuge
- La Barqueta Agricola Wildlife Refuge
- Barro Colorado Natural Monument
- Isla Maja Scientic Reserve
- Lago Gatun Recreation Area
- Filo del Tallo Hydrological Protection Zone
- Tapagra Hydrological Protection Zone
- Jurado Resguardo Indigena
- Comarca Kuna Yala
- Punta Patino Private Reserve
- Golfo de Montijo Protected Area
- Cienaga de Forest Macanas Protected Area
- Corregimiento del Nargana Protected Area
- Bagre Biological Corridor
Potrzebne jest zwiększenie środków przed nielegalnym odłowem i handlem oraz na podnoszenie świadomości ludności. Należy też zwiększyć środki na edukację oraz monitoring tendencji i trendów populacji.

portret tamaryny czarnolicej ( Saguinus geoffroyi )

W warunkach wiwaryjnych żyje do 15 lat.
Objęta wieloma programami hodowlanymi, głównie ogrody zoologiczne Europy i Ameryki Północnej. Dość dobrze rozmnaża się w warunkach zoo co jest dobrą prognozą dla gatunku.

Tamaryna biała, tamaryna białonoga ( Saguinus leucopus ) naczelny ssak z rodziny płaksowatych ( Cebidae ), z podrodziny Callithricidae.

Występuje w Ameryce Południowej ( północna Kolumbia - po między rzekami Rio Magdalena i Rio Cauca ).

Zamieszkuje głównie tropikalny wilgotny las, także tropikalny suchy las i las zalewowy oraz parki na obszarach miejskich.

tamaryna biała ( Saguinus leucopus )

Aktywna w ciągu dnia, żyje w grupach rodzinnych 4 - 15, chociaż średnia to 2 - 12 osobników, zwykle jednak to 2 - 8 sztuk. Trzon grupy to samica i 2 - 3 samce. W grupie najczęściej występuje poliandria, chociaż monogamia czy poligamia nie są tu obce.
Jest też terytorialnym gatunkiem, zakres terytorium to 17,7 ha powierzchni lasu.
Przebywa zwykle na wysokości 3 - 4 m nad ziemią, chociaż żeruje też na ziemi.
Podczas przemieszczania się w inne miejsce, stado wspina się w korony drzew i skokami z korony w koronę wędruje w inną okolicę. Noc spędzają przytulone do siebie na gałęzi drzewa lub w dziupli.
Odżywia się głównie owadami, miękkimi owocami, nektarem, sokami drzew, gumą, żywicami.
Może rozmnażać się przez cały rok, cykl występuje średnio co 15 - 20 dni.
Szczyt urodzin to maj - czerwiec i październik - listopad.
Samica po 130 - 150 dniach ciąży rodzi 2 młodych. Samiec nosi młode na plecach dostarczając samicy do karmienia, oprócz samca inni członkowie grupy opiekują się niemowlętami. W wieku 6 - 8 tygodni młode mogą spożywać stały pokarm. Okres laktacji trwa 2 - 3 miesiące.
Dojrzałość uzyskują w wieku 12 - 18 miesięcy.
Samica rodzi średnio co 311 - 320 dni.

Saguinus leucopus

Opisane podgatunki :
- Saguinus leucopus pegasis - Kolumbia

rycina - tamaryna biała ( Saguinus leucopus ) góra : samiec ; dół : samica

Gatunek uznany za zagrożony ze względu na występowanie w obszarze intensywnej kolonizacji i wyrębu lasu.
Główne zagrożenia dla tego gatunku :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
- wzrost liczby ludności
Ujęta w Załączniku CITES I.
Występuje w jednym obszarze chronionym - Canon del Rio Alicante. W proponowany i tworzonym - National Park Sierra San Lucas. W północno-wschodniej części Departamentu Antioqua - trwa kampania w celu utworzenia na lewym brzegu Rio Magdaleny rezerwatu lub parku narodowego w tej części Departamentu.
Pozostały obszar, który zamieszkuje Saguinus leucopus nie jest chroniony.

tamaryna biała ( Saguinus leucopus )

W niewoli objęty programem hodowlanym od 2006 roku.
Program ten jest wspierany przez Europejski TAG Callithrichid, w którym bierze udział 18 ogrodów zoologicznych. Program oprócz hodowli obejmuje badania w niewoli ( biologia, żywienie, zarządzanie ), edukację i programy edukacyjne oraz badania terenowe w warunkach naturalnych dla tego gatunku.
W niewoli dożywa 15 lat.

Wyjec panamski ( Alouatta coibensis ) naczelny ssak z rodziny czepiaków ( Atelidae ), z podrodziny Alouattinae. Uważany za podgatunek Alouatta palliata, chociaż część badaczy uważa go za osobny gatunek.

Występuje w Ameryce Środkowej ( wyspa Coiba i Jicaron u wybrzeży Panamy oraz Półwysep Azuero na stałym lądzie - Panama ).

Zamieszkuje deszczowe lasy tropikalne i namorzynowe.

wyjec panamski ( Alouatta coibensis )

Aktywny od świtu do zmierzchu. Żyje w grupach do 6 osobników, czasami pojedynczo. Trzon grupy stanowi samica i 2 samce. Są to poligamiczne grupy. Grupy te są luźno powiązane i osobniki często przechodzą z jednej grupy do innej. Prowadzi nadrzewny tryb życia, jest mieszkańcem koron drzew, rzadko schodzącym na ziemię.
Jak wszystkie wyjce, samce używają głośnych dźwięków do porozumiewania się z innymi członkami grupy lub innymi grupami. Głos jest wzmocniony przez kość gnykową - pustą kość w pobliżu strun głosowych, która działa na zasadzie rezonatora. Wokaliza jest wykonywana szczególnie o świcie i zmierzchu. Oprócz "wycia" wykorzystują szeroki zakres innych dźwięków : szczekanie, pomruki, chichot, skrzek do porozumiewania się wewnątrz grupy. Stado większość dnia spędza na odpoczynku i śnie.
Używa chwytnego ogona do przytrzymywania się gałęzi w czasie odpoczynku, snu i żerowania.
Jest gatunkiem terytorialnym, zakres rewiru grupy to 10 - 60 ha lasu. Terytoria poszczególnych grup zachodzą na siebie, ale jeśli 2 grupy się spotkają agresywnie próbują odstraszyć rywali.
Brak jest jakiekolwiek wspólnej pielęgnacji u tych małp a jeśli jest to bardzo rzadko.
Jest gatunkiem roślinożernym zjadającym głównie liście, kwiaty, pąki, owoce.
Może rozmnażać się przez cały rok.
Ciąża trwa 186 dni, samica rodzi 1 młode.
Niemowlę ma jasne futerko, które ciemnieje po 2 -7 dniach. Przez pierwsze 2 - 3 tygodnie samica nosi młode pod brzuchem, później malec przenosi się na jej grzbiet. Okres laktacji trwa 10 - 13 miesięcy, po tym okresie młode usamodzielniają się.
Samica rodzi co 19 - 23 miesiące.
Dojrzałość płciową uzyskują : samice w wieku 3 lat a samce w wieku 3,5 lat.
W warunkach naturalnych żyją średnio : samce - 7 lat a samice 11 - 12 lat.

Opisane podgatunki :
- Alouatta coibensis coibensis - Coiba Island ( Panama )
- Alouatta coibensis trabeata - Półwysep Azuero ( Panama )

Alouatta coibensis trabeata

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu na ograniczony zasięg występowania ( wyspa Coiba - 460 km2 ).
Ujęty w Załączniku CITES I.
Ogólnie istnieje spór czy Alouatta coibensis jest ważnym gatunkiem. Część naukowców uważa go za podgatunek wyjca płaszczowego ( Alouatta palliata ) czyli jako Alouatta palliata coibensis a podgatunek z Półwyspu Azuero jako Alouatta palliata trabeata.
Wyspa Coiba jest obszarem chronionym, gdzie jest stosunkowo niewielka utrata siedlisk ( 5% ) ponieważ była kolonią karną.
Potrzebne są dalsze badania nad ważnością gatunku.

W niewoli - brak danych

Kabasu większy ( Cabassous tatouay ) ssak z rodziny pancerników ( Dasypodidae ), z podrodziny Tolypeutinae, z podrzędu Cingulata, z rzędu szczerbaków ( Xenarthra ). Synonim Loricatus tatouay - Xenurus tatouay.

Występuje w Ameryce Południowej ( Brazylia, Urugwaj, Paragwaj, Argentyna ).

Zamieszkuje głównie umiarkowane lasy, las wybrzeża Atlantyku, Cerrado, obszary trawiaste ale także pola uprawne i pastwiska.

kabasu większy ( Cabassous tatouay )

Aktywny od zmierzchu do świtu. Jest samotnikiem, w pary łączy się w okresie rui.
Dzień spędza w samodzielnie wykopanej norze, samotnie lub z innymi osobnikami swojego gatunku ( 2 - 5 ). W norze spędza 1 dzień i ją porzuca. Nora jest zazwyczaj podłużna tak aby wejście było większe niż wysokość komory. Nora najczęściej jest wykopana w otwartym terenie, na obrzeżu lasu lub w podstawie pagórka czy skarpy. Charakteryzuje się silnym piżmowym zapachem.
Porusza się szybko, przestraszony stara się błyskawicznie zakopać ( co potrafi zrobić w kilka minut ). Ścigany przez drapieżnika, nie mając możliwości szybkiego ukrycia się, stara się uciec jak najszybciej często wykorzystując wodę, w której dobrze pływa.
Żywi się głównie mrówkami i termitami, także ich larwami i jajami ale też innymi bezkręgowcami, jajami ptaków czy drobnymi kręgowcami. Mrowiska i termitiery niszczy rozkopując je silnymi pazurami.
Niewiele wiadomo o systemie rozrodczym.
Samica rodzi 1 młode, nagie i z zamkniętymi oczami i uszami.

portret Cabassous tatouay

Opisane podgatunki :
- Cabassous tatouay dasycercus - Paragwaj
- Cabassous tatouay gymnurus - Paragwaj
- Cabassous tatouay nudicaudus - Brazylia

kabasu większy ( Cabassous tatouay )

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg i prawdopodobieństwo występowania dużej populacji.
Główne zagrożenia dla gatunku to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- pożary wywołane przez ludzi na obszarach trawiastych
- prześladowanie na terenach rolniczych
- polowanie w części zasięgu dla mięsa i pancerza
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- zdziczałe psy domowe ( północno-wschodnia Argentyna i południowa Brazylia )
Ujęty w Załączniku CITES III w Urugwaju.
Występuje w wielu obszarach chronionych.
Potrzebne są badania dotyczące historii naturalnej, ekologii, trendów i dystrybucji populacji.

W niewoli - rzadki, podobnie jak Cabassous centralis.

Aguti brunatny, aguti środkowoamerykański ( Dasyprocta punctata ) gryzoń z rodziny Dasyproctidae.

Występuje w dwóch populacjach : północnej i południowej. Zasięg północnej populacji to Ameryka Północna ( Chiapas i Jukatan w Meksyku ), Ameryka Środkowa i Ameryka Południowa ( północny Ekwador, Kolumbia, zachodnia Wenezuela ). Południowa populacja ma zasięg w Ameryce Południowej ( od Peru i Boliwii przez południowo-zachodnią Brazylię i Paragwaj do północnej Argentyny ). Wprowadzony na Kubę ( zachodnia i wschodnia część wyspy ) i na Kajmany.

Zamieszkuje wilgotne tropikalne wiecznie zielone lasy, ogrody i plantacje. W Ameryce Środkowej od poziomu morza do 2400 m n.p.m. a w Ameryce Południowej do 1500 m n.p.m.

aguti brunatny ( Dasyprocta punctata ) w warunkach naturalnych

Obecnie aktywny od zmierzchu do świtu ( na skutek polowań i prześladowania przez ludzi zmienił swoje zwyczaje dobowe ), w ciągu całego roku. Żyje w monogamicznych parach.
Prowadzi naziemny tryb życia, na kryjówki wybiera jamy w ziemi, gęstwinę zarośli, kłody, zagłębienia wśród korzeni drzew. Para ma kilka kryjówek, które wykorzystuje wielokrotnie, ale każdy z osobników sypia oddzielnie. Trzymają się zwykle oddzielnie utrzymując swój rewir, chociaż są dość tolerancyjne względem innych osobników swojego gatunku.
Aguti przyczynia się do wysiewu wielu gatunków drzew, w tym Hymenaea courabil, gdyż w okresie obfitości grzebie dużą liczbę nasion w różnego rodzaju spiżarniach. Nasiona przenosi w torbach policzkowych.
Odżywia się głównie nasionami i owocami, ale także liśćmi, grzybami, kwiatami, gałązkami.
Sezon rozrodczy trwa cały rok, ale większość młodych rodzi się od marca do lipca.
Okres ciąży to 90 - 126 dni. Samica rodzi 1 - 4 młode, najczęściej 2, bardzo dobrze rozwinięte.
Zajmuje się nimi przez około 20 tygodni. Po tym okresie młode są przepędzane z powodu nowego miotu, agresji ze strony rodziców lub braku pokarmu.
Dojrzałość osiągają w wieku około 487 dni. Średnia długość życia to 13,8 lat.

samica aguti brunatnego ( Dasyprocta punctata ) z młodym

Opisane podgatunki :
- Dasyprocta punctata bellula - wyspa San Jose ( Panama )
- Dasyprocta punctata boliviae - Boliwia, północno-wschodnia Argentyna
- Dasyprocta punctata callida - wyspa San Miguel, wyspa Pedro Gonzalez ( Panama )
- Dasyprocta punctata chiapensis - Chiapas ( Meksyk )
- Dasyprocta punctata chocoensis - północno-wschodnia Kolumbia
- Dasyprocta punctata columbiana - wyspa Santa Marta, Kolumbia, północno-wschodnia Wenezuela
- Dasyprocta punctata dariensis - wschodnia Panama
- Dasyprocta punctata isthmica - strefa kanału ( Panama )
- Dasyprocta punctata nuchalis - Półwysep Azuero, wyspa Cebaco, Chirico ( Panama )
- Dasyprocta punctata pallidiventris - Panama
- Dasyprocta punctata pandora - wyspa Gorgona, Kolumbia - zagrożony
- Dasyprocta punctata punctata - Ameryka Środkowa ( od Belize do Panamy )
- Dasyprocta punctata richmondi - Nikaragua, Panama ( wybrzeże Atlantyku )
- Dasyprocta punctata underwoodi - zachodnia Kostaryka
- Dasyprocta punctata urucuma - Brazylia, Boliwia, Paragwaj
- Dasyprocta punctata variegata - Kostaryka, Panama, Meksyk, Boliwia, Peru - opisywany jako samodzielny gatunek Dasyprocta variegata
- Dasyprocta punctata yucatanica - Jukatan ( Meksyk )
- Dasyprocta punctata yungarum - wschodnia Boliwia
- Dasyprocta punctata zamorae - Ekwador, Kolumbia

Dasyprocta punctata - Zoo de La Marina - San Carlos ( Kostaryka ) w czasie żerowania

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zasięg i prawdopodoibieństwo dużych populacji.
Główne zagrożenia dla gatunku to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- wyspowe i izolowane populacje
- polowanie dla mięsa
- zdziczałe psy domowe
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
- nadmierna liczba ludności
- górnictwo i poszukiwanie surowców i kopalin
Ujęty w Załączniku CITES III ( Honduras ).
Do roku 2001 Gujana miała roczny kontyngent wywozowy w ilości 350 żywych zwierząt w ramach CITES.
Uważa się, że być może populacja północna i południowa to dwa odrębne gatunki.
Badacze Emmons i Feer ( 1990 ) uznali, że podgatunek Dasyprocta punctata variegata to osobny gatunek Dasyprocta variegata z 6 podgatunkami.
Rejestrowany z wielu obszarów chronionych w swoim zakresie.
Potrzebne są badania nad obiema populacjami czy stanowią odrębne gatunki. Jak również nad trendami i dystrybucją, zagrożeniami i wpływem prześladowań na zmianę zwyczajów. Obecnie wiadomo, że ssaka dziennego zmienił się w ssaka nocnego.

aguti brunatny ( Dasyprocta punctata ) - Zoo Czelabińsk

aguti brunatny ( Dasyprocta punctata ) w czasie żerowania w zoo

W niewoli jest hodowany rzadziej niż inne gatunki aguti.
Trzymany zwykle w monogamicznych parach. Dość dobrze się rozmnaża w warunkach zoo. Samica częściej rodzi 3 - 4 młode niż w warunkach naturalnych.
W zoo może dożyć nawet 15 lat.

Wilk grzywiasty ( Chrysocyon brachyurus ) drapieżnik z rodziny psowatych ( Canidae ).

Występuje w Ameryce Południowej ( północno-wschodnia i południowa Brazylia, Boliwia, Paragwaj, Peru, Argentyna ).

Zamieszkuje tereny trawiaste, łąki, zarośla i zakrzewienia, obrzeża lasów, tereny okresowo zalewane ( bagna i torfowiska w pobliżu rzek ) ale także pola uprawne i pastwiska.

wilk grzywiasty ( Chrysocyon brachyurus )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w nocy. Szczyt aktywności o zmierzchu i przed świtem.
Dzień spędza w kryjówce w gęstych zaroślach, jamach w ziemi czy jaskiniach.
Jest typowym samotnikiem, łączącym się w pary w okresie rui.
Rewir 1 osobnika to 25 - 50 km2 powierzchni, często rewiry samca i samicy pokrywają się chociaż osobniki starają nie wchodzić sobie w drogę.
Badania wykazały, że jest wszystkożerny. W skład jego diety wchodzi 50% pokarmu roślinnego jak i 50% pokarmu zwierzęcego. Z pokarmów roślinnych odżywia się głównie owocami lobeiry ( Solanum lycocarpum ), który pomaga mu w zwalczaniu pasożyta nerek Dioctophyme renate. Przyczynia się do wysiewu tej rośliny. Z pokarmów zwierzęcych preferuje termity.
Sezon godowy od kwietnia do czerwca, chociaż samica jest gotowa do krycia w ciągu tylko 3 - 5 dni.
Po 62 - 66 dniach ciąży samica rodzi 4 - 5 szczeniąt ( średnio 3 ), w okresie pomiędzy czerwcem a wrześniem. Pierwotnie sądzono, że samiec nie bierze udziału w wychowie młodych ale obserwacje w niewoli pozwoliły na zmianę tego osądu.
Samica karmi mlekiem szczenięta do 15 tygodni. Młode uzyskują dojrzałość płciową i rozpraszają się po roku. W wieku 2 lat dopiero zaczynają się rozmnażać.

wilk grzywiasty ( Chrysocyon brachyurus ) w warunkach wiwaryjnych

wilk grzywiasty ( Chrysocyon bracyurus ) w warunkach wiwaryjnych

Opisane podgatunki :
- Chrysocyon brachyurus campestris - Brazylia
- Chrysocyon brachyurus cancrosa - Paragwaj
- Chrysocyon brachyurus hagenbecki - Andy - uważany za zdziczałego psa domowego
- Chrysocyon brachyurus jubatus - Paragwaj

Chrysocyon bracyurus w okresie zimowym w zoo

Gatunek uznany za bliski zagrożenia. Światową populację szacuje się na około 13000 osobników.
Główne zagrożenia :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- rozwój rolnictwa
- izolowane i wyspowe populacje i subpopulacje
- tępiony na terenach rolniczych za rzekome szkody w hodowli drobiu
- zdziczałe psy domowe oraz choroby pochodzące od nich ( wścieklizna, nosówka, parwowiroza )
- wypadki drogowe z udziałem wilków ( ofiary )
- polowanie dla sportu
- wykorzystywanie części zwierząt do celów leczniczych ( oczy, skóra, ogon ) lu jako talizmanów
Ujęty w Załączniku CITES II.
Chroniony w Argentynie ( ujęty w Argentyńskiej Czerwonej Księdze - prawdopodobnie około 600 osobników na terenie kraju ).
Objęty zakazem polowania w Brazylii, Paragwaju i Boliwii. Wpisany na Listę Zagrożonych Gatunków w Brazylii.
W Urugwaju - wymarły ostatnią obecność odnotowano w roku 1990.
Chroniony przez prawo w wieli częściach zasięgu choć egzekwowanie jest dość problematyczne.
Występuje w wielu obszarach chronionych w Argentynie, Boliwii, Brazylii, Paragwaju i prawdopodobnie w Peru.

wilk grzywiasty - po lewej: Zoo Wrocław ; po prawej: Zoo Opole

szczenięta wilka grzywiastego ( Chrysocyon bracyurus ) po prawej: młode urodzone w grudniu 2010 w Śląskim Ogrodzie Zoologicznym

W niewoli wilk grzywiasty jest obecny w 144 instytucjach na świecie.
Zwykle trzymany w parach, na rozległych trawiastych wybiegach, często z zaroślami i krzakami oraz z wysoką roślinnością zielną.
Dobrze rozmnaża się w warunkach zoo co jest dobrą prognozą dla gatunku.
W Europie i Ameryce Północnej dobrze znosi warunki zimowe - nie wymaga ogrzewanych pomieszczeń.
W ogrodach zoologicznych w Polsce dobrze rozmnaża się w Śląskim Ogrodzie Zoologicznym i w Krakowskim Zoo. Obecny w większości polskich zoo.

wybiegi dla wilków grzywiastych w zoo po lewej: Zoologischer Garten Frankfurt/ Main ; po prawej: Zoo Płock

Chrysocyon bracyurus w zoo

wilk grzywiasty ( Chrysocyon bracyurus ) w zoo

Lisoszakal andyjski, lis andyjski, kulpeo ( Lycalopex culpaeus ) drapieżnik z rodziny psowatych ( Canidae ). Synonim Pseudalopex culpaeus - Dusicyon culpaeus - Canis culpaeus. Dawniej opisywany jako Pseudalopex, od roku 2005 Wozencraft zawarł go w Lycalopex.

