Hutiowate ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Przegląd gatunków. Część VIII

c.d.

Rodzaj : Mysateles

Mysateles melanurus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys melanurus - Mesocapromys melanurus.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Zamieszkuje nizinne wilgotne lasy.

 Mysateles melanurus 

Aktywny głównie w nocy, chociaż i za dnia, w ciągu całego roku. 

Żyje samotnie, w parach lub niewielkich grupach ( 3 - 5 osobników ).

Prowadzi nadrzewny tryb życia ale dużo czasu spędza na dnie lasu.

Nie jest gatunkiem terytorialnym. Prawdopodobnie buduje duże gniazdo w pobliżu pnia drzewa.

Odżywia się głównie pokarmem roślinnym.

Sezon rozrodczy w ciągu całego roku. System krycia prawdopodobnie monogamiczny.

Długość ciąży oraz ilość miotów i młodych nie jest znana. Prawdopodobnie jest to 110 - 140 dni i 1 - 3 młode.

Opisane podgatunki :

- Mysateles melanurus arboricolus - wschodnia Kuba ( Holguin ) - synonim Capromys arboricolus - Mysateles arboricolus - uważane za różne przez niektórych autorów 

- Mysateles melanurus melanurus - południowo-wschodnia Kuba ( lasy Sierra Maestra, wschodnia część Oriente Province, Manzanillo, Turquino, Yao Arriba, Holguin, San Luis, Cuabitas, Portilio, Los Negros )

- Mysateles melanurus pallidus - Kuba (okolice of Trinidad ) - synonim Capromys  pallidus - Capromys prehensillis pallidus - uważany za synonim Mysateles melanurus

- Mysateles melanurus rufescens - południowo-wschodnia Kuba ( Manzanillo, Oriente Province ) - synonim Capromys melanurus rufescens - uważany za synonim Mysateles melanurus

Gatunek uznany za narażony ze względu na zmniejszenie się populacji o ponad 30% w ciągu ostatnich 30 lat z powodu niszczenia siedlisk i nielegalnych polowań.

Woods i Kilpatrick ( 2005 ) stwierdzili, że Mysateles melanurus jest parafiletyczny i powiązany z rodzajem Mesocapromys niż  Mysateles . Jednak takson Mesocapromys melanurus nie jest powszechnie akceptowany ( Silva Taboada & wsp. 2007 ).

Główne zagrożenie dla gatunku stanowi :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- utrata i fragmentacja siedlisk

- nielegalne polowanie przez miejscową ludność

- rozwój rolnictwa

Populacje gatunku są bardzo pofragmentowane i nie są liczne.

Rejestrowany z wielu obszarów chronionych, w tym z :

- Pico Cristal National Park

- La Mensura National Park

- Alejandro de Humbolt National Park

- Turquino National Park

- Desembarco del Granma National Park

- Sierra Maestra National Park

Potrzebne są aktualne badania dotyczące dystrybucji, stanu i trendów populacji, ekologii, siedlisk i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Mysateles meridionalis - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( Caleta Cocodrilos ), Isla de Juventud, Isla de Pines.

Zamieszkuje nizinne liściaste lasy.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Uważa się, że prowadzi nadrzewny tryb życia i wykorzystuje pnącza jako kryjówki i do budowy gniazd.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznany za krytycznie zagrożony ze względu, że populacja zmniejszyła się o co najmniej 80% w ciągu ostatnich 30 lat. Opisany przez Varona w roku 1986.

Poszukiwania gatunku w latach 1987 - 1993 nie przyniosły rezultatów ( możliwe wyginięcie ). Jeśli gatunek istnieje to populacja liczy prawdopodobnie mniej niż 250 osobników ( Borroto Paez i Ramos Garcia 2005 ).

Główne zagrożenia dla gatunku to :

- nielegalne polowanie przez miejscową ludność 

- drapieżnictwo kotów domowych 

- konkurencja ze strony Rattus rattus

- utrata i fragmentacja siedlisk

- pożary

Prawdopodobnie może się znajdować w obszarze chronionym - Sur de la Isla.

Potrzebne są aktualne badania dotyczące potwierdzenia istnienia gatunku.

W niewoli - brak danych.

Mysateles prehensilis - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys prehensilis.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( Camaquey Province, Oriente Province ).

