Ochrona lasu w krainie babirussy sulaweskiej ( Babyrousa celebensis ).

Ochrona lasu w krainie babirussy sulaweskiej ( Babyrousa celebensis ).

babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis )

Christopel Paino 15 sierpnia 2017 r. 

Dostosowany przez Melati Kaye

babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis ) - samica z młodymi ( Los Ageles Zoo and Botanical Garden ) 

- W wiosce w północnej części ogromnej wyspy Sulawesi w Indonezji myśliwi ścigają rzadkie zwierzęta chronione prawem.
- Lokalny oddział NGO BirdLife International współpracuje z lokalnymi mieszkańcami w celu zachowania leśnego bloku Popayato-Paguat  i dziesiątków endemicznych gatunków w jego obrębie.
- Organizacja pozarządowa ułatwia projekt odbudowy ekosystemu w bloku leśnym.

babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis ) - Zoo Wuppertal 

LEMBAH PERMAI, Indonezja - Joula Goni wyszła ze swojego domu, trzymając czaszkę. - Babirussa - wyjaśniła, kładąc bieloną białą czaszkę na stole formiki na patio. Babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis ) to jedno z wyjątkowych endemicznych zwierząt na wyspie Sulawesi. W języku indonezyjskim nazwa zwierzęcia oznacza „świnia jelenia”. W przeciwieństwie do dzików, babirussa ma dziwny zestaw kłów. Jeden zestaw zakrzywia się od dolnej szczęki. Drugi, bardziej wyrazisty, zestaw wyłania się z górnej szczęki i zwija na oczach zwierzęcia.

czaszka babirussy sulaweskiej ( Babyrousa celebensis )

Goni jest jednym z niewielu rdzennych mieszkańców Minahasy w wiosce Lembah Permai, w prowincji Gorontalo, w północnej części Sulawesi, jednej z największych wysp archipelagu. Powiedziała, że jej mąż trafił na czaszkę podczas wyprawy myśliwskiej. „Dostał tylko czaszkę. Być może zwierzę umarło z powodu starości lub po walce z innym osobnikiem”. Jej żart jest słusznie obronny. Lembah Permai słynie wśród łowców trofeów jako miejsce wyładunku rzadkiej fauny endemicznej, która jest chroniona prawem indonezyjskim.
„To prawda, że jest tu dużo polowań” - powiedział Sudirman Hasan, sekretarz wioski w tej w większości jawajskiej wiosce, która znajduje się na skraju lasu. Hasan wyznał, że czuje się nieswojo z powodu tego rozgłosu. Ma nadzieję, że sytuacja ulegnie zmianie wraz z podpisaniem tego, co Burung Indonesia - oddział globalnej organizacji pozarządowej BirdLife International - nazywa Porozumieniem Dotyczącym Ochrony Przyrody w wiosce, czyli KPAD.
„KPAD przedstawi, co jest dozwolone i niedozwolone w lesie” - powiedział.

babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis ) - Singapore Zoo

babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis ) - Singapore Zoo 

Dom dla wielu migrantów

makak ciemny ( Macaca hecki ) 