Występuje w Ameryce Południowej ( Andy od Ekwadoru i Kolumbii aż po południowe Chile ).

Zamieszkuje różnorodne siedliska : lasy górskie i wyżynne, głębokie doliny, otwarte równiny i pustynie, pampasy, lasy bukowe oraz tereny rolnicze i pastwiska od poziomu morza do 4800 m n.p.m.

lisoszakal andyjski ( Lycalopex culpaeus )

Aktywny w ciągu całego roku i całej doby. Szczyt aktywności przejawia po zmierzchu i o świcie.
Żyje samotnie, jedynie na okres rui i wychowu młodych łączy się w pary.
Na kryjówki wybiera różnego rodzaju nory, załomy skalne, gęste zarośla, zwalone pnie.
Jest ssakiem terytorialnym, samice mają większe rewiry niż samce ale wynika to od siedliska i dostępności pokarmu. 1 osobnik może mieć terytorium od 3,7 km2 do 800 km2. Rewiry te zachodzą na siebie.
Jest gatunkiem wszystkożernym, polującym na drobne gryzonie, ptaki, gady ale również młode kopytnych ( jelenie ). W skład jego diety wchodzą też owoce i padlina. Kulpeo nie gardzi żadnym pokarmem w swoim siedlisku.

portret Lycalopex culpaeus

Sezon godowy od początku sierpnia do października.
Ciąża trwa 55 - 60 dni, samica rodzi 3 - 8 szczeniąt ( średnio 5 ). Szczenięta rodzą się z zamkniętymi oczami. Okres laktacji trwa 2 miesiące i młode przechodzą na stały pokarm. Oboje rodzice opiekują się szczeniętami, czasami pomaga im inna samica.W wieku 3 miesięcy szczenięta zaczynają polować wspólnie z rodzicami. W wieku 7 miesięcy dorastają do rozmiarów rodziców. Po tym czasie rodzina się rozpada się i osobniki młodociane wyruszają szukać swoich terytoriów.
Dojrzałość płciową uzyskują po roku.

lisoszakal andyjski ( Lycalopex culpaeus )

Opisane podgatunki :
- Lycalopex culpaeus albigula - środkowe Chile
- Lycalopex culpaeus amblyodon - Valparaiso ( Chile )
- Lycalopex culpaeus andina - Andy od południowego Peru i zachodniej Boliwii do północnego Chile i zachodniej Argentyny
- Lycalopex culpaeus culpaeolus - Urugwaj
- Lycalopex culpaeus culpaeus - środkowe i południowe Chile, środkowo-zachodnia Argentyna
- Lycalopex culpaeus ferrugineus - Argentyna
- Lycalopex culpaeus lycoides - wyspy Tierra del Fuego ( Chile ) i ( Argentyna )
- Lycalopex culpaeus magellanicus - południowa Argentyna, południowe Chile
- Lycalopex calpaeus montanus - Patagonia
- Lycalopex culpaeus prichardi - południowo-wschodnia Patagonia
- Lycalopex culpaeus reissii - Andy w Ekwadorze
- Lycalopex culpaeus riveti - Ekwador
- Lycalopex culpaeus smithersi - Argentyna

Gatunek uznawany za nie zagrożony pomimo intensywnych polowań, wiąże się to z dużym rozmiarem miotu, szybkiej dojrzałości oraz występowania części populacji na obszarach nie dostępnych dla człowieka.
Główne zagrożenia :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja ( regionalnie )
- polowanie dla futra i tępienie jako szkodnika ( żerujący na drobiu i innych zwierzętach gospodarskich )
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
- drapieżnictwo psów domowych i ich choroby ( parwowiroza, nosówka, wścieklizna )
Ujęty w Załączniku CITES II.
Występuje w wielu obszarach chronionych :
Chile - w 38 obszarach m in. Chinchilla National Reserve, Fray Jorge National Park
Argentyna - 12 obszarów
Peru - 13 obszarów
W Chile polowanie jest zakazane. Populacja z wysp Tierra del Fuego jest prawnie chroniona od 1985 roku. W Argentynie gatunek został uznany za zagrożony dekretem, ze względu liczbę skór w obrocie w latach 1970 - 1980. Jednak handel na poziomie krajowym jak i eksport skór był zgodny z prawem i obecnie pozostaje legalny. W Peru polowanie jest legalne pod warunkiem, że plan odstrzału został zatwierdzony przez rząd. W Boliwii eksport futer został zakazany w 1986 roku, ale gatunek nie jest chroniony.
Argentine Wildlife Board zaczyna opracowywać plan zarządzania drapieżnikami, uwzględniając kulpeo.
Takie same działania podejmowane są w Chile, mające na celu koordynację działań w zakresie zarządzania populacjami drapieżników z uwzględnieniem kulpeo.

W niewoli powszechny w ogrodach zoologicznych Argentyny i Chile, także w kilku w U.S.A.
W warunkach wiwaryjnych 1 osobnik dożył do 11 lat.

Lis argentyński, chilla ( Lycalopex griseus ) drapieżnik z rodziny psowatych ( Canidae ). Synonim Pseudalopex griseus - Dusicyon griseus - Canis griseus - Cerdocyon griseus .

Występuje w Ameryce Południowej od Pustyni Atacama ( Chile ) i Santiago del Estero ( Argentyna ) do Ziemi Ognistej. Wprowadzony na wyspy Tierra del Fuego w 1951 roku.

Zamieszkuje głównie otwarte tereny trawiaste ( pampa ), obszary zarośli i zakrzewień ( matorral ), obrzeża lasów, góry i wyżyny od poziomu morza do 3500 - 4000 m n.p.m.

lis argentyński ( Lycalopex griseus )

Aktywny przez cały rok i całą dobę, szczyt aktywności od zmierzchu do świtu. Regionalnie w ciągu dnia w zależności od siedliska i dostępności pokarmu.
Żyje w monogamicznych parach chociaż zdarza się, że druga samica przebywa na ich terytorium.
Wielkość terytorium waha się od 2,5 km2 do 200 km2.
Na kryjówki wybiera różnego rodzaju nory, jamy, wykroty, gęste zarośla, jaskinie, itp. miejsca.
W okresie zimowym prowadzi bardziej samotniczy tryb życia.
Odżywia się różnorodną zdobyczą od młodych kopytnych ( jelenie, gwanako ) po owady. Nie gardzi padliną czy owocami.

chilla ( Lycalopex griseus )

Sezon godowy od sierpnia do września.
Samica rodzi po ciąży trwającej 53 - 60 dni, 2 - 6 młodych w miocie ( październik i listopad ). Samiec z samicą wspólnie opiekują się szczeniętami, czasami w wychowie pomaga im zajmująca z nimi terytorium druga samica. Okres laktacji trwa 2 miesiące, w wieku 4 - 6 tygodni szczenięta zaczynają opuszczać kryjówkę.W wieku około 3 miesięcy szczenięta zaczynają polować wspólnie z rodzicami. W 7 - 8 miesiącu rodzina się rozpada. Dojrzałość młode uzyskują po 12 miesiącach.

samica Lycalopex griseus karmiąca młode

Opisane podgatunki :
- Lycalopex griseus domeykoanus - środkowe i południowe Chile
- Lycalopex griseus gracillis - zachodnia Argentyna
- Lycalopex griseus griseus - zachodnia Argentyna, Chile
- Lycalopex griseus maullinicus - południowa Argentyna, południowe Chile
- Lycalopex griseus patagonicus - Magallanes ( Chile )
- Lycalopex griseus rufipes - Chile
- Lycalopex griseus torquatus - Puerto Montt ( Chile )
- Lycalopex griseus trichodactylus - Valdivia ( Chile )
- Lycalopex griseus zorrula - północno-zachodnia Argentyna

Lycalopex griseus patagonicus kradnący jajo

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
W przeszłości polowano na niego dla skóry, obecnie intensywność polowań spadła. Niewiele wiadomo na temat skali obrotu jego skórami, gdyż duże jest prawdopodobieństwo, że statystyki dotyczą wszystkich gatunków lisów z rodzaju Lycalopex. Nielegalny handel i odłów nadal występuje w niektórych rejonach Argentyny i Chile.
Ujęty w Załączniku CITES II.
Gatunek ten jest chroniony regionalnie w Argentynie. W Chile wszystkie populacje są chronione prawem oprócz Tierra del Fuego, gdzie w okresie 1 maj - 31 lipiec, można odstrzelić 10 osobników ( 1 myśliwy ).
Rejestrowany w 6 obszarach chronionych w środkowo-zachodniej Argentynie.
W Chile rejestrowany z 30 obszarów chronionych m in. z :
- Parque Nacional Lauca
- Parque Nacional Puyehue
- Parque Nacional Vicente Perez Rosales
- Parque Nacional Torres del Paine
- Parque Nacional Nahuelbuta
Potrzebne są badania odnośnie populacji, jej trendów i dystrybucji, częstości występowania pasożytów i innych chorób, roli chilli w środowisku naturalnym jako drapieżnika.

lis argentyński ( Lycalopex griseus )

Chilla występuje w wielu ogrodach zoologicznych Argentyny i Chile.
Jednak szczegóły hodowli nie są znane.

Lycalopex griseus griseus

chilla ( Lycalopex griseus )

Lisoszakal pampasowy, lis paragwajski ( Lycalopex gymnocercus ) drapieżnik z rodziny psowatych ( Canidae ). Synonim Pseudalopex gymnocercus - Dusicyon gymnocercus.

Występuje w Ameryce Południowej ( wschodnia Boliwia, południowa i południowo-wschodnia Brazylia, Paragwaj, Urugwaj, Argentyna ).

Zamieszkuje równiny, wzgórza, pampę, zarośla i zakrzewienia, pustynie i półpustynie, górskie wąwozy porośnięte lasem, obrzeża lasów.

lisoszakal pampasowy ( Lycalopex gymnocercus ) - portret

Aktywny w ciągu całej doby, przez cały rok. Szczyt aktywności od zmierzchu do świtu, chociaż w niektórych rejonach także w ciągu dnia. Żyje samotnie, jedynie w okresie rui łączy się w pary.
Jest terytorialny, zakres terytorium jest różny w zależności od siedliska i dostępności pokarmu i może wynosić od 2,5 km2 do 200 km2. Rewiry łowieckie samca i samicy wzajemnie się przenikają i nachodzą na siebie.

lisoszakal pampasowy ( Lycalopex gymnocercus )

Na kryjówki wybiera naturalne zagłębienia, nory, gęste zarośla itp. miejsca.
Przestraszony lub zaskoczony udaje martwego do czasu, aż minie zagrożenie. Cechuje go też pewien rodzaj zbieractwa różnych rzeczy, które znosi do legowiska ( kawałki skór lub tkanin, kości, kamienie itp. ).
Odżywia się zarówno pokarmem zwierzęcym jak i roślinnym. 75% diety składa się z gryzoni, zajęczaków, owadów, gadów, ptaków i padliny. Pozostała część to pokarm roślinny ( owoce, łodygi trzciny cukrowej ).
Sezon godowy od lipca do października.

rycina - Lycalopex gymnocercus

Ciąża trwa 55 - 60 dni, samica rodzi 2 - 6 szczeniąt w miocie. Szczenięta rodzą się z zamkniętymi oczami i prawie czarne. Ich sierść się rozjaśnia w miarę rozwoju. Okres laktacji trwa 2 miesiące i szczenięta przechodzą na pokarm stały. Oboje rodzice opiekują się szczeniętami, samiec przynosi pożywienie samicy jak i młodym do 3 miesiąca ich życia. Po tym czasie szczenięta zaczynają polować wspólnie z rodzicami.
Rodzina rozpada się gdy młode osiągną 7 - 8 miesięcy. Dojrzałość uzyskują po 12 miesiącach.

Lycalopex gymnocercus gymnocercus

Opisane podgatunki :
- Lycalopex gymnocercus antiquus - Paragwaj, południowa i południowo-zachodnia Brazylia, środkowa Argentyna
- Lycalopex gymnocercus attenuatus - Paragwaj, Urugwaj, południowo-wschodnia Brazylia
- Lycalopex gymnocercus azarica - Argentyna
- Lycalopex gymnocercus brasilliensis - Brazylia
- Lycalopex gymnocercus fossilis - Buenos Aires ( Argentyna )
- Lycalopex gymnocercus gymnocercus - północno-zachodnia i północno-wschodnia Argentyna, Urugwaj, Paragwaj, południowo-wschodnia Brazylia
- Lycalopex gymnocercus inca - Peru?, Chile?, Argentyna
- Lycalopex gymnocercus lordi - Argentyna
- Lycalopex gymnocercus protalopex - Brazylia

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
Główne zagrożenia dla gatunku :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- polowanie dla skóry i tępienie jako szkodnika na obszarach rolnych ( żerujący na drobiu i innych zwierzętach gospodarskich )
- rozwój rolnictwa i intensywna hodowla bydła i owiec
- drapieżnictwo psów domowych i ich choroby ( parwowiroza, wścieklizna, nosówka )
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
Ujęty w Załączniku CITES II.
Chroniony prawem w Brazylii, częściowo chroniony w Paragwaju i Urugwaju, chociaż w tych dwóch ostatnich polowanie na niego jest kontrolowane?
W Argentynie objęty ochroną od 1983 roku oraz zakazem obrotu skórami od 1987 roku. Nadal jednak istnieje nielegalny handel oraz odłów.
Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Potrzebne są badania nad ekologią gatunku, także nad dynamiką populacji na obszarach rolnych. Wpływu polowania na dystrybucję i trendy populacji oraz efekt drapieżnictwa na zwierzęta gospodarskie i łowne ( wprowadzone gatunki m in. Lepus europeus ).

lisoszakal pampasowy ( Lycalopex gymnocercus )

W niewoli jest najlepiej reprezentowanym drapieżnikiem w Argentynie.
Może dożyć do 13,8 lat.

Pies leśny ( Speothos venaticus ) drapieżnik z rodziny psowatych ( Canidae ).

Występuje w Ameryce Środkowej ( Panama ) i w Ameryce Południowej ( Ekwador, Kolumbia, Wenezuela, Gujana, Gujana Francuska, Surinam, Boliwia, wschodnie Peru, Paragwaj i Brazylia z wyjątkiem północno-wschodniej części kraju ).

Zamieszkuje nizinne i wyżynne obszary leśne ( tropikalny deszczowy las. mglisty las, las galeriowy, zalewowy las, namorzynowy las, górski las deszczowy ) od poziomu morza do 1200 - 1500 m n.p.m.

pies leśny ( Speothos venaticus )

Aktywny w ciągu dnia, w czasie całego roku. Żyje w małych stadach 2 - 10 sztuk lub samotnie.
Trzon grupy stanowi para alfa, która pełni dominującą rolę w strukturze sfory.
Dobrze pływa i nurkuje, jest wytrwałym biegaczem. Sfora wspólnie poluje i opiekuje się potomstwem pary alfa.
Na kryjówki wybiera zagłębienia wśród korzeni drzew, jamy, nory, zwalone i puste pnie drzew, gęste krzewy. Grupa noc przesypia w kryjówkach. Podczas polowania osobniki ze sfory nawołują się za pomocą głośnej wokalizy. Rewir łowiecki to 16 - 140 km2 ale jest duże prawdopodobieństwo, że prowadzi półkoczowniczy tryb życia.
Poluje na większe gryzonie ( akuczi, aguti, paka ) oraz kapibary, pudu, mazamy ale nie gardzi także drobniejszą zdobyczą. W skład jego diety wchodzą również owoce. Wszystko zależy od siedliska i jego zasobów.
W grupie rozmnaża się tylko para alfa.
Czas rui to 4 - 5 dni. Okres ciąży to 63 - 67 dni. Samica rodzi 1 - 6 młodych ( średnio 4 ). Okres laktacji wynosi od 8 tygodni do 5 miesięcy. Opiekę nad szczeniętami sprawują wszyscy członkowie grupy.
Dojrzałość uzyskują w 10 miesiącu życia.

pies leśny ( Speothos venaticus ) w warunkach zoo

Opisane podgatunki :
- Speothos venaticus baskii - Brazylia
- Speothos venaticus panamensis - wschodnia Panama, północno-zachodnia część Ameryki Południowej
- Speothos venaticus venaticus - dorzecze Amazonki ( Brazylia )
- Speothos venaticus virgatus - Gujana, Gujana Francuska, Surinam
- Speothos venaticus wingei - południowo-wschodnia Brazylia

Speothos venaticus w warunkach hodowlanych

Gatunek uznany za wrażliwy ze względu na rzadkość występowania w swoim zasięgu.
Główne zagrożenia :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- izolowane i wyspowe populacje i subpopulacje
- wytępienie potencjalnych ofiar psów leśnych
- drapieżnictwo psów domowych oraz ich choroby ( nosówka, parwowiroza, wścieklizna )
- rozwój rolnictwa
- urbanizacja
- wzrost liczby ludności
Ujęty w Załączniku CITES I.
Gatunek występuje w kilku obszarach chronionych w swoim zakresie występowania, ale ma nierówną dystrybucję i niską gęstość populacji.
Chroniony w Kolumbii ( 1973 ), w Ekwadorze ( 1981 ), w Gujanie Francuskiej ( 1986 ), w Panamie ( 1980 ), w Paragwaju ( 1975 ) i w Peru ( 1970 ).
Myślistwo i handel jest regulowane :
- Argentyna ( 1981 )
- Brazylia ( 1967 )
- Boliwia ( 1975 )
- Wenezuela ( 1970 )
Brak informacji z Gujany i Surinamu.
Szacunki populacyjne i dane demograficzne są wciąż za mało poznane. Brak wiedzy na temat dynamiki społecznej poszczególnych grup, szczególnie w zakresie rozpraszania się młodych osobników oraz interakcji w stosunku do innych grup ( nakładanie się terytoriów i rewirów łowieckich, kurczenie się siedlisk na skutek wyrębu lasów ). Uważany za typowo leśny gatunek jest coraz częściej obserwowany w siedliskach otwartych i fragmentarycznych, lecz brak danych na temat dynamiki populacji z tych obszarów. Standardowe badania za pomocą kamer-pułapek okazały się mało skuteczne względem tego gatunku.
Konieczne są dalsze badania dotyczące zmienności siedlisk, ofiar będących bazą pokarmową a także sezonowe zmiany w diecie.

pies leśny ( Speothos venaticus )

W warunkach wiwaryjnych jest objęty programem hodowlanym.
Program prowadzony w Japonii, Brazylii oraz Europie i Ameryce Północnej przynosi sukcesy hodowlane.
Być może podjęte zostaną próby reintrodukcji.