Zamieszkuje wilgotne nizinne lasy, tereny bagniste i namorzyny, nadmorskie lasy.

   rycina - Mysateles prehensilis

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach nocnych, czasami za dnia.

Żyje samotnie, w parach lub niewielkich grupach ( 3 - 5 osobników ).

Prowadzi nadrzewny tryb życia, jednak czasami schodzi na ziemię. Jest doskonałym wspinaczem, któremu w wspinaczce pomagają duże i silne pazury i półchwytny ogon.

Na kryjówki wybiera dziuple drzew, zagłębienia przy pniu drzewa czy plątaninę pnączy. Prawdopodobnie buduje spore gniazdo w pobliżu pnia drzewa z materiałów roślinnego. Zwykle przebywa w koronach drzew tworzących zwarty baldachim.

Do komunikacji używa wokalizy, sygnałów chemicznych i dotyku.

Nie jest terytorialnym gatunkiem.

Odżywia się głównie owocami ale liście, pędy, kora i kwiaty wchodzą w skład jego diety.

Sezon rozrodczy w ciągu całego roku. System krycia monogamiczny.

Ciąża trwa 110 - 140 dni ( średnio około 120 dni ).

Samica rodzi 1 - 3 młode ( średnio 2 ). Prawdopodobnie 2 mioty w sezonie ( ale 1 pewny ).

Młode rodzą się dobrze rozwinięte z otwartymi oczami i porośnięte sierścią. Po około tygodniu są w stanie spożywać stały pokarm.

Odstawienie następuje w wieku około 5 - 6 miesięcy.

Dojrzałość płciową osiąga w wieku około 12 - 14 miesięcy.

Długość życia 6 - 8 lat.

rycina - Mysateles prehensilis 

Opisane podgatunki :

- Mysateles prehensilis poeyi - Kuba ( okolice of Trinidad ) - synonim Mysateles poeyi - Capromys prehensilis poeyi - Capromys poeyi - uznawany za synonim Mysateles prehensilis prehensilis

- Mysateles prehensilis prehensilis - Kuba ( Trinidad, Cardenas, Matanzas, Santa Cruz del Norte, Santiago de las Vegas, Cabanas, San Diego de los Baflos ) - synonim Capromys prehensilis prehensilis

Gatunek uznawany za podatny ze względu, że populacja zmniejszyła się o 30% w ciągu ostatnich 30 lat z powodu niszczenia siedlisk i nielegalnych polowań.

W odpowiednich siedliskach posiada najbardziej zwarte populacje ze wszystkich gatunków hutii występujących na Kubie ( Borroto Paez i Ramos Garcia 2003 ).

Główne zagrożenia to :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- utrata i fragmentacja siedlisk

- nielegalne polowanie

- rozwój rolnictwa

- drapieżnictwo psów domowych w pobliżu osiedli ludzkich

Mysateles prehensilis jest rozpraszaczem nasion, spożywając owoce.

Pasożyty zewnętrzne tego gatunku to wszy : Gliricola ewingi i Gliricola capromydis armatus ( Cardozo-de Almeida & wsp.2003 ).

Rejestrowany  z kilku obszarów chronionych.

Potrzebne są aktualne badania dotyczące dystrybucji, stanu i trendów populacji, siedlisk, ekologii i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Rodzaj : +Procapromys

+Procapromys geayi - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae.

Uznany za wymarły.

Występował w Ameryce Południowej - Wenezuela ( góry w pobliżu La Guayra i Caracas ).

Zamieszkiwał górskie tropikalne lasy.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat jego biologii, ekologii i sposobu życia.

Znany jedynie z kopalnych szczątków.

Rodzaj : +Pygmaecapromys 

+Pygmaecapromys beatrizae - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys beatrizae - Mesocapromys beatrizae.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( zachodnia część ).

Zamieszkiwał prawdopodobnie nizinne wilgotne lasy.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku. 

Opisany przez Varona w roku 1979.

Znany z niekompletnego szkieletu.

+Pygmaecapromys minimus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys minimus - Mesocarpomys minimus - Mesocapromys minimus.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( wschodnia część ).

Brak informacji na temat zamieszkiwanego siedliska.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Opisany w roku 1979 przez Varona i Arredondo.