Lembah Permai znajduje się na końcu skalistej drogi od sześciu do siedmiu godzin jazdy od miasta Gorontalo, stolicy prowincji. W domu mieszkają głównie „transmigranci” z dalekiej wyspy Jawy, gdzie mieszka ponad połowa z 260 milionów narodu muzułmańskiego.
Tutaj w Lembah Permai powietrze jest czyste. Obfite strumienie wody. Pewnego razu koreańska firma rozważała budowę elektrociepłowni mikrohydrologicznej na lokalnym potoku Malango. Anulowali swoje plany z powodu plantacji palmy olejowej na przeciwległym brzegu.
„Plantacja miała zły wpływ na Malango” - powiedział sekretarz wioski Hasan. „Pochłania dużo wody. Koreańczycy zdecydowali się nie inwestować ze względu na istnienie plantacji. Po prostu wrócili do domu.”
Tylko jedna trzecia z 419 dusz ( 114 rodzin ) mieszkających w Lembah Permai jest pełnoetatowymi mieszkańcami. Reszta to migranci regionalni. Pierwotna wioska, założona przez rządowy wydział transmigracji, miała wyznaczoną powierzchnię 5000 hektarów, obszar tylko mniejszy niż Manhattan. Po ostatnim badaniu w 2015, wieś zajmowała zaledwie 1323 ha. Wiele domów jest opuszczonych.
Hasan uważa, że to z powodu oceny. Mówi, że wiejska ziemia jest stroma i nieodpowiednia dla rolnictwa.
Goni, której mąż znalazł czaszkę babirussy, - powiedziała, że wielu krewnych Minahasan, którzy przybyli, aby osiedlić się, postanowiło wrócić do swoich rodzinnych wiosek po obejrzeniu warunków w Lembah Permai.
Dla tych imigrantów, którzy pozostali, ich największą nadzieją jest to, że będą mogli zbudować system agroleśnictwa kakaowego podobny do dwóch innych wiosek w obszarze leśnym Popayato-Paguat. Makarti Jaya i Puncak Jaya to większe osiedla, w których Burung Indonesia - filia globalnej organizacji pozarządowej BirdLife International - wspiera rozwój porozumień o ochronie wsi.

kakadu żółtolica ( Cacatua sulphurea ) - Sakhalin Zoo-Botanical Garden ( Yuzhno-Sakhalinsk, Rosja )

Ptaki są bardzo obfite

dzioborożec Sulawesi ( Rhabdotorrhinus exarhatus ) - Lore Lindu National Park ( Celebes ) 

Burung Indonesia ułatwia program odbudowy ekosystemu w lesie Popayato-Paguat. Zgodnie z raportem z 2015, strefa Popayato-Paguat jako „las produkcyjny” fragmentuje się i dlatego zagraża endemicznej bioróżnorodności. Według danych Global Forest Watch na obszarze Pohuwato rośnie wylesianie, szczególnie od 2013 roku.
„Popayato-Paguat to centrum łączności między ważnymi blokami leśnymi, takimi jak Nantu, Matinan-Illeile i Panua”, - mówi raport Birdlife Indonesia. „Łączy obszar naturalnego lasu. Prace związane z odbudową ekosystemu przywrócą równowagę funkcji i rodzaju siedliska w tym bloku leśnym. ”
Memorandum techniczne Burung Indonesia opisuje Popayato-Paguat jako suchy las liściasty obejmujący 84 789 hektarów - większy niż Singapur - który obejmuje 18 230 hektarów lasu produkcyjnego i 66 568 hektarów „ograniczonego lasu produkcyjnego”. Obszar leśny jest podzielony jurysdykcyjnie między dwie dzielnice, Pohuwato i Boalemo.
Raport wspomina, że blok leśny Popayato-Paguat został uznany za ważny obszar dla ptaków i różnorodności biologicznej od 2014 roku z ograniczoną dystrybucją.

anoa nizinny ( Bubalus depressicornis ) - w warunkach wiwaryjnych ; po lewej : portret osobnika dorosłego ; po prawej : cielak ;

wyrak upiorny ( Tarsius tarsier ) 

Występuje tu 67 gatunków endemicznych ptaków i siedem rzadkich gatunków. Lokalnie obecne są również gatunki zagrożone globalnie, w tym maleo lub nogal hełmiasty ( Macrocephalon maleo ), kakadu żółtolica ( Cacatua sulphurea ), chruścielak gołolicy ( Gymnocrex rosenbergii ), dzioborożec hełmiasty ( Rhyticeros cassidix ) i dzioborożec Sulawesi ( Rhabdotorrhinus exarhatus ).

dzioborożec hełmiasty ( Rhyticeros cassidix ) - Pairi Daiza ( Cambron-Casteau, Belgia )

nogal hełmiasty ( Macrocephalon mateo ) - Houston Zoo

Obecne są również dwa zagrożone gatunki - babirussa sulaweska ( Babyrousa celebensis ) i anoa nizinny ( Bubalus depressicornis ) - i cztery gatunki wrażliwe - anoa górski ( Bubalus quarlessi ), makak ciemny ( Macaca hecki ), wyrak upiorny znany jako najmniejszy na świecie gatunek naczelnych ( Tarsius tarsier ) i kuskusiec niedźwiedzi ( Ailurops ursinus ).

kuskusiec niedźwiedzi ( Ailurops ursinus ) - Zoo Wrocław

anoa górski ( Bubalus quarlesi ) - Berlin Zoological Garden 

Ta historia została zgłoszona przez zespół Mongabay w Indonezji i została opublikowana po raz pierwszy na stronie Mongabay w Indonezji 10 czerwca 2016 roku.