Darniówki i norniki górskie z Europy i zachodniej Azji z podrodzaju Terricola część II

2011-12-10T16:21:00.000+01:00

Nornik kalabryjski ( Microtus brachycercus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus savii brachycercus - Pitymys savii brachycercus.

Występuje w Europie ( południowe Włochy - Kalabria ).

Zamieszkuje różnorodne środowiska, w tym pola uprawne, łąki i pastwiska, ogrody, parki miejskie, lasy i ich obrzeża. Unika terenów bardzo bagnistych, piaszczystych i skalistych.

darniówka włoska ( Microtus savii )

Sposób życia, ekologia i biologia jak u darniówki włoskiej ( Microtus savii ).

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony. Brak większych zagrożeń dla tego gatunku.
Lokalnie tępiony jako szkodnik upraw rolnych.
Gatunek został opisany przez Contoli 1999, Kastylii i inni 2008.
Niezbędne są badania w celu wyjaśnienia taksonomii tego gatunku oraz granic podziału pomiędzy Microtus savii a Microtus brachycercus . Dystrybucja Microtus brachycercus do końca nie została poznana. Nie które dane genetyczne wskazują, że występuje też w regionie Abruzji ( środkowe Włochy - Castiglia i wsp. 2008 ).
Występuje w kilku obszarach chronionych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Darniówka dagestańska ( Microtus daghestanicus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys majori daghestanicus - Pitymys subterraneus daghestanicus - Microtus rubellanus daghestanicus - Pitymys daghestanicus.

Występuje w Europie i zachodniej Azji ( góry Kaukaz - w południowej Rosji, Gruzji, w południowej Armenii, w Azerbejdżanie i północno-wschodniej Turcji ). Prawdopodobnie też występuje w północno-zachodnim Iranie.

Zamieszkuje alpejskie łąki na wysokości 2000 - 2600 m n.p.m.

Aktywna głównie w nocy, w ciągu całego roku. Żyje w małych grupach społecznych.
Na gniazda wykorzystuje nory innych gryzoni lub jamy w rumowiskach skalnych.
Żywi się głównie zielonymi częściami roślin, korzeniami, kłączami, bulwami, cebulami, nasionami, owocami.
Rozmnaża się od wczesnej wiosny do końca sierpnia.
Samica po ciąży trwającej około 21 dni, rodzi 2 - 4 młode w miocie.
W sezonie może być do 6 miotów.

Opisane podgatunki :
- Microtus daghestanicus daghestanicus - Dagestan
- Microtus daghestanicus intermedius - Gruzja
- Microtus daghestanicus suramensis - Gruzja

Gatunek uznany za nie zagrożony. Brak większych zagrożeń.
Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Nornik bałkański ( Microtus felteni ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus feltini - Pitymys savii felteni.

Występuje w Europie ( Chorwacja, południowa Serbia, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Macedonia, Albania, północna Grecja ).

Zamieszkuje górskie lasy na wysokości 360 - 2050 m n.p.m.

rycina - Microtus savii

Gatunek słabo poznany.
Prawdopodobnie sposób życia, ekologia i historia naturalna zbliżona do darniówki włoskiej ( Microtus savii ).

Brak opisanych podgatunków.

Gatunek uznawany za wrażliwy.
Był uznawany za podgatunek Microtus savii, uznany za osobny gatunek ( Wilson i Reeder 2005 ).
Potrzebne są badania na temat dystrybucji i trendów populacji, wymagań siedliskowych i ekologii.
Rejestrowany z kilku obszarów chronionych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Microtus lusitanicus - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys lusitanicus - Microtus savii gerritmilleri - Pitymys savii lusitanicus - Arvicola lusitanicus.

Występuje w Europie ( Półwysep Iberyjski - Portugalia, Hiszpania oraz południowo-zachodnia Francja ).

Zamieszkuje różnorodne siedliska : lasy i ich obrzeża, łąki i pastwiska, grunty orne, sady, żywopłoty, winnice od poziomu morza do 2050 m n.p.m.

Microtus lusitanicus

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w nocy. Żyje w dużych grupach rodzinnych, tworząc skupiska 100 - 200 osobników na ha powierzchni.

Ryje nory w miękkiej i wilgotnej glebie o gęstej pokrywie roślinnej. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia, chociaż żeruje też na powierzchni.

Gniazda buduje w komorze na głębokości 10 - 20 cm pod ziemią. Są one zbudowane z pociętych kawałków roślin.

Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin : bulwy, cebule, kłącza, korzenie ale także nasionami, owocami.

Sezon rozrodczy od wczesnej wiosny do późnej jesieni.

Samica po 3 tygodniowej ciąży rodzi 2 - 4 młode.

W sezonie może być do 9 miotów.

Żyje około 2 lat.

Opisane podgatunki :

- Microtus lusitanicus depressus - Hiszpania

- Microtus lusitanicus hurdanensis - Hiszpania

- Microtus lusitanicus lusitanicus - Hiszpania, południowo-zachodnia Francja

- Microtus lusitanicus pelandonius - Hiszpania

- Microtus lusitanicus mariae - Hiszpania

- Microtus lusitanicus planiceps - Portugalia, Hiszpania, południowo-zachodnia Francja

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na dość dużą populację.

Uważany za szkodnika i lokalnie tępiony na terenach rolniczych.

Stanowi źródło pożywienia wielu drapieżników.

Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Nornik kaukaski ( Microtus majori ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys majori - Pitymys subterraneus majori.

Występuje w Europie i zachodniej Azji ( południowe Bałkany, północna i zachodnia Turcja, Kaukaz ).

Zamieszkuje lasy mieszane, zarośla i zakrzewienia, polany leśne, torfowiska także górskie pastwiska na wysokości 500 - 1400 m n.p.m.

nornik kaukaski ( Microtus majori )

Aktywny głównie w nocy, w ciągu całego roku. Żyje w grupach rodzinnych.

Kopie płytkie systemy nor i korytarzy w miękkiej glebie. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia, chociaż żeruje i na powierzchni.

Gniazda zakłada w głębszej komorze z rozdrobnionych kawałków roślin.

Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin ale także nasionami, owocami, trawami czy zielonymi częściami roślin.

Sezon rozrodczy od wczesnej wiosny do jesieni.

Samica rodzi 1 - 4 młode po 21 dniowej ciąży.

Może być 6 - 7 miotów w sezonie.

rycina - nornik kaukaski ( Microtus majori )

Opisane podgatunki :

- Microtus majori ciscaucasicus - północny Kaukaz, Osetia

- Microtus majori colchicus - Gruzja

- Microtus majori dinniki - Kaukaz

- Microtus majori fingeri - północno-zachodnia Azja Mniejsza

- Microtus majori majori - Turcja, Kaukaz

- Microtus majori rubelianus - północny Kaukaz, Turcja, Armenia

- Microtus majori vinogradovi - północny Kaukaz

Gatunek uznany za nie zagrożony.

Dobrze radzi sobie w zdegradowanych siedliskach.

Potrzebne są badania w celu zdefiniowania południowej i zachodniej granicy zasięgu gatunku.

Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Nornik śródziemnomorski, nornik iberyjski ( Microtus duodecimcostatus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys duodecimcostatus.

Występuje w Europie ( Półwysep Iberyjski oprócz północno-zachodniej jego części oraz południowa Francja ).

Zamieszkuje zarośla i zakrzewienia, otwarte tereny porośnięte trawą, łąki i pastwiska, grunty rolne, sady, winnice, żywopłoty od poziomu morza do 2250 m n.p.m.

nornik śródziemnomorski ( Microtus duodecimcostatus )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w nocy.

Kopie podziemne systemy nor i korytarzy w sypkiej ziemi. Żyje w dużych grupach rodzinnych, często w dużym zagęszczeniu ( 100 - 200 osobników na ha powierzchni ).

Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin ale także trawami, roślinnością zielną, nasionami, owocami.

Sezon rozrodczy od wczesnej wiosny do późnej jesieni.

Ciąża trwa około 21 dni. Samica rodzi 1 - 3 młode.

Może być 6 - 7 miotów w sezonie.

Żyje 1,5 - 2 lata.

Opisane podgatunki :

- Microtus duodecimcostatus centralis - Portugalia, Hiszpania

- Microtus duodecimcostatus duodecimcostatus - południowo-wschodnia Francja

- Microtus duodecimcostatus flavescens - Katalonia ( Hiszpania )

- Microtus duodecimcostatus fuscus - Valencia ( Hiszpania )

- Microtus duodecimcostatus ibericus - południowo-wschodnia Hiszpania

- Microtus duodecimcostatus pascuus - Valencia ( Hiszpania )

- Microtus duodecimcostatus provincialis - południowo-wschodnia Francja

- Microtus duodecimcostatus regulus - Granada, Malaga, Andaluzja ( Hiszpania )

rycina - nornik iberyjski ( Microtus duodecimcostatus )

Gatunek uznany za nie zagrożony.

Uważany za szkodnika, lokalnie tępiony na terenach rolniczych.

Stanowi źródło pożywienia wielu drapieżników.

Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.

W niewoli - brak danych.

Microtus thomasi - gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys thomasi - Pitymys duodecimcostatus thomasi.

Występuje w Europie ( Chorwacja, Serbia, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Macedonia, Albania, Grecja i wyspa Eubea ).

Zamieszkuje otwarte tereny, łąki i pastwiska, grunty rolne od poziomu morza do 2000 m n.p.m.

Aktywny głównie w nocy, w ciągu całego roku. Żyje w grupach rodzinnych.

Kopie rozległe nory w miękkiej glebie. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia, chociaż żeruje też na powierzchni.

Odżywia się głównie podziemnymi częściami roślin ale także trawami, roślinami zielnymi, nasionami, owocami.

Sezon rozrodczy od wiosny do jesieni.

Może być 6 miotów w sezonie.

Ciąża trwa około 3 tygodni. Samica rodzi 1 - 4 młode w miocie.

Opisane podgatunki :

- Microtus thomasi atticus - Attyka ( Grecja )

- Microtus thomasi byroni - Grecja

- Microtus thomasi thomasi - Chorwacja, Serbia, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Kosowo, Albania

Gatunek uznany za nie zagrożony.

Jest stosunkowo tolerancyjny na degradację i niszczenie środowiska naturalnego.

Na terenach rolniczych uznawany za szkodnika i tępiony.

Występuje na obszarach chronionych w Grecji.

W niewoli - brak danych.

Zagrożone ssaki z Ameryki Południowej i Środkowej część V

2011-11-27T18:32:00.000+01:00

Kolokolo, kot pampasowy ( Oncifelis colocolo ) drapieżnik z rodziny kotów ( Felidae ). Synonim Felis colocolo - Felis pajeros - Lynchailurus colocolo - Leopardus colocolo.

Występuje w Ameryce Południowej, od stoków Andów w Ekwadorze po południową Patagonię.

Zamieszkuje różnorodne środowiska : lasy górskie, suche lasy liściaste, mgliste lasy, zarośla i zakrzewienia, otwarte tereny trawiaste ( pampa ), tereny półpustynne i pustynne, bagna, tereny zalewowe.

kolokolo ( Oncifelis colocolo )

Aktywny głównie w nocy, czasami w ciągu dnia. Jest to typowy samotnik, łączący się w pary w okresie rui.
Poluje na ziemi, chociaż potrafi się wspinać na drzewa i często na nich odpoczywa.
Na kryjówki wybiera naturalne miejsca : wykroty, puste pnie, gęste zarośla, jaskinie, jamy, rozwidlenia gałęzi na drzewach.
Odżywia się pokarmem zwierzęcym ( gryzonie, ptaki, gady, płazy czy owady ). Wybiera także jaja gatunkom ptaków gniazdujących na ziemi czy w norach.
Ruja w północnej części zasięgu od kwietnia do lipca.
Ciąża trwa 80-85 dni. Samica rodzi 1-3 młode. Młode są ślepe i głuche, w wieku 2 tygodni otwierają oczy i uszy. W 2-3 miesiącu życia zaczynają towarzyszyć matce w zdobywaniu pokarmu. Kocięta przebywają z matką do około 2 lat. Samiec nie uczestniczy w odchowie młodych.

kolokolo ( Oncifelis colocolo ) po lewej ; portret , po prawej ; odmiana cętkowana

Opisane podgatunki :
- Oncifelis colocolo braccata - Mato Grosso, Mato Grosso do Sul ( południowo-zachodnia Brazylia ), środkowa Brazylia, Paragwaj, północna Argentyna?
- Oncifelis colocolo budini - góry w północno-zachodniej Argentynie
- Oncifelis colocolo colocolo - środkowe Chile
- Oncifelis colocolo crespoi - południowo-zachodnie Chile, północno-zachodnia Argentyna
- Oncifelis colocolo crucina - południowa Argentyna, chilijska Patagonia
- Oncifelis colocolo garleppi - południowe Peru, zachodnia Boliwia
- Oncifelis colocolo huina - Chile
- Oncifelis colocolo munoai - Rio Grande do Sul ( południowa Brazylia ), Urugwaj
- Oncifelis colocolo neumayeri - Brazylia
- Oncifelis colocolo pajeros - środkowa Argentyna, Chile?
- Oncifelis colocolo steinbachi - Andy w Boliwii
- Oncifelis colocolo thomasi - Andy w Ekwadorze, wschodni Ekwador, północne Peru
- Oncifelis colocolo wolffsohni - Province Tarapaca ( północne Chile )

Oncifelis colocolo pajeros

Gatunek uznawany za zagrożony, po mimo dużego zasięgu geograficznego wszędzie rzadki.
Główne zagrożenia dla gatunku :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata i fragmentacja siedlisk
- wyspowe i izolowane populacje
- polowanie dla skóry
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- trucie i zabijanie za szkody w hodowli drobiu
- hybrydyzacja z Leopardus tigrinus w środkowej Brazylii
Ujęty w Załączniku CITES II.
Handel skórami kota pampasowego został zakończony w roku 1987.
Gatunek jest chroniony przez przepisy krajowe w większości swojego zasięgu z zakazem polowania w Argentynie, Boliwii, Chile i Paragwaju. W Peru jest objęty prawem łowieckim.
Występuje w wielu obszarach chronionych.
W roku 1994 Garcia Perea zaproponował podział gatunku na 3 odrębne, na podstawie cech morfologicznych. Byłyby to : Lynchailurus colocolo, Lynchailurus pajeros i Lynchailurus braccatus.
Konieczne są badania nad ekologią gatunku, dystrybucją, historią naturalną, taksonomią i zagrożeniami.

kolokolo ( Oncifelis colocolo ) w postawie obronnej

Bardzo niewiele tych kotów znajduje się w niewoli. Przede wszystkim - ogrody zoologiczne Ameryki Południowej i U.S.A. Rzadko udaje się go rozmnożyć w warunkach wiwaryjnych.

rycina - kolokolo ( Oncifelis colocolo ) odmiana cętkowana

Szerokonos pręgowany ( Platyrrhinus lineatus ) ssak z podrodziny Stenodermatinae, z rodziny Phylostomidae, z rzędu nietoperzy ( Chiroptera ). Synonim Vampyrops lineatus.

Występuje w Ameryce Południowej od Kolumbii, Ekwadoru przez Peru, Boliwię, Paragwaj, Urugwaj po północno-zachodnią i północno-wschodnią Argentynę oraz Gujanę Francuską, Surinam aż do południowo-wschodniej i południowo-zachodniej Brazylii.

Zamieszkuje wilgotne tropikalne lasy.

portret szerokonosa pręgowanego ( Platyrrhinus lineatus )

Aktywny jak i większość innych nietoperzy, głównie po zachodzie słońca i w nocy. Dzień spędza w koronach drzew pod liśćmi ale obserwowano go także na niższych gałęziach ( szczególnie w okresach deszczowej i wietrznej pogody ) i w jaskiniach. Żyje w grupach tworzonych przez 1 samca i 1 - 15 samic, zarówno z potomstwem jak i bez. Samiec broni dostępu do swojego haremu przed zakusami innych samców. Grupa wspólnie wykonuje loty w poszukiwaniu pokarmu i wspólnie żeruje.
Odżywia się głównie owocami, nektarem ale także nie którymi owadami - zwłaszcza dużymi ćmami.
Gatunek ten może rozmnażać się przez cały rok, chociaż nie które populacje rozmnażają się w okresie od lipca do początku marca.
Samica po 105 - 114 dniach rodzi 1 młode, bardzo rzadko 2.

Opisane podgatunki :
- Platyrrhinus lineatus lineatus - od północno-wschodniej Brazylii do środkowej Boliwii, Paragwaju, północnego Urugwaju oraz wschodniej i północno-wschodniej Argentyny
- Platyrrhinus lineatus nigellus - od zachodniej Wenezueli przez Kolumbię, Ekwador, Peru po Boliwię

szerokonos pręgowany ( Platyrrhinus lineatus ) w czasie żerowania

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroką dystrybucję.
Uważa się, że występują jeszcze dość duże populacje.
Podgatunek Platyrrhinus lineatus nigellus uznawany jest przez Velazco i Solariego ( 2003 ) jako oddzielny gatunek Platyrrhinus nigellus.
Ujęty w Załączniku CITES III w Urugwaju.
Występuje w wielu obszarach chronionych.
Wykazuje też pewien stopień tolerancji na modyfikację siedlisk.

W niewoli - brak danych.

Miko czarny, tamaryna Goeldiego, pazurczatka czarna ( Callimico goeldii ) naczelny ssak z rodziny płaksowatych ( Cebidae ), z podrodziny Callithricidae . Synonim Callimico snethlageri.

Występuje w Ameryce Południowej od południowej Kolumbii, wschodniego Ekwadoru i wschodniego Peru po zachodnią Brazylię i północną Boliwię.