Znany jedynie z niekompletnego szkieletu. 

+Pygmaeocapromys silvai - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys silvai - Mesocapromys silvai.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( środkowo-południowa część ).

Zamieszkiwał nizinne lasy liściaste.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Opisany przez Varona w roku 1979.

Znany jedynie z niekompletnego szkieletu.

Rodzaj : +Stenocapromys

+Stenocapromys gracilis - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys gracilis - Mesocapromys gracilis.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( zachodnia część ).

Brak informacji na temat zamieszkiwanego siedliska.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu  życia tego gatunku.

Opisany w 1979 roku przez Varona i Arredondo.

Znany jedynie z niekompletnego szkieletu. 

Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia wwf i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Hutiowate ( Capromyidae ) - podrodzina Capromyinae. Przegląd gatunków. Część VII

Rodzaj : Mesocapromys 

+Mesocapromys delicatus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Brak informacji o zamieszkiwanych siedliskach.

Opisany w 1979 roku przez Varona i Arredondo.

Znany jedynie z kopalnych szczątków.

+Mesocapromys kraglievichi - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Brak informacji o zamieszkiwanych siedliskach.

Opisany w 1979 roku przez Varona i Arredondo.

Znany jedynie z kopalnych szczątków.

Mesocapromys nanus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys nana - Pygmaeocapromys nanus.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( Cienega de Zapata, Matanzas Province ).

Zamieszkuje tereny bagniste z suchymi wysepkami i obrzeża leśne.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie był obserwowany od ponad 70 lat. 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznany za krytycznie zagrożony ( możliwe wyginięcie ). Szacuje się, że jeśli pozostaje jakaś liczba osobników tego gatunku to jest ich mniej niż 250 sztuk. Subpopulacja będzie mniejsza niż 50 osobników.

Gatunek ostatnio był obserwowany w 1937 ( Soy & wsp. ).

Niepotwierdzone ślady żerowania i odchody były zgłaszane z Zapata Swamp ( Alvarez i Gonzales 1991 ).

Zagrożenie dla tego gatunku może stanowić :

- nielegalne polowanie przez miejscową ludność

- przypadkowe pożary

- konkurencja ze strony gatunków inwazyjnych ( Rattus rattus )

Prawdopodobnie może być w Cienaga de Zapata National Park.

Potrzebne są aktualne badania potwierdzające istnienie tego gatunku w tym obszarze chronionym.

W niewoli - brak danych.

+Mesocapromys gracilis - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Brak informacji jakie zamieszkiwał siedliska.

Znany jedynie z kopalnych szczątków. 

Mesocapromys sanfelipensis - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys sanfelipensis.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( Pinar del Rio Province ), Archipelago de los Canarreos, Cayo Juan Garcia.

Zamieszkuje nadmorskie lasy.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie był obserwowany od ponad 40 lat. 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznany za krytycznie zagrożony ( możliwe wyginięcie ). 

W ostatnich badaniach nie udało się odnaleźć żadnych osobników tego gatunku. Szacuje się, że jeśli gatunek przetrwał to liczba osobników jest najprawdopodobniej mniejsza niż 50 sztuk.

W roku 1978 zebrano z wyspy 43 osobniki i od tego czasu nie zaobserwowano żadnego osobnika tego gatunku.

Główne zagrożenie stanowi :

- nielegalne polowanie przez miejscową ludność

- utrata siedlisk

- pożary

- konkurencja ze strony Rattus rattus

Uważa się, iż w czasie istnienia na tym obszarze baz wojskowych prawdopodobnie polowanie było bardziej intensywne, bo prowadzone przez personel wojskowy.

Prawdopodobnie mógł przetrwać w Cayos de San Felipe Faunal Refuge.

Potrzebne są nowe badania potwierdzające istnienie tego gatunku.

W niewoli - brak danych.

Rodzaj : Mysateles

Mysateles garridoi - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys garridoi.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba, Archipelago de los Canarreos ( Cayo Maja ).

Zamieszkuje tereny bagniste i namorzyny.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Wiadomo że, jest gatunkiem nadrzewnym.

Nie opisano żadnych podgatun ków.

Gatunek uznawany za krytycznie zagrożony ( możliwe wyginięcie ).