Artykuł opublikowany przez Philipa Jacobsona.

chruścielak gołolicy ( Gymnocrex rosenbergii )

Opracowano na podstawie artykułu ze strony Mongabay.com

Tłumaczenie własne 

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych

Najbardziej zagrożone wyginięciem ssaki - Azja - część VI

 
portret babirussy północnocelebeskiej ( Babyroussa celebensis )

babirussa ( Babyroussa babirussa )

babirussa północnocelebeska ( Babyroussa celebensis ) samica z warchlakami

babirussa ( Babyroussa babirussa ) ogród zoologiczny Usti nad Łabą

babirussa ( Babyroussa babirussa ) w kąpieli

babirussa ( Babyroussa babirussa ) ogród zoologiczny w Malezji

babirussa ( Babyroussa babirussa ) ogród zoologiczny Singapur

Ursus thibetanus thibetanus

grupa niedźwiedzi himalajskich w ogrodzie zoologicznym

Ursus thibetanus thibetanus - wspinaczka po drzewie

niedźwiedź himalajski ( Ursus thibetanus ) ogród zoologiczny w Ostrawie

Ursus thibetanus ussuricus w tajdze nad Ussuri ( Syberia )

niedźwiedź himalajski ( Ursus thibetanus ) ogród zoologiczny we Wrocławiu

niedźwiedź himalajski ( Ursus thibetanus ) ogród zoologiczny we Wrocławiu

grupa niedźwiedzi himalajskich (Ursus thibetanus ) w ogrodzie zoologicznym w Łodzi

mój wspaniały ozorek

odpoczynek w zoo

niedźwiedź brunatny z wrocławskiego zoo

niedźwiedź euroazjatycki (Ursus arctos arctos)

niedźwiedź amurski (Ursus arctos lasiotus )

niedźwiedź rudy (Ursus arctos isabelinus )

młody niedźwiedź brunatny

niedźwiedź syberyjski (Ursus arctos collaris )

niedźwiedź rudy, himalajski ( Ursus arctos isabelinus )

niedźwiedź brunatny z wrocławskiego zoo

niedźwiedź mongolski ( Ursus arctos gobiensis ) na pustyni Gobi

niedźwiedź tybetański (Ursus arctos pruinosus) - zoo w Chengdu ( Chiny )

niedźwiedź tybetański ( Ursus arctos pruinosus ) w chińskim zoo

samica z młodymi

Niedźwiedź brunatny ( Ursus arctos ) jest jednym z najpotężniejszych drapieżników lądowych, należącym do rodziny niedźwiedzi.

Występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej.
W Azji rozprzestrzeniony od Azji Mniejszej, poprzez Iran, do Himalajów i Tybetu i poprzez Azję Środkową i Wschodnią aż do Kamczatki i Japonii.
W Europie zamieszkuje Pireneje, Apeniny, Alpy południowego Tyrolu, Karpaty, południową Skandynawię i Wschodnią Europę aż po Ural.
W Ameryce Północnej od północnego Meksyku po północne krańce Alaski i wyspy Kodiak.

Zasięg tego gatunku jest ogromny toteż tworzy liczne podgatunki, różniące się między sobą wielkością ciała, zabarwieniem futra, sposobem żerowania, aktywnością dobową i itp.

Zamieszkuje góry do granicy lasu, nizinne lasy, otwarte tereny tundry i stepu, zakrzewienia nadrzeczne. Jest wszystkożerny.