Zamieszkuje obszar lasów z silnym poszyciem z runa leśnego ale także gęste zarośla, lasy bambusowe i gaje palmowe oraz tzw. wtórny las.

miko czarny ( Callimico goeldii ) - w warunkach wiwaryjnych

Aktywny w ciągu dnia. Żyje w grupach rodzinnych 2 - 8 osobników. Grupa składa się najczęściej z samicy i samca oraz ich potomstwa w różnym wieku. Rewir grupy to 30 - 80 hektarów lasu. Poszczególne grupy są zwykle dość daleko od siebie. Stadko wędruje około 2 kilometrów dziennie. W czasie wędrówki odpoczywają 3 razy przez okres 30 - 90 minut. Zażywają wtedy kąpieli słonecznych lub czyszczą sobie wzajemnie sierść co umacnia więzi społeczne w grupie. Na nocleg poszukuje dziupli lub gęstych zarośli, w których śpią przytulone do siebie. Potrafi wspinać się pionowo w górę i skakać z gałęzi na gałąź do 4 metrów. Najczęściej przebywa na wysokości poniżej 5 m nad ziemią, chociaż wspina się do owoców zawieszonych na większych wysokościach. Swój teren znakuje gruczołami zapachowymi.
Odżywia się owocami, owadami i małymi kręgowcami ale także grzybami, do których ma specjalne upodobania ( tylko nie które gatunki ).
Może rozmnażać się przez cały rok.
Samica wchodzi w cykl na okres 7 dni co 23 dni.
Okres ciąży trwa około 155 dni. Może być 2 mioty w roku.
Samica rodzi 1 młode. Matka nosi je przez pierwsze 2 tygodnie, w 3 tygodniu zajmuje się nim ojciec a w 4 tygodniu cała grupa. W wieku 4 tygodni młode może już spożywać stały pokarm, jednak samodzielnie zaczyna się odżywiać w 7 tygodniu życia. Grupa opiekuje się młodym przez 12 tygodni.
Okres laktacji trwa około 84 - 90 dni.
Dojrzałość osiąga w wieku 14 miesięcy.
W niewoli dożywa 18 lat.

miko czarny ( Callimico goeldii ) - Brookfield Zoo Chicago

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznany za zagrożony ze względu na swoją rzadkość występowania i trudność w obserwacji.
Główne zagrożenie stanowi utrata siedlisk i ich fragmentacja, polowanie dla mięsa oraz nielegalny handel dzikimi zwierzętami ( Boliwia ).
Ujęty w Załączniku CITES I.
Występuje w następujących obszarach chronionych :
Brazylia :
- Serra do Divisor Nacional Park
Kolumbia :
- Amacayacu Natural National Park
- Cahuinari Natural National Park
- La Paya Natural National Park
Peru :
- Manu National Park
Na podstawie badań genetycznych populacji żyjących w niewoli uważa się, że Callimico goeldii może stanowić więcej niż jeden gatunek ( Vasarhelyi 2002 ).
Potrzebne są badania genetyczne nad populacjami żyjącymi w warunkach naturalnych, związanymi z ustaleniem czy na skutek niejednolitej dystrybucji oraz izolowanych i wyspowych populacji powstały oddzielne gatunki w ramach tego rodzaju.

miko czarny ( Callimico goeldii ) - Brookfield Zoo Chicago

portret miko czarny ( Callimico goeldii ) - Brookfield Zoo Chicago

W niewoli objęty programami hodowlanymi.
Główne ośrodki hodowlane to :
- Brookfield Zoo w Chicago ( U.S.A.)
- Wildlife Preservation Trust w Jersey ( Wlk. Brytania )

Marmozeta złocista, uistiti złociste, marmozeta białoucha ( Callithrix aurita ) naczelny ssak z rodziny płaksowatych ( Cebidae ), z podrodziny Callithricidae. Synonim Callithrix jacchus aurita - Hapale aurita - Jacchus auritus. Dawniej zawarty w Callthrix jacchus ale na podstawie badań morfologicznych zyskał status gatunku.

Występuje w Ameryce Południowej, w południowo-wschodniej Brazylii ( w stanach Rio de Janeiro, Sao Paulo oraz w południowej części Minas Gerais ).

Zamieszkuje górskie lasy deszczowe wybrzeża Atlantyku i lasy płaskowyżu do wysokości 1300 m n.p.m.

marmozeta złocista ( Callithrix aurita )

Aktywna w ciągu dnia, żyje w grupach rodzinnych 4 - 15 osobników. Osobniki mogą opuszczać swobodnie grupę i przyłączać się do innej. Jednak jej trzon stanowi samica i 2 - 3 samce. Rewir grupy to około 40 hektarów lasu. Stado wędruje około 2 - 3 km dziennie. Terytoria różnych grup rodzinnych nakładają się na siebie. Najczęściej przebywa na wysokości poniżej 5 metrów nad ziemią, rzadko schodzi na ziemię.
Odżywia się głównie owadami ale także owocami, grzybami. Uzębienie Callithrix aurita jest mniej wyspecjalizowane do żłobienia drzew w celu uzyskania soku i gumy niż innych gatunków marmozet.Jednak guma jest ważnym elementem diety i uzyskiwana jest w miejscach bez konieczności dłubania w drzewie.
Rozmnaża się raz w roku.
Okres ciąży trwa 138 - 170 dni. Samica rodzi 2 młode. Przez pierwsze dni życia młodymi zajmuje się samica, później jej rolę przejmuje samiec dostarczając młode samicy do karmienia. W wieku 1 miesiąca młode nie są już tak uzależnione od grupy i zaczynają samodzielnie się odżywiać.

marmozeta złocista ( Callithrix aurita ) w warunkach wiwaryjnych

Opisane podgatunki :
- Callithrix aurita aurita - Minas Gerais ( Brazylia )
- Callithrix aurita chrysopyga - Rio de Janeiro ( Brazylia )
- Callithrix aurita coelestis - Rio de Janeiro ( Brazylia )
- Callithrix aurita flaviceps - Sierra de Macahe ( Brazylia ) - uznany za osobny gatunek Callithrix flaviceps
- Callithrix aurita itatiagae - Sierra de Itatiaia ( Brazylia )
- Callithrix aurita petronius - Minas Gerais ( Brazylia )

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu na niską populację ( mniej niż 10 000 osobników ) oraz spadkowy trend tej populacji.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- hybrydyzacja z innymi gatunkami z rodzaju Callithrix
- konkurencja ze strony wprowadzonych Callithrix jacchus i Callithrix penicillata, wypierają one Callithrix aurita szczególnie w Rio de Janeiro i Sao Paulo
- chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
Ujęta w Załączniku CITES I.
Występuje w kilku obszarach chronionych :
- Serra da Bocaina Nacional Park - Rio de Janeiro / Sao Paulo
- Serra dos Orgaos Nacional Park - Rio de Janeiro
- Itatiala Nacional Park - Minas Gerais / Rio de Janeiro
- Piral Ecological Station - Rio de Janeiro
- Serra do Brigadeiro State Park - Minas Gerais
- RPPN Mata do Sossego Biological Station - Minas Gerais
- Fazenda Monte Alegre Reserve - Minas Gerais
- Desengano State Park - Rio de Janeiro
- Pedra Branca State Park - Rio de Janeiro
- Jureia Ecological Station - Sao Paulo
- Serra do Mar State Park - Sao Paulo
- Cantareira State Park - Sao Paulo
- Alto Ribeira State Park - Sao Paulo
- Campos do Jordao State Park - Sao Paulo
- Vassununga State Park - Sao Paulo
- Mogi-Guacu Nacional Biological Reserve - Sao Paulo
- Mogi-Guacu Nacional Ecological Station - Sao Paulo
- Bauru Nacional Ecological Station - Sao Paulo
- Bananal Nacional Ecological Station - Sao Paulo
- Jureia-Itatins Nacional Ecological Station - Sao Paulo
- Itapeti Nacional Ecological Station - Sao Paulo
- Fazenda Barreiro Rico Reserve - Sao Paulo

Callithrix jacchus

W niewoli - bardzo rzadka, objęta programami hodowlanymi.
Niestety jak na razie program hodowlany nie przyniósł istotnych rezultatów.

Marmozeta żółtopłowa ( Callithrix flaviceps ) naczelny ssak z rodziny płaksowatych ( Cebidae ), z podrodziny Callithricidae. Uważana przez część badaczy za podgatunek Callithrix aurita.

Występuje w Ameryce Południowej, w południowo-wschodniej Brazylii ( Minas Gerais, Espirito Santo i prawdopodobnie w północnej części stanu Rio de Janeiro ).

Zamieszkuje górskie lasy wybrzeża Atlantyku i lasy śródlądowe płaskowyżu do wysokości 1200 m n.p.m.

marmozeta żółtopłowa ( Callithrix flaviceps ) w warunkach naturalnych

Aktywna w ciągu dnia, żyje w grupach rodzinnych od 4 - 15 osobników. Grupy zwykle składają się z samicy i 2 - 3 samców oraz ich potomstwa. W grupach występuje często monogamia ale nie jest im obca poliandria czy poligamia. Rewir grupy to średnio około 35,5 hektara lasu. Terytoria poszczególnych grup mogą zachodzić na siebie. Osobniki mogą swobodnie opuszczać i przyłączać się do innych grup. Grupa wędruje około 2 - 3 km dziennie. Przebywa najczęściej na wysokości poniżej 5 metrów nad ziemią, rzadko schodząc na ziemię.
Odżywia się głównie owocami, nasionami, nektarem, kwiatami ale także sokami drzew i gumą. Chociaż uzębienie Callithrix flaviceps jest mniej wyspecjalizowane do żłobienia drzew niż innych gatunków z rodzaju Callithrix. Jednak sok drzew i guma jest ważnym składnikiem jej diety uzyskiwanym, w miejscach bez konieczności żłobienia drzewa.
Potencjalnie samica może rodzić 3 razy do roku, ale zwykle rodzi raz.
Po 140 - 150 dniach ciąży na świat przychodzą 2 młode.
Cała grupa zajmuje się młodymi przez okres miesiąca, pozostawiając matce tylko ich karmienie.
W wieku 30 dni lub później młode są mniej uzależnione od osobników dorosłych. Odstawienie następuje po około 1,5 miesiąca. Młode zaczynają samodzielnie się odżywiać.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu na niską populację i spadkowy trend tej populacji.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
- rozwój rolnictwa ( hodowla bydła, plantacje drzew - Eucalyptus
- urbanizacja
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- poszukiwanie i wydobycie kopalin
- hybrydyzacja z innymi gatunkami z rodzaju Callithrix - głównie Callithrix aurita
- konkurencja ze strony wprowadzonych Callithrix jacchus, Callithrix penicillata i Callithrix geoffroyi.
Ujęta w Załączniku CITES I.
Występuje w kilku obszarach chronionych :
- Caparao Nacional Park - Minas Gerais / Espirito Santo
- Caratinga Biological Station / RPPN Feliciano Miquel Abdala - Minas Gerais
- Augusto Ruschi Biological Reserve - Espirito Santo
- Pedra Azul State Reserve - Espirito Santo
- Forno Grande State Reserve - Espirito Santo
- Sao Lourenco Biological Station - Espirito Santo
- Santa Lucia Biological Station - Espirito Santo

Callithrix penicillata

W niewoli objęta programami hodowlanymi ale niestety bez powodzenia.

Marykina, tamaryna dwubarwna ( Saguinus bicolor ) naczelny ssak z rodziny płaksowatych ( Cebidae ). Synonim Midas bicolor - Seniocebus bicolor - Hapale bicolor.

Występuje w Ameryce Południowej, w Brazylii ( w północnym rejonie Amazonii, w pobliżu miasta i w samym mieście Manaus ).

Zamieszkuje nizinne lasy i ich krawędzie, bagna ale także miejskie parki w Manaus.

marykina ( Saguinus bicolor ) z dwoma młodymi

Aktywna w ciągu dnia, żyje w grupach rodzinnych 4 - 10 osobników. Rewir grupy to około 12 ha lasu. Trzon grupy to samica i 2 - 3 samce. W grupach występuje zwykle poliandria ale nie obca jest też monogamia lub poligamia. Terytoria poszczególnych grup zachodzą na siebie. Wędruje w koronach drzew, zwykle na wysokości 10 - 12 metrów nad ziemią.
Grupa komunikuje się pomiędzy sobą za pomocą głosu ( gwizdy i ćwierkanie ) oraz za pomocą zapachów. Korzystają również z sygnałów wizualnych, w których ważne są postawy ciała i ruchy. Pielęgnacja jest częścią ich zachowania. Żerują od dna lasu do powyżej 20 metrów.
Odżywiają się owadami, jajami i pisklętami ptaków, drobnymi kręgowcami ale także kwiatami, pąkami, owocami, nasionami, sokami i gumą drzew.
Ciąża trwa około 140 - 150 dni . Samica rodzi 2 młodych. Młodymi zajmuje się samiec dostarczając samicy co kilka godzin młode do karmienia. W wieku około 4 tygodni młode mogą już spożywać pokarm stały. W wieku 6 - 7 tygodni przestają być noszone przez rodziców. W wieku 20 tygodni młode usamodzielniają się.
Dojrzałość płciową osiągają : samica w wieku 18 miesięcy, samiec w wieku 24 miesięcy.
W warunkach naturalnych dożywają około 10 lat.

marykina ( Saguinus bicolor )

Opisane podgatunki :
- Saguinus bicolor bicolor
- Saguinus bicolor ochraceus
- Saguinus bicolor martinsi

Gatunek uznawany za zagrożony z powodu utraty siedlisk oraz wypieranie przez Saguinus midas.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- rozwój rolnictwa
- urbanizacja
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
Ujęta w Załączniku CITES I.
Ochroną i zarządzaniem gatunku koordynuje Centrum Ochrony Brazylijskich Naczelnych ( Centro de Protecao Primatas Brasileiros ) oraz Instituto Chico Mendes de Conservacao da Biodiverdade wspólnie z Brazylijskim Ministerstwem Środowiska.
Gatunek jest rejestrowany w kilku obszarach chronionych :
- Sumauma State Park
- Rio Negro State Park
- Sauim-Castanheiras Wildlife Refuce
- Adolfo Ducke Forest Reserve Instituto Nacional de Pesquisas da Amazonia
- Walter Egler Forest Reserve Instituto Nacional de Pesquisas da Amazonia
- Tupe Sustainable Development Reserve
- Margem Esquerda do Rio Negro Environmemtal Protection Area
- Centro de Instrucao de Guerra Selva ( w posiadaniu i w zarządzaniu wojska )
Poza tymi obszarami Saguinus bicolor przetrwał w samym Manaus, miejsca gdzie występuje to :
- Mindu Municipal Park ( park miejski )
- Fundacao Universidade do Amazonas ( kampus uczelniany )
- Instituto Nacuonal de Pesquisas da Amazonia ( INPA ) ( kampus )
- okolice dwóch lotnisk - Eduardo Gomes i Ponte Pelada oraz w sterefach wojskowych
W Manaus jest prowadzony program edukacyjny przez Fundacao Vitoria Amazonica ( FVA ) i Centro de Ciencia do Ambiente z Universidade do Amazonas mający chronić naczelne.

marykina ( Saguinus bicolor ) - Mindu Municipal Park

Wszystkie marykiny będące w niewoli są własnością rządu Brazylii.
Obecnie nie ma programów hodowlanych dla tego gatunku.
Wszystkie będące w niewoli, pochodzą z hodowli z Rio de Janeiro Primate Centre ( CPRJ ) i Universitat Bielefeld ( Niemcy ).
Obecnie w warunkach wiwaryjnych znajduje się 117 osobników tego gatunku w 19 instytucjach na świecie.

Leniwiec brunatny, leniwiec pstry ( Bradypus variegatus ) ssak z rodziny leniwców trójpalczastych ( Bradypodidae ), z podrzędu Pilosa, grupy Folivora, rzędu szczerbaków ( Xenarthra ). Synonim Arctopithecus boliviensis.

Występuje w Ameryce Środkowej i Południowej ( od północnego Hondurasu do wschodniego Peru, Boliwii oraz Brazylii i północnej Argentyny ).

Zamieszkuje różnorodne typy lasów : górskie lasy tropikalne, lasy liściaste wybrzeża Atlantyku, mgliste lasy, nizinne lasy tropikalne, suche lasy liściaste, deszczowe lasy od poziomu morza do 2400 m n.p.m. Zdarza się też na plantacjach kakaowca.

leniwiec brunatny ( Bradypus variegatus ) w czasie posiłku

Aktywny zarówno w dzień jak i w nocy. Jego aktywność ogranicza się do 8 - 10 godzin na dobę, podzielonych na okresy 2 - 3 godzinne. Szczyt aktywności przypada na ogół między południem a zmierzchem. Żyje samotnie, w koronach drzew. Na ziemię schodzi z drzewa tylko aby załatwić potrzeby fizjologiczne co 3 - 8 dni.
Jest w stanie pływać, bardzo rzadko wędruje po ziemi. Ma tendencję do poszukiwania drzew z koronami, które są bardziej naświetlone promieniami słonecznymi.
Większość doby spędza na odpoczynku, śpiąc przez 14 - 16 godzin. Są to dwa rodzaje snu : tzw. sen otwarty, kiedy leniwiec ma otwarte oczy i często nimi mruga oraz tzw. głęboki sen, kiedy oczy są zamknięte. W jego sierści żyją pewne gatunki glonów, nadające zielonkawy odcień jego owłosienia. Gospodarz zapewnia algom podstawowe składniki odżywcze oraz dostęp do światła słonecznego.
Odżywia się różnymi częściami drzewa - liśćmi, pąkami, kwiatami, owocami. Preferuje drzewa z rodzaju Cercropia. Wodę uzyskuje z pokarmu.
Okres godowy zmienia się w zależności od regionu geograficznego, występuje głównie wiosną ( lipiec - listopad w Ameryce Południowej i luty - maj w Ameryce Środkowej ).
Samica głosem nawołuje samca, gdy jest gotowa do kopulacji. Kojarzy się zazwyczaj z pierwszym samcem, jaki dotrze do jej drzewa.
Ciąża trwa 5 - 8 miesięcy, samica rodzi 1 młode raz w roku.
Samica nie buduje żadnego gniazda a młode jest przechowywane po stronie brzusznej. W wieku 4 miesięcy młode usamodzielnia się i odchodzi w poszukiwaniu swojego drzewa.
Samica rodzi co 19 miesięcy. Dojrzałość do rozrodu : samica w wieku 3 lat, samiec 3 - 5 lat.
Może dożyć 30 - 40 lat.

leniwiec brunatny ( Bradypus variegatus ) podczas wspinaczki

Opisane podgatunki :
- Bradypus variegatus ai - Esperito Santo ( Brazylia )
- Bradypus variegatus beniensis - od północnej Kolumbii do Boliwii
- Bradypus variegatus boliviensis - Boliwia, zachodnia Brazylia
- Bradypus variegatus brachydactylus - Amazonia ( Brazylia ), północna Argentyna?
- Bradypus variegatus brasiliensis - południowo-zachodnia Brazylia
- Bradypus variegatus castaneiceps - północno-wschodnia Kostaryka, Nikaragua, wschodni Honduras
- Bradypus variegatus codajazensis - Codajaz ( Brazylia )
- Bradypus variegatus dorsalis - północno-wschodnia Brazylia
- Bradypus variegatus ecuadorianus - Pichincha ( Ekwador )
- Bradypus variegatus ephippiger - wschodnia Panama, wschodnia, północno-wschodnia i północno-zachodnia Kolumbia, Ekwador, północno-wschodnia i północno-zachodnia Wenezuela
- Bradypus variegatus gorgon - wyspa Gorgona ( Kolumbia )
- Bradypus variegatus griseus - od wschodniej Panamy do Kostaryki
- Bradypus variegatus ignavus - wschodnia Panama, Kolumbia
- Bradypus variegatus infuscatus - Panama, Wenezuela, wschodnia Kolumbia, wschodni Ekwador, wschodnie Peru, zachodnia Brazylia
- Bradypus variegatus macrodon - Ekwador
- Bradypus variegatus marmoratus - wschodnia Amazonia ( Brazylia )
- Bradypus variegatus miritibae - północno-wschodnia Maritiba ( Brazylia )
- Bradypus variegatus nefandus - Ekwador
- Bradypus variegatus pallidus - Rio de Janeiro, Sao Paulo, Ipanema ( Brazylia )
- Bradypus variegatus problematicus - Para ( Brazylia )
- Bradypus variegatus subjaruanus - Rio Jurua, Amazonia ( Brazylia )
- Bradypus variegatus tocantinus - Rio Tocantins ( Brazylia )
- Bradypus variegatus trivittatus - południowa Amazonia ( Brazylia )
- Bradypus variegatus unicolor - Esperito Santo, Para ( Brazylia )
- Bradypus variegatus ustus - Rio de Janeiro ( Brazylia )
- Bradypus variegatus variegatus - dorzecze Amazonki do wybrzeża Atlantyku ( Brazylia )
- Bradypus variegatus violeta - Balzars Mountain, Guayas ( zachodni Ekwador )
W roku 2007 Gardner ustanowił nowy podział podgatunków i uznał jedynie 7 :
- Bradypus variegatus boliviensis
- Bradypus variegatus brasiliensis
- Bradypus variegatus ephippiger
- Bradypus variegatus gorgon
- Bradypus variegatus infuscatus
- Bradypus variegatus trivittatus
- Bradypus variegatus variegatus

młody osobnik Bradypus variegatus

Gatunek uznawany za nie zagrożony, chociaż zagrożenie stanowi utrata siedlisk oraz ich fragmentacja. Innym zagrożeniem jest handel dzikimi zwierzętami ( Kolumbia, Brazylia ) oraz chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe, chociaż rzadko udaje się go utrzymać przy życiu nie dłużej niż około 2 tygodni.
Ujęty w Załączniku CITES II jako gatunek oraz Bradypus variegatus boliviensis.
W Argentynie został wytępiony. Częściowo wykazuje pewien stopień tolerancji na modyfikację siedlisk ( plantacje kakaowca - Ameryka Środkowa ).
Jest obecny w wielu obszarach chronionych.

typowa pozycja dla leniwca brunatnego ( Bradypus variegatus )

W niewoli - brak danych.