Gatunek nie był obserwowany od ponad 30 lat. Szacuje się, że jeśli gatunek przetrwał to populacja jest mniejsza niż 250 sztuk a może być również mniejsza niż 50 sztuk.

Główne zagrożenie stanowi :

- nielegalne polowanie przez miejscową ludność 

- utrata siedlisk

- pożary

- konkurencja ze strony Rattus rattus

Prawdopodobnie może znajdować się w którymś obszarze chronionym Archipelago de los Canarreos.

Potrzebne są aktualne badania potwierdzające istnienie tego gatunku.

W niewoli - brak danych.

Mysateles gundlachi - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Mysateles prehensilis gundlachi - Capromys prehensilis gundlachi - Capromys gundlachi.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - południowa Kuba, Isle of Youth, Isle of Pines, Isla de la Juventud.

Zamieszkuje nizinne wilgotne lasy.

Mysateles gundlachi na drzewie

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w nocy ale czasami również w ciągu dnia.

Żyje samotnie, w parach lub niewielkich grupach ( 3 - 5 osobników ). 

Generalnie nie jest gatunkiem terytorialnym. Prowadzi nadrzewny tryb życia. Doskonale się wspina dzięki długim pazurom i częściowo chwytnym ogonem. Lubi przebywać w koronach drzew jednak żeruje na średnich wysokościach, schodząc często na ziemię.

Uważa się, że buduje rodzaj dużego gniazda z materiału roślinnego w pobliżu pnia drzewa.

Do komunikacji używa wokalizy ( pisk, zgrzytanie zębów ), dotyku, sygnałów chemicznych ( mocz ) czy wzroku.

Odżywia się różnorodnym pokarmem roślinnym. W skład jego diety wchodzą owoce, liście i pąki, kwiaty, młode pędy, gałązki.

Sezon rozrodczy prawdopodobnie w ciągu całego roku. System krycia nie znany ale prawdopodobnie monogamiczny.

Ciąża trwa około 110 - 140 dni. Samica rodzi 1 - 3 młode ( średnio 2 ). Młode są dobrze rozwinięte, mają otwarte oczy i są porośnięte sierścią.

Młode po upływie około tygodnia mogą spożywać stały pokarm.

Odstawienie następuje w 5 - 6 miesiącu życia. Jednak młode przebywają z samicą do 12 miesięcy. Często do następnego miotu.

Dojrzałość płciową uzyskują prawdopodobnie po upływie 12 miesięcy.

Długość życia nie znana ale może wynosić około 6 - 8 lat.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu, że zasięg występowania jest mniejszy niż 5 000 km2, znany jest z mniej niż 6 miejsc i nadal widoczny jest spadek gęstości osobniczej, zakresu i jakości siedlisk.

Główne zagrożenie stanowi :

- nielegalne polowanie przez miejscową ludność

- utrata i fragmentacja siedlisk

- rozwój rolnictwa

- prawdopodobnie konkurencja ze strony Rattus rattus

- drapieżnictwo psów domowych

Obecnie brak aktualnych informacji na temat stanu i trendów populacji.

Rejestrowany z La Canada Nature Reserve.

Potrzebne są aktualne badania dotyczące dystrybucji, stanu i trendów populacji, ekologii, siedlisk, zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

+Mysateles jaumei - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Mysateles prehensilis jaumei - Mesocapromys jaumei.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Zamieszkiwał prawdopodobnie nizinne wilgotne lasy.

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku. 

Opisany przez Varona i Arredondo w roku 1979.

Znany jedynie z kopalnych szczątków. 

c.d.n.

Opracowano na podstawie :

animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Hutiowate ( Capromyidae ) - podrodzina Capromyinae. Przegląd gatunków. Część VI

c.d.

rodzaj Geocapromys

+Geocapromys columbianus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Synodontomys columbianus - Capromys columbianus.

Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Haiti ( Hispaniola ), Kajmany, Kuba ( Daiquri, Oriente Province, Trinidad in Santa Clara Province ) i Isle of Pines.

Zamieszkiwał prawdopodobnie różnorodne siedliska na wyspach.

rycina - Geocapromys columbianus na znaczku pocztowym Kuby

Gatunek słabo poznany.

Nie wiele wiadomo o biologii, ekologii i sposobie życia tego gatunku.