Niedźwiedź brunatny jest typowym samotnikiem, tylko w okresie godowym łączącym się w pary. Rewir jednego misia wynosi 15 - 20 km kwadratowych. Ze swego terytorium przepędza innych współplemieńców nawet samicę z młodymi ( często są to jego młode ). Jedynie w okresie obfitości pokarmowej niedźwiedzie ( samce ) tolerują się wzajemnie, chociaż ostro rywalizują o najlepsze miejsca połowu łososi. Najsilniejsze osobniki zajmują stanowiska, na których nie muszą się specjalnie trudzić a ryby same wskakują im w pyski. Słabsze samce oraz samice z młodymi muszą się zadowolić miejscami o zróżnicowanej możliwości połowu. Osobniki słabe lub chore są przeganiane na najgorsze stanowiska łowisk.
Z innymi zwierzętami niedźwiedź żyje w stosunkach względnie pokojowych, poza okresami, kiedy poluje na nie. Wówczas to zmienia się z pozornie ociężałego ssaka w błyskawicznie poruszającą się maszynę do zabijania, która to ciosem łapy potrafi zabić jelenia czy łosia.

Wokół niedźwiedzia i jego zachowania narosło mnóstwo legend i stereotypów. Jest też wiele przeciwstawnych spostrzeżeń i sądów.
I tak wielu uważa niedźwiedzia za zwierzę łagodne i nieszkodliwe. Inni, że jest to drażliwy i nieufny drapieżnik żyjący w ukryciu. Jeszcze inni twierdzą, że jest on pewny siebie i na swój sposób chytry. Osobniki obserwowane w warunkach naturalnych sprawiają wrażenie lubiącego spokój powolnego zwierzęcia i nie sprawiającego swoim zachowaniem niebezpiecznego drapieżnika. Tymczasem każdy niedźwiedź to odrębna indywidualność, która w ciągu życia wyrabia sobie indywidualne nawyki. Jest to indywidualność bardzo trudna do rozszyfrowania, nawet znawcy tej grupy zwierząt nie potrafią określić w jakim nastroju jest dany okaz. Jego nastroju nie zdradzają ani agresywne gesty, ani mimika, ani wyraz oczu czy pozycja ciała. Łagodnie wyglądający miś może ni stąd ni zowąd podnieść ociężałą łapę, potem błyskawicznie i silnie nią uderzyć.

Azjatyckie podgatunki niedźwiedzia brunatnego ( Ursus arctos ):

niedźwiedź amurski (Ursus arctos lasiotus) występuje na południowych Kurylach, w Nadmorskim Kraju, w dorzeczu Ussuri i Amuru od gór Stanowych, w północnych Chinach.

Jeden z najmniej zagrożonych podgatunków niedźwiedzia brunatnego.

niedźwiedź euroazjatycki ( Ursus arctos arctos ) występuje we Wschodniej Europie oraz na Uralu i zachodniej Syberii. Podgatunek zagrożony szczególnie we Wschodniej Europie.

niedźwiedź kołymski ( Ursus arctos ognevi ) występuje na wschód od rzeki Kołymy. Podgatunek zagrożony.

niedźwiedź kamczacki (Ursus arctos beringianus) opisany wcześniej.

niedźwiedź mongolski (Ursus arctos gobiensis) występuje w Mongolii, pustynia Gobi. Populacja skrajnie zagrożona ok. 30 osobników.

niedźwiedź himalajski (Ursus arctos isabellinus) występuje w Nepalu , Pakistanie i północnych Indiach. Populacja skrajnie zagrożona ok. 60 - 90 osobników.

niedźwiedź kaukaski ( Ursus arctos meridionalis ) występuje na Północnym Kaukazie. Zagrożony.

niedźwiedź syberyjski (Ursus arctos collaris) występuje na Syberii (z wyjątkiem siedlisk amurskiego i kamczackiego ) również w północnej Mongolii, północnych Chinach , wschodnim Kazachstanie. Populacja najmniej zagrożona.

niedźwiedź tybetański ( Ursus arctos pruinosus ) występuje w zachodnich Chinach. Populacja skrajnie zagrożona ok. 50 - 100 osobników.

niedźwiedź syryjski (Ursus arctos syriacus ) opisany wcześniej.

niedźwiedź japoński ( Ursus arctos yesoensis ) występuje na Hokkaido , Japonia. Populacja skrajnie zagrożona.