Leniwiec krótkoszyi, leniwiec Hoffmanna ( Choloepus hoffmani ) ssak z rodziny leniwców dwupalczastych ( Megalonychidae ), z podrzędu Pilosa, grupy Folivora, rzędu szczerbaków ( Xenarthra ).

Występuje w Ameryce Środkowej ( Nikaragua, Kostaryka, Panama ) i Ameryce Południowej ( zachodnia Wenezuela do południowej Brazylii i wschodniej Boliwii ). Tworzy dwie wyspowe populacje : północną i południową.

Zamieszkuje różne typy lasów: nizinne lasy tropikalne, mgliste lasy, deszczowe górskie lasy. Zdarza się też na plantacjach kakaowca lub na pojedynczych drzewach, grupach drzew i w kolczastych zaroślach.

leniwiec krótkoszyi ( Choloepus hoffmani ) w naturalnej dla siebie pozycji

Jest typowym samotnikiem. Aktywny głównie w nocy, od zachodu słońca do świtu. W ciągu dnia lokalizuje się w środkowej części korony drzewa. Wieczorem rozpoczyna mozolną wspinaczkę w wyższe partie drzewa. Jest to ściśle nadrzewny gatunek, schodzący na ziemię raz na tydzień w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych. Inne przyczyny zejścia na ziemię to : zmiana drzewa, bardzo rzadko rodzić młode ( samica ) lub samiec w odpowiedzi na głos samicy w czasie rui.
Jest ściśle roślinożernym gatunkiem, posiadającym czterokomorowy żołądek podobnie jak przeżuwacze. W skład jego diety wchodzą liście, pączki, młode gałązki i pędy, owoce, kwiaty. Posiada jeden z najwolniejszych metabolizmów, pozwalający mu przetrwać nawet na niewielkiej ilości pożywienia oraz do neutralizacji toksyn roślinnych.
Okres godowy ma charakter sezonowy i rozpoczyna się na początku pory deszczowej.
Samica gotowa do kopulacji wabi samca piskliwym krzykiem. Samiec swoją obecność zaznacza ostrym zapachem wydzieliny z odbytu. Często dochodzi do spięć pomiędzy dwoma rywalami dążącymi do tej samej samicy.
Ciąża trwa około 11,5 miesiąca. Samica rodzi 1 młode. Młode jest przechowywane po stronie brzusznej. Do porodu dochodzi albo na drzewie albo samica schodzi na ziemię.
Młode przebywa z matką 6 - 9 miesięcy, po tym okresie staje się nie zależne. Okres laktacji trwa około miesiąca. W wieku 2 - 5 tygodni młode może spożywać stały pokarm.
Samica rodzi co 15 miesięcy. Dojrzałość uzyskuje : samica w wieku 3 lat, samiec 4 - 5 lat.
W warunkach naturalnych dożywa 12 lat, w niewoli nawet 31.

leniwiec krótkoszyi ( Choloepus hoffmani ) w czasie cotygodniowej drogi w dół drzewa

Opisane podgatunki :
- Choloepus hoffmani andinus - Kolumbia
- Choloepus hoffmani augustinus - Kolumbia, północno-zachodnia Wenezuela, północny Ekwador
- Choloepus hoffmani capitalis - Kolumbia, północno-zachodni Ekwador
- Choloepus hoffmani florenciae - Kolumbia
- Choloepus hoffmani hoffmani - Ameryka Środkowa, północna i północno-zachodnia Kolumbia
- Choloepus hoffmani juruanus - zachodnia Brazylia, południowo-wschodnie Peru, północna Boliwia
- Choloepus hoffmani pallescens - wschodnie Peru, Ekwador
- Choloepus hoffmani peruvianus - Peru

leniwiec krótkoszyi ( Choloepus hoffmani )

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szeroki zakres zasięgu oraz prawdopodobieństwo dużych populacji.
Głównymi zagrożeniami są :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- polowanie dla mięsa
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- chwytanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
- rozwój rolnictwa
- urbanizacja
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
Ujęty w Załączniku CITES III w Kostaryce.
Występuje w dwóch izolowanych, wyspowych populacjach. Północna - od Nikaragui do zachodniej Wenezueli i południowa - od północno-środkowego Peru przez zachodnią Brazylię do środkowej Boliwii.
Częściowo wykazuje pewien stopień tolerancji na modyfikację siedlisk ( plantacje kakaowca w Ameryce Środkowej i pojedyncze drzewa lub grupy drzewa pozostałe z wycinki lasów ).
Rejestrowany w wielu obszarach chronionych.
Konieczne są badania w celu ustalenia czy istnieją różnice taksonomiczne pomiędzy dwoma odrębnymi populacjami tego gatunku.

W niewoli łatwo dostosowuje się do warunków ogrodów zoologicznych.
Dobrze się w nich rozmnaża.
Potrafi dożyć 31 lat.

Kabasu północny, kabasu czteropalcy ( Cabassous centralis ) ssak z rodziny pancerników ( Dasypodidae ), z podrodziny Tolypeutinae, z podrzędu Cingulata, z rzędu szczerbaków ( Xenarthra ).

Zamieszkuje Amerykę Północną ( Chiapas w Meksyku ), Amerykę Środkową i Amerykę Południową ( od Kolumbii do północnej Argentyny, na wschód od Andów ).

Zamieszkuje różnorodne typy lasów oraz obszary trawiaste.

kabasu północny ( Cabassous centralis )

Aktywny głównie w nocy, żyje samotnie, w parach lub małych grupach ( 3 - 5 osobników ). Dzień spędza w samodzielnie wykopanych norach.
Odżywia się głównie owadami ( termity, mrówki także ich jajami i larwami ), innymi bezkręgowcami, drobnymi kręgowcami oraz jajami ptaków.
Nie wiele wiadomo o biologii tego gatunku.
Samica rodzi 1 młode.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Cabassous centralis

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na nie znajomość zagrożeń dla tego gatunku.
Zagrożenie może stanowić :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej ( pancerniki giną pod kołami samochodów w czasie przekraczania dróg )
- urbanizacja
Ujęty w Załączniku CITES III.
Rejestrowany w wielu obszarach chronionych - między innymi z :
- Cotacachi-Cayapas Ecological Reserve
- Mache-Chindul Ecological Reserve
- Manglares Cayapas-Mataje Ecological Reserve
- Blisa Protected Forest
Potrzebne są badania dotyczące historii naturalnej gatunku, określenia stanu populacji w całym zakresie, potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - rzadki.
Jeden osobnik dożył 8 lat.

Igłozwierz długokolcy, koendu długokolcy ( Sphiggurus spinosus ) gryzoń z rodziny Erethizontidae. Synonim Coendou paraguayensis.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj ).

Zamieszkuje nizinne lasy tropikalne ale także Cerrado, Pantanal i las wybrzeża Atlantyku.

rycina - igłozwierz długokolcy ( Sphiggurus spinosus )

Aktywny głównie w nocy, prowadzi samotny tryb życia. W pary łączy się w okresie rui.
Dzień przesypia w dziupli drzewa, w wykopanej w ziemi norze, w jamie pomiędzy korzeniami drzewa lub gęstych zaroślach. Prowadzi nadrzewny tryb życia, porusza się na wysokości 6 - 10 metrów nad ziemią w czym pomaga mu chwytny ogon. Na ziemię schodzi do kryjówki, przekraczając polany śródleśne czy otwarte tereny w poszukiwaniu pokarmu.
Zaciekawiony osobnik staje na tylnych nogach obserwując obiekt, który go zaciekawił. Zaatakowany broni się zwijając ciało w kulę i strosząc igły.
Odżywia się pędami, owocami, liśćmi, drobnymi gałązkami. Czasem drobnymi bezkręgowcami.
Po 70 dniowej ciąży samica rodzi 1 dobrze rozwinięte młode. Poród przypada zazwyczaj wiosną.

młody osobnik igłozwierza długokolcego ( Sphiggurus spinosus )

Opisane podgatunki :
- Sphiggurus spinosus affinis - Brazylia
- Sphiggurus spinosus chilensis - Chile?
- Sphiggurus spinosus couly - Brazylia
- Sphiggurus spinosus nigricans - Brazylia
- Sphiggurus spinosus paraguayensis - Paragwaj
- Sphiggurus spinosus roberti - Parana ( Brazylia )
- Sphiggurus spinosus sericeus - Rio Grande do Sul ( Brazylia )
- Sphiggurus spinosus spinosus - Brazylia, Urugwaj

Gatunek uznawany za nie zagrożony. Nie są znane żadne zagrożenia dla tego gatunku.
Zagrożenie może stanowić :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- łapanie i trzymanie jako zwierzęta domowe
- zdziczałe psy domowe
- rozwój rolnictwa
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
Ujęty w Załączniku CITES III w Urugwaju.
Rejestrowany w kilku obszarach chronionych
Potrzebne są badania dotyczące dystrybucji i trendów populacji oraz zagrożeń dla tego gatunku.

W niewoli - rzadki.
Głównie ogrody zoologiczne obu Ameryk.

Sphiggurus spinosus spinosus

Sciurus deppei - nadrzewna wiewiórka z Meksyku i Ameryki Środkowej

2011-11-17T18:35:00.001+01:00

Sciurus deppei - gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ).

Występuje w Meksyku, Tamaulipas ( Ameryka Północna ) oraz w Belize, w Hondurasie, w Gwatemali, w Salwadorze do Kostaryki ( Ameryka Środkowa ).

Zamieszkuje wszystkie typy lasów występujących na tym obszarze od 300 - 3000 m n.p.m.

Sciurus deppei

Aktywna w ciągu dnia, szczyt aktywności przejawiając w godzinach porannych i późnopopołudniowych.

Większość swojej aktywności spędza na drzewach, rzadko schodząc na ziemię w poszukiwaniu pokarmu.

Żyje samotnie, czasami łączy się w małe ale dość hałaśliwe grupy poniżej 10 osobników.

Bardzo szybko porusza się między drzewami i potrafi wykonywać skoki na odległość nawet 25 metrów, z gałęzi na gałąź. Preferuje grube pnie drzew, duże gałęzie i konary oraz drzewa z dużą ilością próchnicy i naturalnych otworów ( dziuple ). Często spotykana na figowcach - dusicielach ( Ficus aurea ).
Na kryjówki wybiera dziuple drzew lub buduje gniazda z liści i gałązek na wysokości 6 - 20 m nad ziemią.
Zaniepokojona stara się pozostać w bezruchu, po przeciwnej stronie pnia drzewa od ewentualnego napastnika. Ale zdarza się też, że próbuje odstraszyć go głosem. Wydaje wysokie podobne do ptasich trele lub wysokie ćwierkania.
Odżywia się nasionami, owocami, liśćmi, pąkami kwiatów, młodymi pędami, grzybami. Nie stwierdzono aby żywiła się jajami i pisklętami ptaków czy owadami.
Sciurus deppei może rozmnażać się przez cały rok. Brak jest jednak dokładnej informacji o liczbie miotów.
Okres ciąży to 28 - 30 dni. Samica rodzi zazwyczaj pod koniec pory suchej. Wielkość miotu 2 - 8 ale średnio 4. Młode rodzą się nagie, ślepe i głuche. W wieku około 20 - 25 dni otwierają oczy i uszy. Po około 1,5 miesiąca opuszczają gniazdo.

rycina - Sciurus deppei w dwóch odmianach barwnych

Opisane podgatunki :

- Sciurus deppei deppei - Veracruz ( Meksyk )

- Sciurus deppei matagalpae - Metagalpa ( Nikaragua )

- Sciurus deppei miravallensis - Volcan de Miravalles ( północno-zachodnia Kostaryka )

- Sciurus deppei negligens - Tamaulipas ( Meksyk )

- Sciurus deppei taeniurus - Gwatemala

- Sciurus deppei tephrogaster - Meksyk, Gwatemala, Honduras, Belize

- Sciurus deppei vivax - Meksyk, Belize

Sciurus deppei podczas żerowania

Gatunek uważany za nie zagrożony ze względu na jego dość duży zasięg.

Zagrożenie może stanowić :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- utrata siedlisk i ich fragmentacja

- rozszerzanie areału rolnego

- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej

- urbanizacja

Uważana jest za szkodnika, zwłaszcza na polach kukurydzy co wiąże się z jej tępieniem. Jednak szkody, które może wyrządzać dotyczą upraw śródleśnych lub w pobliżu lasu.

Z badań z końca lat 90-tych XX wieku wynika, że jest dość odporna na modyfikację siedlisk.

Sciurus deppei może krzyżować się z wiewiórką jukatańską ( Sciurus yucatanensis ), ale brak jest informacji czy hybrydy są płodne.

Występuje w kilku obszarach chronionych.

Ujęta w Załączniku CITES III w Kostaryce.

Niezbędne są dalsze badania dotyczące historii naturalnej gatunku, trendów i dystrybucji populacji, zagrożeń oraz związane z modyfikacją siedlisk.

W niewoli - brak danych.

Aneks do rodzaju Sylvilagus z Ameryki Północnej

2011-11-03T18:39:00.000+01:00

Sylvilagus cognatus - gatunek ssaka z rodziny Leporidae, rzędu Lagomorpha. Uważany dawniej za podgatunek Sylvilagus floridanus.

Występuje w Ameryce Północnej, w stanie Nowy Meksyk ( U.S.A. ), w górach Manzano. Uznawany za endemit dla U.S.A.

Zamieszkuje górskie lasy iglaste.

Ekologia, biologia i sposób życia jak u królika florydzkiego ( Sylvilagus floridanus ).
patrz : http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/04/ssaki-ameryki-ponocnej-subiektywny.html

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za niezagrożony.
Brak znanych zagrożeń dla tego gatunku.
Wpływ na liczebność populacji może mieć susza, utrata siedlisk, pożary.
Niezbędne są badania w celu określenia stanu populacji, zagrożeń i wymagań siedliskowych.
Brak jest obecnie jakichkolwiek działań ochronnych w stosunku do Sylvilagus cognatus.

królik florydzki - Bronx Zoo

W niewoli - brak danych.

Sylvilagus robustus - gatunek ssaka z rodziny Leporidae, rzędu Lagomorpha. Uważany dawniej za podgatunek Sylvilagus floridanus. Opisany jako gatunek na podstawie analizy morfologicznej.

Występuje w Ameryce Północnej, w górach Guadalupe ( Nowy Meksyk i Teksas ), w górach Davis i Chisos ( Teksas ) U.S.A. oraz w górach Sierra de la Madera ( Coahuila ) w Meksyku. Uznawany za endemit dla tych pasm górskich.

Zamieszkuje suche iglaste górskie zarośla powyżej 1500 m n.p.m.

królik florydzki ( Sylvilagus floridanus ) - Prospect Park Wildlife Center - New York

Ekologia, biologia i sposób życia jak u królika florydzkiego ( Sylvilagus floridanus ).

patrz : http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/04/ssaki-ameryki-ponocnej-subiektywny.html

Nie opisano żadnych podgatunków.

Sylvilagus floridanus

Gatunek uznawany za zagrożony.

Uważa się, że w górach Guadalupe i Chisos populacje tego gatunku zostały wytępione ( brak obserwacji od 1960 roku ). W górach Davis w roku 1997 znaleziono ofiarę wypadku drogowego, którą zakwalifikowano jako Sylvilagus robustus . Była to pierwsza od 20 lat potwierdzona obecność gatunku w tych górach. W górach Sierra de la Madera wielkość populacji nie znana. Uważa się, że w górach Sierra del Carmen ( Coahuila, Meksyk ) może być nie znana dotąd populacja tego gatunku. Ale nie jest to potwierdzone.

Objęty Lokalnym Programem Natural Heritage w Teksasie.

Wpływ na liczebność i zagrożeniem dla gatunku są :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- utrata siedlisk

- wyspowe i izolowane populacje

- urbanizacja i rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej

- nadmierny wypas zwierząt domowych

- susza i pożary

Sylvilagus robustus występuje w małych populacjach i o niskiej gęstości co zwiększa jego wrażliwość i prowadzi do lokalnych wymierań.

Niezbędne są szczegółowe badania w celu określenia najlepszych metod ochrony, genetyki, stanu i dystrybucji populacji, ekologii oraz skutków zagrożeń.

królik florydzki ( Sylvilagus floridanus )

W niewoli - brak danych.

1 listopad

2011-10-31T11:48:00.000+01:00

Pamięci wszystkim tym co odeszli i zwierzątkom, które przeszły za Tęczowy Most

Oposik szary - torbacz z Meksyku

2011-10-28T15:38:00.002+02:00

Oposik szary ( Tlacuatzin canescens ) torbacz z rodziny dydelfów ( Didelphidae ). Synonim Marmosa canescens - Didelphis canescens - Micoureus canescens. Jedyny przedstawiciel rodzaju Tlacuatzin.

Występuje w Ameryce Północnej, w Meksyku od południowej Sonory do Oaxaca i Chiapas, także Jukatan i wyspy Tres Marias. Uznawany za endemit dla Meksyku.

Zamieszkuje różnorodne środowiska : pustynne zarośla i zakrzewienia, suche lasy liściaste, suche wzgórza od poziomu morza do wysokości 2100 m n.p.m.

oposik szary ( Tlacuatzin canescens ) podczas poszukiwania pokarmu na ziemi

Aktywny w nocy, w ciągu całego roku. Typowy samotnik łączący się w pary w okresie rui.
Jest wyjątkowo agresywny w stosunku do innych przedstawicieli swojego gatunku.
Dobrze wspina się po drzewach, krzewach czy kaktusach ale więcej czasu przebywa na ziemi niż inne oposiki.
Gniazda buduje wewnątrz pustych pni, w szczelinach skalnych, w zagłębieniach kaktusów, w rozwidleniach gałęzi drzew i krzewów, w opuszczonych ptasich gniazdach a czasami na ziemi w zagłębieniu u podstawy drzew. Gniazdo jest zbudowane z suchych liści i łodyg roślin.
Odżywia się zarówno pokarmem roślinnym jak i zwierzęcym. W skład jego diety wchodzą owoce, nasiona, kwiaty jako pokarm uzupełniający. Podstawę diety stanowią owady i inne bezkręgowce, małe kręgowce ( drobne gryzonie, płazy, gady, pisklęta ptaków ) ale także jaja czy miód.
Sezon godowy może być w ciągu całego roku.
Samica rodzi po 14 dniowej ciąży 8-14 młodych, najczęściej między lipcem a wrześniem. Nie posiada ona torby, młode są chronione przez włosy na brzuchu matki do, których są uczepione. Okres laktacji trwa około 30 dni i młode osiągają wagę około 20 gramów. Po tym okresie stają się nie zależne i rozpoczynają samodzielne życie. Żyje do 2 lat.