Opisane podgatunki :

- Geocapromys columbianus cubanus - Kuba ( Sierra de Hato-Nuevo, Matanzas Province ) 

Gatunek uznany za wymarły od roku 1850.

Znany z ostatnich złóż paliw kopalnych, które zawierają również szczątki szczurów.

Prawdopodobnie przyczyną wymarcia gatunku było przybycie Europejczyków a wraz z nimi gatunków inwazyjnych.

Hutia bahamska ( Geocapromys ingrahami ) - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys ingrahami.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Lucayan Archipelago ( Archipelag Bahama ) - East Plana Key. Wprowadzona w 1973 na Little Wax Cay i w 1981 na Warderivk Wells Cay.

Zamieszkuje koralowe plaże i wydmy, półpustynne zarośla i zakrzewienia oraz nieliczne kępy zarośli drzewiastych.

hutia bahamska ( Geocapromys ingrahami )

Aktywna głównie w nocy i całego roku.
Żyje samotnie, w parach lub niewielkich grupach ( 3 - 5 ). Prowadzi naziemny tryb życia ale potrafi się doskonale wspinać. 
Na kryjówki wybiera jamy i zagłębienia wśród korzeni zarośli drzewiastych, gęste zarośla.
Brak informacji czy jest terytorialna i czy zakresy osobników się pokrywają.
Osobniki często mocują się ze sobą ale nie są to agresywne zachowania lecz prawdopodobnie wzmacniające więzi pary.
Do komunikacji używane są sygnały zapachowe ( mocz ), dotyk i prawdopodobnie wokaliza.
Pokarm jest zbierany z wysokości ziemi chociaż może żerować na drzewiastych krzewach.
Jest roślinożerna. W skład jej diety wchodzą : liście, pąki i kwiaty, owoce, kora a czasami wodorosty.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku. System krycia monogamiczny.
Ciąża trwa 17 - 18 tygodni. Samica rodzi 1 - 3 młode ( średnio 2 ). Młode rodzą się pokryte sierścią i mają otwarte oczy.
W wieku około tygodnia mogą spożywać stały pokarm.
Odstawienie następuje w wieku 5 - 6 miesięcy, jednak młode przebywają z samicą do 24 miesięcy.
Dojrzałość płciową uzyskuje w wieku około 24 miesięcy.
Brak informacji na temat udziału samca w opiece nad młodymi.
Żyje do 12 lat.

rycina - hutia bahamska ( Geocapromys ingrahami )

Opisane podgatunki :
- Geocapromys ingrahami abaconis - Bahamy ( Great Abaco ) - wymarły około 1600
- Geocapromys ingrahami ingrahami - Bahamy ( East Plana Cay ) - uznawany za wymarły, dopóki nie została ponownie odkryta w 1891
- Geocapromys ingrahami irrectus - Bahamy Południowe ( Crooked Island - Eleuthera Island z pozostałościami w jaskiniach, Long Island, Exuma Island ) - wymarły od 1760 roku

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu na bardzo ograniczoną populację ( ale uważaną za stabilną ) i znany z mniej niż 6 miejsc.
Uważany za wymarły do roku 1960. Ponownie odkryty na początku 1960 na East Plana Keys.
Wprowadzona na wyspy : Little Wax Cay ( 1973 ) i Warderivk Wells Cay ( 1981 ).
Szacunki populacyjne są przestarzałe i wynoszą na :
- East Plana Key - 12 000 osobników a na Little Wax Cay 1 200 osobników ( Campbell & wsp.1991, Clough 1972 ).
Główne zagrożenia stanowią :
- drapieżnictwo kotów domowych
- wydarzenia stochastyczne ( huragany )
- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego
- utrata siedlisk i ich fragmentacja
- rozwój turystyki
- urbanizacja
Objęty ochroną na podstawie Wild Animals Protection Act of 1968 dla wysp Bahama.
Objęty również programem reintrodukcji na wyspę Great Exuma ( Attrill 2000 ).
Potrzebne są aktualne badania dotyczące dystrybucji, stanu i trendów populacji, siedlisk, ekologii i zagrożeń.

W niewoli - rzadka.
Jednak jak pokrewne gatunki jest stosunkowo łatwa w hodowli.