Głównymi zagrożeniami dla niedźwiedzia jest:
- kurczenie się środowiska naturalnego
- wycinka lasów
- nie kontrolowane polowania ( głównie w Rosji )
- kłusownictwo
- handel żywymi zwierzętami
- wykorzystywanie w tradycyjnej chińskiej medycynie tzw. woreczków żółciowych niedźwiedzi

Niedźwiedź brunatny od początku istnienia ogrodów zoologicznych stał się ich stałym mieszkańcem. Dobrze się rozmnaża się w warunkach wiwaryjnych, co dla nie których podgatunków jest sprawą życia i śmierci.

"

Niedźwiedź himalajski,niedźwiedź tybetański, niedźwiedź obrożny, niedźwiedź księżycowy, azjatycki niedźwiedź czarny (Ursus thibetanus syn. Selenarctos thibetanus ) drapieżnik z rodziny niedźwiedzi. Jest mniejszy od niedźwiedzia brunatnego.

Zamieszkuje Azję Południową i Środkową po Japonię i Tajwan, od Chin do Tajlandii. W Himalajach i Tybecie występuje nawet do wysokości 3000 - 5000 m n.p.m. .

Żyje głównie w lasach, choć może się trafić również na otwartych terenach.

Jest wszystkożerny, ale głównie je owoce choć nie gardzi korzonkami, owadami i małymi ssakami a nawet padliną. Aktywny głównie nocą, unika spotkań z człowiekiem. Po za tym ruchliwy lubiący często się wspinać na skały lub drzewa.

Występuje w kilku podgatunkach:
Ursus thibetanus qedrosianus - zamieszkuje od Iranu po Pakistan - skrajnie zagrożony
Ursus thibetanus japonicus - zamieszkuje Japonię
Ursus thibetanus laniger - zamieszkuje Afganistan i południowe Chiny - skrajnie zagrożony
Ursus thibetanus thibetanus - zamieszkuje Himalaje i Azję Południowo - Wschodnią
Ursus thibetanus ussuricus - zamieszkuje Południowo - Wschodnią Syberię, północne Chiny i Koree
Ursus thibetanus formosanus - zamieszkuje Tajwan

Głównymi zagrożeniami są :
- kurczenie się naturalnego środowiska
- wycinka lasów
- kłusownicto ( mięso uważane za przysmak, kości a nawet żółć wykorzystywane w tradycyjnej chińskiej medycynie )
- przeludnienie

W niewoli chętnie trzymany, gdzie jest częstym mieszkańcem ogrodów zoologicznych. Bardzo dobrze się rozmnaża, co jest dobrym prognostykiem na przyszłość dla tego gatunku.
W Chinach powstały fermy, gdzie w klatkach trzymane są niedźwiedzie od których pozyskuje się żółć.

"

Babirussa ( Babyroussa babirussa ) parzystokopytny ssak z rodziny świniowatych.

Występuje głównie na wyspie Celebes i na Molukach.

Jest to zwierzę łagodne, o skrytym, nocnym trybie życia. Zamieszkuje gęste, wilgotne lasy w pobliżu rzek i bagien.

Samce charakteryzuje silny rozrost obu par kłów. Kły górnej szczęki rosną ku górze, przebijają skórę pyska i zakrzywiają się ku tyłowi, prawie dotykając czoła. Babirussa dobrze pływa i w razie niebezpieczeństwa szybko biega.

Głównymi zagrożeniami dla gatunku jest :
- niszczenie środowiska naturalnego
- wyręb lasów
- polowanie dla mięsa, skór i trofeum ( głównie samce )
- przeludnienie

W niewoli babirussa dość dobrze znosi warunki wiwaryjne. Z rozmnażaniem tego gatunku jest dość duża trudność, gdyż trudno dobrać dobrą parę hodowlaną.

Inne pokrewne gatunki:
Babirussa północnocelebeska ( Babyroussa celebensis ) obecnie skrajnie zagrożona
Babirussa środkowocelebeska ( Babyroussa bolabatuensis ) , Babirussa malengeńska ( Babyroussa togeanensis )
Wszystkie one są do siebie bardzo podobne i prowadzą identyczny tryb życia. Występują na Celebesie oraz na Molukach. Zamieszkują gęste wilgotne lasy.Zagrożenia identyczne jak u babirussy.