Tlacuatzin canescens jest doskonałym wspinaczem

Opisane podgatunki :
- Tlacuatzin canescens canescens - Oaxaca
- Tlacuatzin canescens gaumeri - Chichen Itza ( Jukatan )
- Tlacuatzin canescens insularis - Tres Marias Islands, Nayarit
- Tlacuatzin canescens oaxacae - Oaxaca
- Tlacuatzin canescens sinaloae - Sinaloa

Gatunek uznawany za niezagrożony ze względu na dużą dystrybucję populacji.
Głównym zagrożeniem dla gatunku jest wylesianie lasów liściastych, co wiąże się z utratą siedlisk.
Występuje w wielu obszarach chronionych.

oposik szary ( Tlacuatzin canescens ) - portret

W niewoli - brak danych.

Darniówki i norniki górskie z Europy i zachodniej Azji z podrodzaju Terricola i Hyrcanicola

2011-10-25T21:34:00.003+02:00

Przegląd gatunków :
Podrodzaj Terricola
- Microtus bavaricus - darniówka bawarska
- Microtus brachycercus - nornik kalabryjski
- Microtus daghestanicus - darniówka dagestańska
- Microtus duodecimcostatus - nornik śródziemnomorski, nornik iberyjski
- Microtus felteni - nornik bałkański
- Microtus liechtensteini
- Microtus lusitanicus
- Microtus majori - nornik kaukaski
- Microtus multiplex - darniówka alpejska
- Microtus savii - darniówka włoska
- Microtus subterraneus - darniówka pospolita, darniówka zwyczajna
- Microtus tatricus - darniówka tatrzańska
- Microtus thomasi
Podrodzaj Hyrcanicola
- Microtus schelkovnikovi - darniówka kaspijska

nornik iberyjski ( Microtus duodecimcostatus )

Wszystkie darniówki i norniki z tych podrodzajów żyją w płytkich, podziemnych systemach korytarzy i komór. Częściowo są wykopane czy wyryte w wilgotnej lub miękkiej glebie. Zajmują też nory innych ssaków. Gatunki żyjące w subalpejskiej strefie gór wykorzystują rumowiska skalne. Prowadzą częściowo podziemny tryb życia. Gniazda są zbudowane z rozdrobnionej roślinności zielnej, umieszczane w głębszej komorze.
Tworzą luźne grupy społeczne lub kolonie bez widocznej struktury.
Odżywiają się głównie podziemnymi częściami roślin ( bulwy, cebule, kłącza, korzenie ) oraz zielonymi częściami roślin, trawami, nasionami, owocami.
Rozmnażają się od wczesnej wiosny do późnej jesieni - mogą mieć do 9 miotów w sezonie. Okres ciąży wynosi średnio około 21 dni. Wielkość miotu średnio to 2 - 4 młode. Dojrzałość uzyskują w wieku 3 - 6 miesięcy ale najczęściej w następnym roku, po osiągnięciu odpowiedniej masy. Żyją od roku do 2 lat.
Większość stanowi kluczowy składnik diety wielu drapieżników.
Gatunki Microtus multiplex, Microtus bavaricus, Microtus liechtensteini, Microtus subterreneus, Microtus tatricus są pokrewne genetycznie. Prawdopodobnie stanowiły jeden gatunek. Podział na osobne gatunki powstał na skutek ostatnich zlodowaceń.

Darniówka bawarska ( Microtus bavaricus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys bavaricus.

Znana z jednej lokalizacji w Garmisch - Partenkirchen ( Bawaria - Niemcy ). W 1962 roku siedlisko to przestało istnieć na skutek budowy szpitala. Gatunek uważany za wymarły. W latach 1976/1977 odkryta ponownie w północnym Tyrolu ( Austria ) i potwierdzona w 2000 i 2004 roku na podstawie analiz genetycznych osobników schwytanych i okazów muzealnych.

Występuje w Europie, obecnie tylko w północnym Tyrolu - góry Rofan ( Austria ) na wysokości 730 - 1100 m n.p.m.

Zamieszkuje obecnie las mieszany z dużą dominacją świerka. Dawniej zamieszkiwała wilgotne łąki na wysokości 600 - 1000 m n.p.m.

darniówka bawarska ( Microtus bavaricus ) - okaz muzealny z Wiednia

Niewiele wiadomo o jej sposobie życia, biologii czy historii naturalnej.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek jest uznawany za krytycznie zagrożony. Regionalnie wymarły, mimo intensywnych badań i poszukiwań w Niemczech, mało jest prawdopodobne aby ten gatunek tam jeszcze występował.
Darniówka bawarska jest charakterystyczna dla północnych Alp. Zamieszkiwała obszar wilgotnych łąk na wysokości 600 - 1000 m n.p.m.
Główne zagrożenia to utrata siedlisk i ich fragmentacja oraz grodzenie pastwisk.
Microtus bavaricus mieszka w otwartym lesie, który stanowił pastwisko bydła. Praktyki tej zaprzestano w 2005 roku. Obszar ten nie jest chroniony, mimo że gatunek jest chroniony w ramach lokalnego prawa Tyrolu od 2006 roku.
Ujęty w Załączniku II Konwencji Berneńskiej.
W muzeach znajdują się obecnie 23 okazy tego gatunku.
Zalecane działania ochronne :
- określenie wielkości i dystrybucji populacji i jej trendów
- dalsze poszukiwania na terenie Austrii i Niemiec nowych siedlisk i populacji
- ochrona obecnego siedliska

W niewoli - brak danych.

Microtus liechtensteini gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ) z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Microtus multiplex liechtensteini - Pitymys liechtensteini - Pitymys subterraneus liechtensteini.

Występuje w Europie, na południe od Alp i wschód od rzeki Adige ( Adygi ) ( w Austrii, wschodnich Włoszech, Słowenii, Serbii, Bośni i Hercegowinie, Chorwacji i Czarnogórze ).

Zamieszkuje pastwiska, łąki, lasy, polany leśne od poziomu morza do 1700 m n.p.m. Preferuje otwarte przestrzenie o gęstej roślinności zielnej. W górach jest obecny do strefy kosodrzewiny włącznie. Na przybrzeżnych nizinach mieszka na suchych łąkach, w winnicach i żywopłotach.

Aktywny w ciągu całego roku i całej doby. Żyje w luźnych grupach społecznych. Mieszka w płytkich systemach korytarzy i komór. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia, chociaż żeruje też na powierzchni.
Odżywia się przede wszystkim podziemnymi częściami roślin oraz nasionami, owocami, trawami i roślinnością zielną.
Rozmnaża się w okresie od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Może być 6 - 7 miotów a nawet i więcej w sezonie. Samica rodzi średnio 2 - 4 młode. Żyję 1,5 - 2 lata.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
Genetycznie zbliżony do pokrewnych gatunków Microtus bavaricus, Microtus multiplex, Microtus subterreneus i Microtus tatricus. Wydzielił się prawdopodobnie w czasie ostatniego zlodowacenia.
Nie ma specjalnych zagrożeń dla tego gatunku. Na nie których terenach rolniczych, czasami jest uważany za szkodnika i tępiony.
Stanowi źródło pokarmu dla wielu drapieżników z tego regionu.
Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Obecnie nie ma szczególnych działań, które są zalecane dla tego gatunku.

W niewoli - brak danych.

Darniówka alpejska ( Microtus multiplex ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae )z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys multiplex - Pitymys subterraneus multiplex - Arvicola multiplex.

Występuje w Europie, na południe od Alp i zachód od rzeki Adige ( Adygi ) ( w południowo-wschodniej Francji, Szwajcarii, północnych Włoszech ).

Zamieszkuje pastwiska, łąki, lasy, polany leśne od poziomu morza do wysokości 2800 m n.p.m. Preferuje otwarte przestrzenie porośnięte gęstą roślinnością zielną. Na terenach rolniczych mieszka na suchych łąkach, w winnicach i w żywopłotach.

darniówka alpejska ( Microtus multiplex )

Sposób życia, historia naturalna, biologia jak u poprzedniego gatunku.

Opisane podgatunki :
- Microtus multiplex druentius - Alpy Francuskie ( południowo-wschodnia Francja ), północne Włochy
- Microtus multiplex fatoi - południowa Szwajcaria, północne Włochy
- Microtus multiplex hercegoviniensis - góry Prenj ( Hercegowina )?
- Microtus multiplex leponticus - Lugano, Ticino ( Szwajcaria )
- Microtus multiplex multiplex - Szwajcaria, północne Włochy

darniówka alpejska ( Microtus multiplex ) - rycina

Gatunek uznawany za nie zagrożony.
Genetycznie zbliżony do Microtus bavaricus, Microtus liechtensteini, Microtus subterraneus, Microtus tatricus. Wydzielił się prawdopodobnie w czasie ostatniego zlodowacenia z Microtus subterraneus.
Nie ma specjalnych zagrożeń dla tego gatunku. Regionalnie uważany za szkodnika i tępiony.
Stanowi źródło pokarmu dla wielu drapieżników.
Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Nie są prowadzone żadne działania ochronne dla tego gatunku.

W niewoli - brak danych.

Darniówka włoska ( Microtus savii ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae )z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ) . Synonim Pitymys savii.

Występuje w Europie, od południowej Szwajcarii po południowe Włochy, także Sycylia, Elba oraz południowo-wschodnia Francja.

Zamieszkuje wiele różnorodnych środowisk oprócz wysokich gór, gęstych lasów, piaszczystych, skalistych czy wilgotnych terenów. Są nimi lasy i ich obrzeża, zarośla i zakrzewienia, łąki i pastwiska, ogrody i parki miejskie, pola uprawne, winnice, żywopłoty itp. od poziomu morza do wysokości 2000 m n.p.m.

darniówka włoska ( Microtus savii )

Aktywna przez cały rok, w ciągu całej doby. Większość czasu spędza w płytkich systemach nor i korytarzy pod ziemią. Żyje w luźnych grupach społecznych.
Gniazdo jest zbudowane z rozdrobnionych roślin i znajduje się w głębszej komorze. Czasami żeruje na powierzchni.
Odżywia się pokarmem roślinnym. W skład jej diety wchodzą podziemne części roślin ( korzenie, bulwy. kłącza ), nasiona, owoce.
Rozmnaża się przez cały rok.
Może mieć nawet 9 miotów w ciągu roku.
Sezon rozrodczy od wczesnej wiosny do późnej jesieni.
Samica po 21 dniach ciąży rodzi 2 - 4 młode. Okres laktacji trwa około 17 - 20 dni.
Dojrzałość osiąga w wieku 6 miesięcy.
Żyje około 1,5 - 2 lata.

rycina - Microtus savii

Opisane podgatunki :
- Microtus savii nebrodensis - Sycylia ( Włochy )
- Microtus savii niethammericus - Foresta Umbra, Gargano, Apulia ( Włochy )
- Microtus savii savii - centralna część Półwyspu Apenińskiego ( Włochy )
- Microtus savii tolfetanus - Monti della Tolfa, District of Rome, północno-wschodnie Latium ( Włochy )

Gatunek uznawany za nie zagrożony. Brak jest znanych poważniejszych zagrożeń.
Uważany za szkodnika upraw rolnych, często zwalczany.
Jest kluczowym źródłem pożywienia dla wielu drapieżników.
Część populacji z południowych Włoch została opisana jako nowy gatunek Microtus brachycercus ( Contoli 1999, Kastylii i inni 2008 ). Granice podziału między Microtus savii i Microtus brachycercus wymagają wyjaśnienia.
Podgatunek z Sycylii Microtus savii nebrodensis wymaga badań genetycznych w celu określenia jego statusu taksonomicznego.
Gatunek jest obecny w wielu obszarach chronionych.

W niewoli - brak danych.

Darniówka zwyczajna, darniówka pospolita ( Microtus subterraneus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys subterraneus.

Występuje w Europie i zachodniej Azji z wyjątkiem Półwyspu Skandynawskiego, środkowej i południowej części Półwyspu Apenińskiego, Półwyspu Iberyjskiego oraz Wysp Brytyjskich - od Francji po rzekę Don i Wołgę w europejskiej części Rosji, także do Syrii i Iraku w zachodniej Azji. Izolowane populacje występuję w północnej części Rosji i w Estonii.

Zamieszkuje różnorodne środowiska : lasy liściaste, iglaste i mieszane, zarośla i zakrzewienia, łąki, pastwiska, nieużytki, pola uprawne, ogrody, parki miejskie itp. W górach obszary skaliste do wysokości 2300 m n.p.m. Dobrze znosi zarówno suche jak i wilgotne środowiska.

darniówka zwyczajna ( Microtus subterraneus )

Aktywna przez cały rok, wciągu całej doby. Prowadzi głównie podziemny tryb życia, czasami żerując również na powierzchni. Większość czasu spędza w płytkich systemach korytarzy i nor.
Żyje w luźnych grupach społecznych.
Gniazdo zbudowane jest z rozdrobnionych części roślin i umieszczane zazwyczaj w głębszej komorze.
Odżywia się podziemnymi częściami roślin ale także owocami, nasionami czy zielonymi częściami roślin.
Rozmnaża się przez cały rok. Od wczesnej wiosny do początku zimy. Może być nawet 9 miotów w sezonie.
Ciąża trwa około 21 dni. Samica rodzi 2 - 3 młode w miocie. Okres laktacji to około 20 - 22 dni. Dojrzałość młode osiągają w wieku 3 - 6 miesięcy. Żyje około 1 roku.

Opisane podgatunki :
- Microtus subterraneus astratus - Śląsk ( Polska )
- Microtus subterraneus capucinus - Francja
- Microtus subterraneus dacius - rejon Karpat w Rumunii
- Microtus subterraneus dinaricus - północna Grecja
- Microtus subterraneus ehiki - Morawy ( Czechy )
- Microtus subterraneus fusca - Szwajcaria
- Microtus subterraneus hungaricus - Węgry
- Microtus subterraneus incertoides - Tyrol ( Austria ), północne Włochy
- Microtus subterraneus incertus - Alpy w Szwajcarii, Alpy we Francji, Dolina Rhone, Masyw Centralny, Jura ( Francja )
- Microtus subterraneus klozeli - góry Kelemen ( Węgry )
- Microtus subterraneus kupelwieseri - Austria, północne Włochy
- Microtus subterraneus martinoi - Słowenia
- Microtus subterraneus matrensis - góry Matra ( Węgry )
- Microtus subterraneus mustersi - góry Korab ( Serbia )
- Microtus subterraneus nyirensis - Satu - Mare ( Rumunia )
- Microtus subterraneus subterraneus - Francja, Belgia, Niemcy, Polska, Szwajcaria, Słowenia, Chorwacja, Serbia, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Albania, Rumunia
- Microtus subterraneus transsylvanicus - Węgry, Transsylwania ( Rumunia )
- Microtus subterraneus transvolgensis - Dolina Wołgi ( Rosja )
- Microtus subterraneus ukrainicus - Ukraina
- Microtus subterraneus wettsteini - Węgry
- Microtus subterraneus zimenermanni - Saksonia ( Niemcy )

darniówka zwyczajna ( Microtus subterraneus )

W Polsce występuje na terenie całego kraju ale w północnej części jest mniej liczna. Jest gatunkiem dość pospolitym. Jest często ważnym źródłem pożywienia wielu drapieżników.
Na terenie kraju nie jest objęta żadnymi środkami ochronnymi.

Gatunek uznawany za nie zagrożony. Brak znanych zagrożeń dla gatunku.
Uznawany za szkodnika upraw rolnych i tępiony.
Jest ważnym składnikiem diety wielu drapieżników.
Obecnie nie są podjęte żadne działania ochronne względem tego gatunku. Występuje w wielu obszarach chronionych.

W niewoli - brak danych.

Darniówka tatrzańska ( Microtus tatricus ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ). Synonim Pitymys tatricus.

Występuje w Europie, w Karpatach - na terenie Czech, Polski, Słowacji, Ukrainy i Rumunii. Uznawana za endemit dla Karpat.

Zamieszkuje dwa typy siedlisk na wysokości 650 - 2350 m n.p.m. Są nimi - wilgotne łąki w subalpejskiej strefie i wilgotne iglaste lasy regla górnego.

darniówka tatrzańska ( Microtus tatricus )

Aktywna głównie w nocy, w ciągu całego roku. Żyje w norach wykopanych przez inne ssaki lub wykorzystuje jamy w rumowiskach skalnych. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia, chociaż często żeruje na powierzchni. Żyje w luźnych grupach społecznych.
Odżywia się głównie korzeniami, bulwami, kłączami a także zielonymi częściami roślin, nasionami, owocami
Sezon rozrodczy rozpoczyna się wczesną wiosną i kończy w sierpniu.W sprzyjających warunkach może być do 6 miotów w sezonie.
Samica po 21 dniowej ciąży rodzi 2 - 4 młode. Okres laktacji trwa około 20 dni.
Młode uzyskują dojrzałość w następnym roku po przezimowaniu i osiągnięciu odpowiedniej wagi.
Żyje 1,5 - 2 lata.

Opisane podgatunki :
- Microtus tatricus tatricus - góry Czech, Polski i Słowacji
- Microtus tatricus zykovi - Karpaty Ukrainy i Rumunii

W Polsce występuje tylko w Tatrach ( Tatrzański Park Narodowy ) i w Beskidzie Żywieckim ( Pilsko, rejon Babiej Góry - Babiogórski Park Narodowy ).
Objęta jest ścisłą ochroną gatunkową.

Gatunek uznawany za wrażliwy ze względu na ograniczony zasięg ( mniej niż 2 000 km2 ).
W rejonie występowania objęty ścisłą ochroną.
Jest gatunkiem dość rzadkim, występującym w izolowanych populacjach i subpopulacjach.
Obecnie jest brak potwierdzonych informacji na temat stanu populacji Microtus tatricus zykovi z terenu wschodnich i południowych Karpat. Populacje Microtus tatricus tatricus uważa się za stabilne.
Gatunek jest zbliżony genetycznie do Microtus multiplex, Microtus liechtensteini, Microtus bavaricus, które zostały odizolowane w czasie ostatnich zlodowaceń.
Została ujęta w Załączniku II Konwencji Berneńskiej.
Niezbędne jest stałe monitorowanie populacji oraz jej siedlisk.

W niewoli - brak danych.

Darniówka kaspijska ( Microtus schelkovnikovi ) gryzoń z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nornikowatych ( Arvicolinae ).Synonim Pitymys schelkovnikovi - Pitymys subterraneus schelkovnikovi - Terricola schelkovnikovi.

Występuje w południowo-wschodniej Europie i środkowej Azji, w górach graniczących z południowym wybrzeżem Morza Kaspijskiego, w południowym Azerbejdżanie ( góry Tałysz ) i w północno-zachodnim Iranie ( góry Elbruz ). Uznawany za endemit dla tego regionu.

Zamieszkuje wilgotne górskie lasy bukowe i grądowe, polany leśne, strome stoki i głębokie jary porośnięte krzewami, paprociami i mchami na wysokości 600 - 1000 m n.p.m.

Aktywna w ciągu całego roku i całej doby. Prowadzi częściowo podziemny tryb życia.
Żyje w grupach rodzinnych, w sieci płytkich korytarzy i nor. Gniazdo zbudowane z rozdrobnionych części roślin zakłada w głębszej komorze, z której prowadzi często 2 - 6 wyjść.
Odżywia się podziemnymi częściami roślin, nasionami, owocami.
Rozmnaża się od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Może być 6 - 8 miotów w sezonie.
Ciąża trwa 21 dni. Samica rodzi 1 - 4 młode. Okres laktacji trwa około 20 dni.
Dojrzałość osiąga w wieku około 3 - 6 miesięcy.
Żyje do 2 lat.

Opisane podgatunki :
- Microtus schelkovnikovi dorothea - południowy Kuramabad, góry Elbruz ( Iran )
- Microtus schelkovnikovi kaznakovi -
- Microtus schelkovnikovi schelkovnikovi - południowo-zachodnie wybrzeże Morza Kaspijskiego, Dzhi, góry Tałysz ( Azerbejdżan )

Gatunek uznawany za wrażliwy.
Główne zagrożenie to utrata siedlisk ( wylesianie ) oraz nadmierny wypas zwierząt domowych.
Gatunek jest mocno uzależniony od lasu, nie był obserwowany na terenach bezleśnych.
Stwierdzono jego występowanie w Zuvandinsky Nature Sanctuary i w innych obszarach chronionych w jego zasięgu.
Konieczne są dalsze badania oceniające wpływ wylesiania na rozdrobnienie, ograniczenie oraz izolowanie populacji. Porównanie cech morfologicznych oraz analizę preferencji ekologicznych i rozmieszczenia w celu wsparcia zdania, że Microtus schelkovnikovi nie należy do podrodzaju Terricola, lecz tworzy własną grupę taksonomiczną Hyrcanicola.

W niewoli - brak danych.

Zagrożone ssaki Ameryki Południowej i Środkowej część IV

2011-10-25T21:28:00.000+02:00

Mara patagońska ( Dolichotis patagonum ) gryzoń z rodziny marowatych ( Caviidae ). Synonim Mara magellanica.

Występuje w Ameryce Południowej, w środkowej i południowej Argentynie.

Zamieszkuje otwarte tereny stepowe ( pampa ), widne lasy i zarośla.

mara patagońska ( Dolichotis patagonum ) - samica z młodym w okolicach nory

Aktywna w ciągu całego roku w dzień, noc spędza w głębokiej norze ziemnej.
Żyje w monogamicznych parach, które w okresie rozrodu łączą się w kolonie z innymi parami. Samiec praktycznie bezustannie towarzyszy samicy, chroniąc ją i odganiając ewentualną konkurencję. Para przemieszcza się w poszukiwaniu pożywienia skacząc lub szybko biegając ( prędkość około 45 km/h ). Starają się unikać innych osobników swojego gatunku.
Na kryjówki wybiera opuszczone nory innych zwierząt lub kopie własne. Nory są wykorzystywane przez 3-4 lata, potem para przenosi się i wygrzebuje nową.
Żywi się przede wszystkim trawą, ale również inną roślinnością zielną. Potrafi przetrzymać długi okres nie pijąc wody, wykorzystując jedynie wilgoć z roślin.
Okres godowy między czerwcem i lipcem i między wrześniem a październikiem.
W warunkach naturalnych 1 miot rocznie, pomiędzy sierpniem a styczniem. W warunkach wiwaryjnych nawet 4 mioty w roku.
Ciąża trwa 90-93 dni. Samica rodzi 1-3 młodych ( średnio 2 ). Młode są dobrze rozwinięte i karmione mlekiem przez około 90-100 dni. Szybko jednak, bo już po miesiącu zaczynają spożywać samodzielnie stały pokarm.

portret mary patagońskiej ( Dolichotis patagonum )

Opisane podgatunki :
- Dolichotis patagonum australis - Magellanes ( Argentyna )
- Dolichotis patagonum centicola - Catamarca Province, La Rioja Province, Cordoba Province, Santiago del Estero Province ( Argentyna ) - krytycznie zagrożony
- Dolichotis patagonum magellanica - Magellanes ( Argentyna )
- Dolichotis patagonum patachonicha - Patagonia ( Argentyna )
- Dolichotis patagonum patagonum - Buenos Aires Province, Cordoba Province, San Luis Province, Mendoza Province, Santa Cruz Province ( Argentyna ) - zagrożony

mara patagońska ( Dolichotis patagonum ) - samica z młodym

Gatunek uznawany za zagrożony na skutek niszczenia siedlisk i ich zamiany w tereny rolnicze, polowania dla skóry i mięsa oraz konkurencji z gatunkami inwazyjnymi ( jeleń - Cervus elaphus, zając szarak - Lepus europeus ) i zwierzętami domowymi - bydło, owce.
Chroniona przez prawo Argentyny i wpisana do Czerwonej Księgi Ssaków Argentyny.
Występuje w 12 obszarach chronionych.

Dolichotis patagonum patagonum

Do ogrodów zoologicznych marę patagońską sprowadzono w 1864 roku do Paryża - przeżyła jedynie dwa tygodnie.
Obecnie w wielu ogrodach zoologicznych mary są hodowane wolno na terenie całego ogrodu. Duże grupy hodowlane są w Hamburgu i Whipsnade ( Wielka Brytania ).
Dobrze rozmnaża się w warunkach wiwaryjnych mogąc mieć nawet 4 mioty w roku.
W Polsce mary "eksponowane" są głównie z innymi ssakami i ptakami z Ameryki Południowej na wspólnych wybiegach.
W niewoli żyje do 15 lat.

mara patagońska ( Dolichotis patagonum ) - zoo Wrocław

Mara pustynna, mara chico ( Dolichotis salinicola ) gryzoń z rodziny marowatych ( Caviidae ).

Występuje w Ameryce Południowej, w Paragwaju, w północno-zachodniej Argentynie ( Cordoba Province ), w południowej Boliwii.

Zamieszkuje suche otwarte tereny trawiaste, widne lasy i cierniste zarośla.

mara pustynna ( Dolichotis salinicola )

Aktywna w ciągu całego roku, w dzień. Żyje w małych grupach do 4 osobników lub w parach.
Kopie duże nory, dobrze widoczne przez stosy odchodów i innych nieczystości na zewnątrz wejścia.
Odżywia się wszelką dostępną okresowo roślinnością.
Okres godowy między czerwcem a lipcem oraz wrześniem i październikiem.
1 miot w roku. Ciąża trwa 77 dni. Samica rodzi 1-3 młode od listopada do stycznia. Młode po około 30-35 dniach mogą się samodzielnie odżywiać. Okres laktacji trwa około 90 dni.

mara pustynna ( Dolichotis salinicola )

Opisane podgatunki :
- Dolichotis salinicola ballivianensis - Rio Pilcomayo ( północna Argentyna )
- Dolichotis salinicola centralis - Cordoba Province ( Argentyna )
- Dolichotis salinicola salinicola - Paragwaj

Dolichotis salinicola ballivianensis

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szerokie rozpowszechnienie oraz duże populacje.
Zagrożeniem dla gatunku może być utrata siedlisk związana z rozszerzaniem się areału rolnego oraz degradacją i niszczeniem środowiska naturalnego. Lokalnie może mieć wpływ polowanie dla skóry, mięsa czy sportu oraz zdziczałe psy domowe.
Występuje w kilku obszarach chronionych w Paragwaju, Boliwii i Argentynie.

W niewoli jest gatunkiem rzadszym niż poprzedni gatunek.
Jej hodowla odbywa się na zamkniętych wybiegach.
Może dożyć około 15 lat w warunkach wiwaryjnych.

Arirania, wydra olbrzymia ( Pteronura brasiliensis ) drapieżnik z rodziny łasicowatych ( Mustelidae ). Synonim Lutra brasiliensis.

Występuje w Ameryce Południowej, w dorzeczu Orinoko, Amazonki i La Platy, od północnej Wenezueli i Kolumbii po północną Argentynę. Uznana za endemit dla Ameryki Południowej.

Zamieszkuje stojące i wolno płynące wody słodkie rzek, jezior i potoków preferując nachylone i wysokie brzegi oraz zaciszne miejsca ze zwisającą roślinnością nad lustrem wody.

portret ariranii ( Pteronura brasiliensis )

Aktywna w ciągu dnia, w ciągu całego roku. Żyje w grupach rodzinnych 5-8 osobników. Grupę stanowi dojrzała para oraz ich potomstwo. Każda rodzina posiada swój rewir, którego wspólnie broni przed intruzami. Zakres terytorium jest różny i związany z występowaniem ulubionej zdobyczy - ryb z rodziny sumowatych. Rewir jest oznakowany zapachem z gruczołów analnych. Na brzegu rodzina przygotowuje obszar do 50 metrów kwadratowych, który jest wydeptany i z usuniętą roślinnością. Stanowi on tzw. miejsce odpoczynku, wychowu i nauki młodych oraz spożywania dużej zdobyczy. Oprócz tego rodzina kopie w skarpie brzegowej system nor i korytarzy z centralną komorą, którą samica wybierze podczas porodu.

arirania ( Pteronura brasiliensis ) po prawej : podczas posiłku; po lewej : na brzegu

W czasie pory deszczowej, kiedy rzeki wylewają i zalewają okoliczne lasy, ariranie wyruszają w głąb lasów za swoją ulubioną zdobyczą rybami z rodziny sumowatych. W momencie, kiedy wody opadają grupa powraca do głównego koryta rzeki i swojego rewiru.
Arirania doskonale pływa i nurkuje, w mętnych wodach posługuje się zarówno wzrokiem jak i węchem, słuchem oraz dotykiem. Poluje pojedynczo lub w grupie. Członkowie stada porozumiewają się ze sobą za pomocą wielu różnych dźwięków. Na lądzie nie porusza się zbyt elegancko, w wodzie prezentuje zwinność i szybkość. Potrafi synchronicznie nurkować i wspólnie zaganiać ryby na płytsze wody. Dużą zdobycz zjada na brzegu, mniejszą w wodzie podczas pływania na plecach.
Odżywia się głównie rybami ( sumowce, pielęgnice, kąsaczowate ). W momencie mniejszej obfitości ryb spożywa także żaby, żółwie, skorupiaki, młode kajmany, węże.
Może rozmnażać się przez cały rok, ale szczyt sezonu rozrodczego zaczyna się późną wiosną i wczesnym latem. Kopulacja odbywa się w wodzie.
Ciąża trwa 65-70 dni. Samica rodzi od końca sierpnia do początku października. Duża śmiertelność młodych prowadzi często do drugiego miotu. Potomstwo rodzi się wtedy od grudnia do kwietnia.
Samica rodzi 1-5 młodych ( średnio 2-3 ). Przez pierwsze 2-3 tygodnie życia przebywają w norze. Po miesiącu otwierają oczy. Odstawienie następuje w 3-4 miesiącu po porodzie. Po 9-10 miesiącach młode osiągają wielkość dorosłych i samodzielnie łowią ryby. Część młodych jest przeganiana - najczęściej samce a samice pozostają z rodziną.

arirania ( Pteronura brasiliensis ) w czasie posiłku w zoo

Opisane podgatunki :
- Pteronura brasiliensis brasiliensis - dorzecze Orinoko, dorzecze Amazonki, rzeki Gujany, Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, północna Brazylia, Peru - zagrożony
- Pteronura brasiliensis paranensis - południowo-zachodnia i południowo-wschodnia Brazylia, Paragwaj, Urugwaj, północno-wschodnia Argentyna, Peru, Boliwia
- Pteronura brasiliensis sambachii - Urugwaj

Gatunek uważany za zagrożony z powodu utraty siedlisk, eksploatacji kopalin oraz zanieczyszczania wód śródlądowych.
Polowanie dla skóry jest też jednym z głównych zagrożeń. Innym jest tępienie przez nielegalnych górników i rybaków obarczających tego ssaka o doprowadzanie do wyczerpania lokalnych zasobów ryb. Rdzenni mieszkańcy Amazonii polują na nią dla mięsa i skóry.
Przyspieszenie niszczenia siedlisk oraz degradacji środowiska naturalnego może przyspieszyć zmniejszenie się populacji wydry olbrzymiej.
Rozwój turystyki na obszarach chronionych, często zmienia normalne zachowania prowadząc do rezygnacji z terytoriów i spadek przeżywalności potomstwa.
Gatunek został ujęty w Załączniku CITES I.
W e wszystkich krajach swojego zasięgu została wpisana do Czerwonych Ksiąg oraz jest chroniona prawem tych krajów.
Potrzebne są dalsze badania zagrożeń wynikających z :
- degradacji i niszczenia środowiska naturalnego przez nielegalne kopalnie złota - używające do oddzielania złota rtęci
- migracji zanieczyszczonych rtęcią ryb
- rozprzestrzeniania się chorób od psów domowych ( parwowiroza, nosówka )
- ekspansji na dziewicze obszary w poszukiwaniu ropy naftowej i innych kopalin
- zwiększonej kolonizacji lasów deszczowych, głównie wzdłuż rzek
- konfliktu między rybakami komercyjnymi a wydrą oraz relacji drapieżnik - ofiara
- oceny negatywnego i pozytywnego wpływu turystyki na gatunek
Występuje w wielu obszarach chronionych.

Pteronura brasiliensis w czasie posiłku w zoo

W warunkach wiwaryjnych jest gatunkiem rzadkim, objętym programami hodowlanymi.
Wymaga dość sporych basenów z możliwością korzystania z części lądowej.
W hodowli zjada do 4 kg ryb dziennie.
Rozmnaża na kilkakrotnie w warunkach zoo.
W odpowiednich warunkach może dożyć do 20 lat.

Kinkażu, wikławiec, chwytacz, niedźwiadek miodowy ( Potos flavus ) drapieżnik z rodziny szopowatych ( Procyonidae ). Synonim Lemur flavus.

Występuje od Ameryki Północnej ( południowe Tamaulipas i Guerrero w Meksyku ) przez Ameryką Środkową do Ameryki Południowej ( Mato Grosso w Brazylii ).

Zamieszkuje różne leśne siedliska ( tropikalny suchy las, tropikalny deszczowy las, nadmorski las, wiecznie zielony las, mglisty las, las regionu sawanny, wtórny las ) oraz czasami na plantacjach.

kinkażu ( Potos flavus )

Aktywny w nocy, dzień przesypia w dziupli drzewa, w ciągu całego roku. Czasami odpoczywa na gałęziach lub wygrzewa się w promieniach słońca. Żyje samotnie, w parach lub małych grupach do 5 osobników. Często są to grupy składające się z 2 samców i 1 samicy. Jest ssakiem nadrzewnym, rzadko schodzącym na ziemię.
Porusza się powoli i rozważnie, jego długi chwytny ogon służy mu jako 5 kończyna. W gałęziach drzew zachowuje się często jak akrobata, zawieszony głową w dół, zbierając pokarm z końca gałęzi za pomocą długiego, rozszerzalnego języka. Posiada niezwykłą elastyczność pozwalającą mu na obrót o 180 stopni między głową a miednicą. Ta unikalna cecha odróżnia go od innych bliskich krewnych z rodziny szopowatych. Jest to jedyny drapieżnik posiadający chwytny ogon.
Na kryjówki wybiera dziuple drzew, różnego rodzaju zagłębienia między pniem a konarami.
Odżywia się głównie dojrzałymi owocami, ale niekiedy spożywa także niedojrzałe. Swoją dietę uzupełnia o owady, kwiaty, nektar, miód. Na drzewach obficie owocujących gromadzą się osobniki z całej okolicy.
Może rozmnażać się przez cały rok, ale szczyt sezonu rozrodczego związany jest z lokalną obfitością owoców.
Ciąża trwa 112-118 dni, samica rodzi 1 młode, bardzo rzadko 2. Potomstwo przychodzi na świat ślepe i głuche, otwory uszne otwierają się po 5 dniach a oczy po 12 dniach. Po około 2 miesiącach młody potrafi owinąć ogon wokół gałęzi. Odstawienie następuje po 8 miesiącach od porodu. Po tym okresie młode całkowicie usamodzielnia się i rodzina się rozpada. Często jednak młode nie oddala się zupełnie lecz tworzy z rodzicami grupę.

portret kinkażu ( Potos flavus )

Opisane podgatunki :
- Potos flavus arborensis - Kostaryka
- Potos flavus aztecus - Veracruz ( Meksyk ), Gwatemala
- Potos flavus boothi - północne Chiapas ( Meksyk )
- Potos flavus brasiliensis - południowa Brazylia
- Potos flavus campechensis - Jukatan ( Meksyk ), Nikaragua
- Potos flavus caucensis - Region Cauca ( Kolumbia )
- Potos flavus caudivolvula - Surinam
- Potos flavus chapadensis - Mato Grosso ( Brazylia )
- Potos flavus chiriquensis - Panama, Belize, Kostaryka
- Potos flavus dugesii - południowe Oaxaca, południowe Chiapas ( Meksyk )
- Potos flavus flavus - Gujana, Gujana Francuska, Surinam, Amazonia ( Brazylia ), Wenezuela
- Potos flavus guerrerensis - południowo-wschodnie Guerrero, południowo-zachodnie Oaxaca ( Meksyk )
- Potos flavus isthmicus - Strefa Kanału ( Panama )
- Potos flavus megalotus - Ekwador, Kolumbia, Panama, Kostaryka
- Potos flavus meridensis - Kolumbia, Merida ( Wenezuela )
- Potos flavus modestus - południowo-wschodni Ekwador, północno-zachodnie Peru
- Potos flavus nocturna - Brazylia
- Potos flavus prehensilis - Veracruz ( Meksyk )
- Potos flavus tolimensis - Tolima ( Kolumbia )

młody kinkażu ( Potos flavus )

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na dość szerokie rozpowszechnienie.
Zagrożeniem jest dla niego niszczenie i degradacja środowiska naturalnego, wylesianie, polowanie dla skóry i mięsa oraz nielegalny handel dzikimi zwierzętami. Populacja kinkażu jest trudna do badania i trudno oszacować jej wielkość.
Ujęty w Hondurasie w Załączniku CITES III.
Występuje w wielu obszarach chronionych w swoim zasięgu.

prawdziwy akrobata - kinkażu ( Potos flavus )

W warunkach wiwaryjnych jest gatunkiem rzadkim, "eksponowanym" w tzw. nocnych pawilonach.
Trzymany pojedynczo, w parach lub małych grupach. Wymaga wysokich i obszernych wolier dobrze zabudowanych konarami drzew. Dobrze rozmnaża się w warunkach ogrodów zoologicznych.
W odpowiednich warunkach dożywa nawet 22-25 lat.

Niedźwiedź okularowy, niedźwiedź peruwiański, niedźwiedź andyjski ( Tremarctos ornatus ) drapieżnik z rodziny niedźwiedzi ( Ursidae ).

Występuje w Ameryce Południowej, w górach od zachodniej Wenezueli, Kolumbii, Ekwadoru, Peru do zachodniej Boliwii. Widziano go także we wschodniej i północnej Argentynie a także w Panamie.

Zamieszkuje górskie lasy na wysokości 1500-2350 m n.p.m. ale także tereny stepowe i pustynne oraz przybrzeżnych zarośli.

portret niedźwiedzia okularowego ( Tremarctos ornatus )

Aktywny głównie wieczorem i w nocy, w ciągu całego roku. Nie hibernuje jak inni przedstawiciele rodziny ze względu na całoroczną dostępność pokarmu. Dzień spędza śpiąc pomiędzy lub pod korzeniami drzew, w pustym pniu lub jaskini. Czasami buduje duże platformy na drzewach z połamanych gałęzi, które wykorzystuje do odpoczynku i żerowania.
Jest to typowy samotnik, w pary łączący się w okresie rui.
Doskonale wspina się na drzewa, może poszukiwać pożywienia nawet na 30-sto metrowych palmach. Stale poszukuje pożywienia na drzewach i wokół nich. Potrafi dobrze pływać ale nie łowi ani nie żywi się rybami.
Niedźwiedzie żyjące na wysokościach są mniej aktywne niż te żyjące na niższych ale równie zwinne jak i one.

niedźwiedź peruwiański ( Tremarctos ornatus ) w czasie kąpieli

Odżywia się głównie pokarmem roślinnym ( owocami, nasionami, bromeliami, liśćmi, trawą, korzonkami, korą, itp. ). Około 4-5% ich diety stanowi pokarm zwierzęcy małe gryzonie, ptaki, owady, miód. Niekiedy zabija także bydło, lamy lub młode jelenie gdy inne pożywienie nie jest dostępne. Nie gardzi też padliną.
Okres godowy od kwietnia do czerwca.
Samica rodzi po 240-255 dniach ciąży, między listopadem a lutym 1-3 młode ( średnio 2 ). Młode rodzą się ślepe i głuche, ale szybko się rozwijają i już po miesiącu mogą towarzyszyć matce. W wieku 6-8 miesięcy mogą się usamodzielnić ale często towarzyszą matce do 12 miesięcy.

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus ) w zoo

Opisane podgatunki :
- Tremarctos ornatus frugilegus - Peru - prawdopodobnie wymarły ?
- Tremarctos ornatus lasallei - Arauca ( Kolumbia )
- Tremarctos ornatus majori - Wenezuela
- Tremarctos ornatus nasutus - Kolumbia
- Tremarctos ornatus thomasi - Narino ( Kolumbia )

portret niedźwiedzia okularowego ( Tremarctos ornatus )

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus ) w zoo

Gatunek uznawany za krytycznie zagrożony, w nie których rejonach zasięgu praktycznie wymarły lub na granicy wymarcia.
Głównymi zagrożeniami są :
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- wyspowe populacje odizolowane przez brak korytarzy pomiędzy obszarami chronionymi
- kłusownictwo dla mięsa, skóry, kości - praktycznie każda część zwierzęcia ma zastosowanie w medycynie ludowej
* tłuszcz i sadło na artretyzm i reumatyzm
* żółć na wszelkie choroby
* ciepła krew ma uzdrawiającą moc
* kości zalane mlekiem to odżywczy napój
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- uważany za szkodnika i tępiony przez hodowców kukurydzy za pomocą specjalnych pestycydów oraz przez hodowców bydła za rzekome straty w stadach
- ekspansja górnictwa, poszukiwanie kopalin i ropy naftowej
- ekspansja rolnictwa i kolonizacja przez ludzi nowych terenów
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
Ujęty w Załączniku CITES I.
Chroniony przez prawa krajowe w każdym kraju swojego zakresu ale tylko w formie papierowej.
Wpisany do Czerwonych Ksiąg w krajach zakresu występowania.
Brak jednoznacznych działań mających chronić niedźwiedzia okularowego, często są to działania pozorne. Potrzebna jest większa działalność edukacyjna odnosząca się do wiedzy na temat gatunku, jego siedlisk, ekologii oraz dystrybucji.
Występuje w kilku obszarach chronionych, chociaż wiele z nich nie zawiera odpowiednich siedlisk.

Tremarctos ornatus - niedźwiedzica Dolores z ogrodu zoologicznego w Lipsku dotknięta chorobą skóry

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus ) jest doskonałym wspinaczem

W warunkach wiwaryjnych staje się gatunkiem rzadkim.
Trzymany zwykle pojedynczo lub w parach. Wymaga wybiegów z drzewami do wspinania się oraz ogrzewanych w zimie pomieszczeń. Nie zbyt często rozmnaża się w warunkach zoo, mimo że jest objęty wieloma programami hodowlanymi.
Pierwsze narodziny młodych niedźwiedzi nastąpiły w ogrodzie zoologicznym w Buenos Aires dopiero w 1947 roku.
W Polsce obecnie nie "eksponowany", ostatni niedźwiedź okularowy "Bueno" zmarł w ogrodzie zoologicznym we Wrocławiu w roku 2010, w wieku 32 lat. Prawdopodobnym jest, że polskie ogrody nie otrzymają tego gatunku ze względu na brak odpowiednich pomieszczeń do jego "ekspozycji".

niedźwiedź okularowy " Bueno " z ogrodu zoologicznego we Wrocławiu

Huemal, huemul ( Hippocamelus bisulcus ) parzystokopytny ssak z rodziny jeleni ( Cervidae ). Synonim Equus bisulcus - Mazama bisulcus.

Występuje w Ameryce Południowej, w Andach, w Chile i w Argentynie. Uznawany za endemit dla tych krajów.

huemal ( Hippocamelus bisulcus ) - samiec

Zamieszkuje skraj lasu i lasy bukowe ale również doliny i strome górskie zbocza, trawiaste hale, zarośla od poziomu morza do 3000 m n.p.m.

Aktywny w ciągu dnia, szczyt aktywności przejawia w godzinach porannych i późnopopołudniowych. Żyje samotnie ( samce ) lub w mieszanych grupach do 11 osobników.
Wyraźny dymorfizm płciowy; samiec nieco większy niż samica, z małymi parostkami zrzucanymi corocznie w okresie października i listopada.
Prowadzi skryty i ostrożny tryb życia. W razie zagrożenia stara się początkowo ukryć i znieruchomieć, dopiero później ucieka szukając schronienia na skalnych klifach lub w wodzie. Jest dobrym i wytrwałym pływakiem.
Odżywia się pokarmem roślinnym sezonowo dostępnym ( trawy, liście, roślinność zielna ).
Okres godowy przypada na czerwiec i lipiec.
Samica po około 220-240 dniach rodzi 1 bardzo rzadko 2 młode. Przez okres miesiąca młode jest ukrywane, po tym okresie towarzyszy matce.

Hippocamelus bisulcus - samiec

Opisane podgatunki :
- Hippocamelus bisulcus dickii - Andy w południowym Chile, Patagonia
- Hippocamelus bisulcus leucotis - Port Famine, Straits of Magellan, Patagonia ( Argentyna, Chile )

Gatunek uznawany za krytycznie zagrożony, w nie których rejonach zasięgu praktycznie wymarły lub na granicy wymarcia.
Głównymi zagrożeniami są :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- izolowane i wyspowe populacje i subpopulacje
- kłusownictwo dla skóry i mięsa
- zdziczałe psy domowe
- zmiana zachowania ( brak migracji w okresie zimowym i łączenia się w większe stada )
- ekspansja ludzi i zamiana nowych terenów w areał rolny
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- gatunki inwazyjne ( Cervus elaphus, Lepus europeus, Dama dama, Sus scrofa, Oryctolagus cuniculus )
- nadmierny wypas zwierząt domowych
- choroby - pryszczyca
- niedoskonałości w egzekwowaniu prawa oraz niedofinansowanie agencji rządowych odpowiedzialnych za przestrzeganie tegoż prawa i monitorowanie populacji huemala.
W celu ocalenia gatunku :
1. Potrzebne są badania naukowe w celu utrzymania i zarządzania istniejącymi populacjami i subpopulacjami
2. Rozwój świadomości społecznej poprzez edukację o sytuacji huemala
3. Tworzenie centrów hodowlanych oraz próba reintrodukcji na obszary chronione

W niewoli - rzadki.
Obecnie głównie ogród zoologiczny w Buenos Aires ( Argentyna ).

Taruka, taruga, jeleń peruwiański, jeleń andyjski ( Hippocamelus antisensis ) parzystokopytny ssak z rodziny jeleni ( Cervidae ). Synonim Cervus antisensis - Mazama antisiensis - Odocoileus antisensis.

Występuje w Ameryce Południowej, w Andach od Ekwadoru i Peru przez Boliwię aż po Chile oraz w północno-zachodniej Argentynie.

Zamieszkuje wysokie górskie hale na wysokości 4100-5000 m n.p.m.

taruka ( Hippocamelus antisensis ) - samiec

Aktywna w ciągu dnia przez cały rok. Żyje samotnie lub w małych grupach ( 4-9 osobników ). Grupy są mieszane lub składają się z samych samców albo samic z młodymi. Grupy są ściśle ze sobą powiązane.
Wyraźny dymorfizm płciowy; samiec nieco większy niż samica, z porożem zrzucanym corocznie w okresie października i listopada.
Zagrożony ukrywa się, starając opuścić zagrożony obszar. Przestraszony ucieka szybko w stronę skalnych klifów.
Odżywia się pokarmem roślinnym składającym się głównie z turzyc i traw znalezionych pomiędzy skałami.
W okresie godowym samce rywalizują o samice walcząc o nie pomiędzy sobą.
Okres ciąży wynosi 240 dni. Samica rodzi 1 bardzo rzadko 2 młode. Młode po około 30 dniach towarzyszy matce.

szkic - jelenia peruwiańskiego ( Hippocamelus antisensis )

Nie opisano żadnego podgatunku.

Gatunek uznawany za zagrożony.
Głównymi zagrożeniami są:
- polowanie dla trofeum, skóry i mięsa
- utrata siedlisk
- konkurencja ze strony zwierząt domowych ( owce, kozy )
- drapieżnictwo psów domowych
W Boliwii poroże jest wykorzystywane w medycynie ludowej do leczenia paraliżu twarzy.
Ujęty w Załączniku CITES I.
Gatunek występuje w kilku obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Zalecane działania ochronne obejmują :
- systematyczne badania w celu określenia statusu i zakresu rozmieszczenia geograficznego
- wzmocnienie zarządzania terenami chronionymi
- egzekwowanie prawa
- rozwój edukacji społeczności lokalnych

samica taruki ( Hippocamelus antisensis )

W niewoli jeden osobnik przeżył 10 lat i 7 miesięcy.
Obecnie - brak danych.

taruka ( Hippocamelus antisensis ) - samica

Pudu północny, pudu ekwadorski, pudu szatanek ( Pudu mephistophiles ) parzystokopytny ssak z rodziny jeleni ( Cervidae ). Synonim Pudella mephistophiles - Pudua mephistophiles.

Występuje w Ameryce Południowej, w Andach Kolumbii, Peru i Ekwadoru.

Zamieszkuje górskie lasy i wilgotne łąki na wysokości 2000-4000 m n.p.m.

pudu północny ( Pudu mephistophiles ) schwytany przez badaczy

Aktywny w ciągu całej doby, szczyt aktywności przypada na ranek, późne popołudnie i wieczór.
Żyje samotnie, w pary łączy się tylko w okresie godowym. Każdy osobnik posiada rewir 16-25 ha, poprzecinany wydeptanymi ścieżkami. Terytorium jest oznakowane wydzieliną z gruczołów policzkowych oraz kałem. Niewielki rozmiar sprawia, że pudu jest trudny do wykrycia. Prowadzi skryty i ostrożny tryb życia. Prawdopodobnie zaniepokojony wydaje głos przypominający szczekanie i dopiero rzuca się do ucieczki.
Samiec posiada poroże, które zrzuca co roku w lipcu.
Odżywia się pokarmem roślinnym. W skład jego diety wchodzą liście niskich drzew i krzewów, zioła, paprocie, kwiaty i pąki, kora drzew i krzewów, opadłe owoce. Jeśli pokarm zawiera dużą zawartość wody, może obywać się bez picia przez dłuższy okres.
Sezon godowy przypada w okresie marca-kwietnia. Samiec lokalizuje gotową do krycia samicę, po zapachu.
Ciąża trwa około 202-223 dni ( średnio 210 ). Samica rodzi 1 rzadko 2 młode od listopada do stycznia. Młode ma nakrapianą sierść młodocianą różniącą się od osobników dorosłych. W pierwszym okresie życia jest ukrywane gęstych zaroślach lub wysokiej trawie. Odstawienie następuje w wieku 2-3 miesięcy. Potomstwo może pozostawać z matką 8-12 miesięcy.

samiec pudu północnego ( Pudu mephistophiles )

Opisane podgatunki :
- Pudu mephistophiles fusca - Pichincha, Mt.Antisana ( Ekwador )
- Pudu mephistophiles mephistophiles - Ekwador, Kolumbia
- Pudu mephistophiles wetmorei - Kolumbia

Gatunek uznawany za zagrożony.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- polowanie dla mięsa i skóry
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- drapieżnictwo psów domowych
Ujęty w Załączniku CITES II.
Występuje w kilku obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Zalecane działania ochronne to :
* kompleksowe badania ekologii, wymagań siedliskowych, biologii populacji oraz stopień zagrożeń
* programy edukacyjne dla lokalnych społeczności
* wzmocnienie zarządzania obszarami chronionymi
* egzekwowanie prawa

pudu północny ( Pudu mephistophiles ) - samica

W niewoli - rzadziej niż pudu chilijski.

Pudu południowy, pudu chilijski ( Pudu pudu ) parzystokopytny ssak z rodziny jeleni ( Cervidae ). Jeden z najmniejszych jeleniowatych. Synonim Pudu puda - Capra pudu - Cervus pudu.

Występuje w Ameryce Południowej, w południowym Chile i południowo-zachodniej Argentynie.

Zamieszkuje umiarkowane lasy z gęstym poszyciem oraz gęste zarośla z otwartymi łąkami porosłymi wysoką trawą do wysokości 1700 m n.p.m.

pudu południowy ( Pudu pudu ) - zoo Pilzno

Aktywny w ciągu całej doby, szczyt aktywności to ranek, późne popołudnie i wieczór.
Żyje samotnie, w pary łączy w sezonie godowym.
Samiec nieco większy niż samica, z porożem zrzucanym co roku w lipcu.
Rewir przypadający na osobnika to 16-26 ha, poprzecinany wydeptanymi ścieżkami i tunelami w zaroślach. Terytorium oznakowane jest wydzieliną z gruczołów policzkowych i kałem.
Prowadzi skryty i ostrożny tryb życia. Zaniepokojony stara się jak najszybciej niepostrzeżenie oddalić z miejsca zagrożenia. Często staje na tylnych nogach lub wskakuje na przewrócone drzewa aby dosięgnąć wyżej położonego pokarmu.

pudu południowy ( Pudu pudu )

Odżywia się pokarmem roślinnym - głównie liśćmi, gałązkami i korą, pąkami i kwiatami, nasionami i owocami, trawą i ziołami.
Sezon godowy przypada na kwiecień - maj. Samiec odnajduje gotową do krycia samicę po zapachu.
Ciąża trwa 202-223 dni ( średnio 210 ). Samica rodzi od listopada do stycznia 1 rzadko 2 młode. Ubarwienie młodego jest plamiste. Przez około 30 dni młode pozostaje w ukryciu. Odstawienie następuje w wieku 2-3 miesięcy. Młode pozostaje z matką 8-12 miesięcy przed usamodzielnieniem.

pudu chilijski ( Pudu pudu ) - maluchy urodzone w warunkach zoo

Opisane podgatunki :
- Pudu pudu chilensis - Chile
- Pudu pudu humilis - Chiloe Island

pudu południowy ( Pudu pudu ) w warunkach ogrodu zoologicznego - po lewej : samiec, po prawej : samica

Gatunek uznawany za zagrożony.
Główne zagrożenia to:
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata i fragmentacja siedlisk
- polowanie dla mięsa i skóry
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- drapieżnictwo psów domowych
- nadmierny wypas zwierząt domowych
- konkurencja ze strony gatunków inwazyjnych ( Cervus elaphus, Dama dama )
Ujęty w Załączniku CITES I.
Występuje w kilku obszarach chronionych w swoim zasięgu.
Zalecane działania ochronne to :
* kompleksowe badania ekologii, wymagań siedliskowych, biologii populacji oraz stopień zagrożeń
* programy edukacyjne dla lokalnych społeczności
* wzmocnienie zarządzania obszarami chronionymi
* egzekwowanie prawa

Pudu pudu w warunkach zoo

W warunkach wiwaryjnych objęty programami hodowlanymi.
Trzymany zwykle w parach na obszernych wybiegach. Często porośniętych wysoką trawą i zaroślami. Stwarza to utrudnienia dla zwiedzających, którym nie zawsze udaje się dostrzec tego małego przedstawiciela jeleniowatych. Dobrze rozmnaża się w warunkach zoo. Dając w odpowiednich warunkach przychówek corocznie.
W Polsce obejrzeć go można w warszawskim ogrodzie zoologicznym.

Pudu pudu - samica z młodym w zoo w Warszawie

Kot tygrysi, oncilla ( Leopardus tigrinus ) drapieżnik z rodziny kotów ( Felidae ). Synonim Felis tigrinus.

Występuje od Ameryki Środkowej ( Kostaryka, Panama ) do Ameryki Południowej ( południowo-wschodnia Brazylia i północna Argentyna ).

Zamieszkuje różnorodne środowiska : głównie różne typy lasów ( subtropikalne, wiecznie zielone, suche liściaste, górskie - do wysokości 3000 m n.p.m.) ale także opuszczone plantacje eukaliptusów, wylesione tereny czy półpustynie.

portret kota tygrysiego ( Leopardus tigrinus )

Aktywny głównie w nocy, jest to typowy samotnik łączący się w pary w okresie rui. Prowadzi skryty i ostrożny tryb życia.
Poluje zarówno na ziemi jak i na drzewach.
Na kryjówki wybiera różnorodne naturalne miejsca. Są nimi : wykroty, puste pnie, jamy, jaskinie czy gęste zarośla. Zdarza się, że dzień spędza ukryty w rozwidleniu gałęzi na drzewie.
Odżywia się głównie pokarmem zwierzęcym ( gryzonie, małe naczelne, płazy, gady, owady ). Uważa się, że około 4% pokarmu może stanowić pokarm roślinny.
Ruja odbywa się w zależności od szerokości geograficznej w różnym okresie.
Po 74-78 dniach ciąży, samica rodzi 1-2 młode. Młode są ślepe i głuche, po około 2 tygodniach otwierają oczy i uszy.Po około 2-3 miesiącach młode zaczynają towarzyszyć matce w zdobywaniu pokarmu. Przebywają z matką do osiągnięcia dojrzałości płciowej czyli około 2 lat.
Samiec nie uczestniczy w odchowie młodych.

Leopardus tigrinus - Parc Zoologique et Botanique - Mulhouse

Opisane podgatunki :
- Leopardus tigrinus andina - Province of Azuay ( Ekwador )
- Leopardus tigrinus carrikeri - Kostaryka
- Leopardus tigrinus caucensis - Rio Cauca ( Kolumbia )
- Leopardus tigrinus elenae - Santa Elena ( Kolumbia )
- Leopardus tigrinus emerita - Montes de la Culata, Merida ( Wenezuela )
- Leopardus tigrinus emiliae - Ceara, północne Pernambuco ( Brazylia )
- Leopardus tigrinus guttula - środkowo-wschodnia Brazylia, północno-wschodnia i północno-zachodnia Argentyna
- Leopardus tigrinus oncilla - Volcan de Irazu ( Kostaryka ) - zagrożony
- Leopardus tigrinus pardinoides - północne Andy ( zachodnia Wenezuela, zachodni Ekwador )
- Leoparud tigrinus tigrinus - wschodnia Wenezuela, północno-wschodnia Brazylia

Leopardus tigrinus - zoo Dortmund

Gatunek uznawany za zagrożony.
Główne zagrożenia to :
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata i fragmentacja siedlisk
- wyspowe i izolowane populacje
- polowanie dla skóry
- nielegalny handel dzikimi zwierzętami
- rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
- trucie i zabijanie za szkody w hodowli drobiu
- możliwość hybrydyzacji z Oncifelis colocolo i Oncifelis geoffroyi w części zasięgu
Po upadku w latach 60-tych XX wieku handlu skórami ocelotów i margai, w latach 70-tych i 80-tych ubiegłego wieku nasilił się handel skórami oncilli. Tylko w roku 1983 skonfiskowano 80 000 skór tych zwierząt.
Obecnie polowanie na tego małego kota jest zakazane w Argentynie, Brazylii, Kolumbii, Kostaryce, Gujanie Francuskiej, Paragwaju, Surinamie i Wenezueli. Nie jest chroniony na obszarze Ekwadoru, Gujany, Nikaragui, Panamy i Peru.
Ujęty w Załączniku CITES I.
Występuje w kilku obszarach chronionych ale jego populacja jest niska ze względu na wpływ ocelota ( Leopardus pardalis ), który ma większą populację.
Konieczne są dalsze badania nad ekologią gatunku, demografii populacji, historii naturalnej i zagrożeń. Należy też ocenić taksonomię tego gatunku, gdyż w północnej części zasięgu jego populacja może stanowić odrębny gatunek.

odpoczywający kot tygrysi ( Leopardus tigrinus )

kot tygrysi ( Leopardus tigrinus )

W niewoli - objęty wieloma programami hodowlanymi prowadzonymi przez ogrody zoologiczne Europy i U.S.A.
Trzymany pojedynczo lub w parach. Pomieszczenia powinny być przestronne i suche, dobrze zabudowane konarami drzew. Odżywia się go głównie kurczętami i gryzoniami.
Niestety rozmnażanie tego gatunku w warunkach wiwaryjnych stanowi duże wyzwanie dla personelu.