+Geocapromys megas - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Być może synonim Capromys pilorides.
Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Brak informacji jakie zamieszkiwał siedliska.

Opisany przez Varona i Arredondo w 1979 roku.
Znany jedynie z kopalnych szczątków.




+Geocapromys pleistocenicus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae.
Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Brak informacji jakie zamieszkiwał siedliska.

Opisany przez Varona i Arredondo w 1979 roku.
Znany jedynie z kopalnych szczątków.




+Geocapromys thoracatus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Geocapromys brownii thoracatus - Capromys brachyurus thoracicus - Capromys thoracacus - Capromys brachyurus thoracatus.
Wymarły prawdopodobnie około 1950 roku.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Little Swan Island w Islas Santanilla u północno-wschodnich wybrzeży Hondurasu. Endemit dla tej wyspy.

Zamieszkiwał koralowe plaże, rozpadliny wapiennych skał, gęste zarośla.

+Geocapromys thoracatus - okaz muzealny ( Harward Universitety )

Aktywny był za dnia, w ciągu całego roku.

Nie kopał nor i tuneli lecz wykorzystywał naturalne szczeliny skalne, rozpadliny i jaskinie.

Prawdopodobnie żył w parach lub niewielkich grupach.

Był roślinożerny, w skład jego diety wchodziły lokalne gatunki roślin.

Nie wiele wiadomo na temat biologii tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

rycina - +Geocapromys thoracatus

Gatunek uznany za wymarły od około 1950 roku. Przyczyny wymarcia to drapieżnictwo kotów domowych oraz bardzo silny huragan z 1955 roku.

Odkryty w 1887 roku przez zoologa Charlesa H. Townsenda. Zoolog pobrał dwie próbki, które w 1888 opisał Frederick W. True jako podgatunek Geocapromys brownii.

W roku 1908 zoolog Percy Lowe napotkał 12 osobników tego gatunku.

W roku 1912 G.Nelson odłowił 15 osobników dla Muzeum Zoologii Porównawczej Uniwersytetu Harvarda.

W roku 1938 Walter Guinness informował, że w ciągu 2 godzin złowił 12 żywych osobników.

W roku 1942 zoolog Glover Morrill Allen zgłosił obawę o wyginięciu tego gatunku.

Statek badawczy Explorer, który przypłynął do wyspy w roku 1962, jego załoga nie odnalazła żywego osobnika ani śladów obecności gatunku.

Późniejsze poszukiwania nie przyniosły rezultatów. W 1982 roku wpisano Geocapromys thoracatus na listę zwierząt wymarłych ( IUCN - 1982 ).

Próby hodowli tych zwierząt nie powiodły się.

Walter Guinness przywiózł do Wielkiej Brytanii 14 osobników. Stado podzielono na 3 części i powierzono hodowcom rzadkich gatunków. Jednak grupy hodowlane nie przetrwały 3 lat.

Wcześniejsza próba Percy Lowe z 1908 roku nie przyniosła rezultatu. Jedno ze zwierząt nie przeżyło podróży a drugie zdechło 17.07.1908 roku po przekazaniu do Zoological Society of London.

Nie wiele okazów znajduje się w zbiorach muzeów :

- 12 okazów - Muzeum Historii Naturalnej w Londynie

- 10 okazów - Muzeum Zoologii Porównawczej Uniwersytetu Harvarda

- 2 okazy - Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie

- 1 okaz - Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku

- 1 okaz - Muzeum Historii Naturalnej w Chicago

- 1 okaz - Peobody Museum of Natural History w New Heven

Jedną z przyczyn wyginięcia gatunku była decyzja Departamentu Rolnictwa U.S.A. o wprowadzeniu na wyspie kwarantanny dla kotów odławianych w krajach Ameryki Łacińskiej ( pod koniec lat 40-tych XX w. ) przed wwiezieniem ich na teren U.S.A. Z decyzji tej zrezygnowano po kilku latach ale już wówczas prawdopodobnie nie było żywych osobników Geocapromys thoracatus. Drugą z przyczyn był bardzo silny huragan, który przeszedł nad wyspą w roku 1955. 

Rodzaj : Mesocapromys

Mesocapromys angelcabrerai - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys angelcabrerai - Pygmaeocapromys angelcabrerai.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( Cayos de Ana Maria, Jucaro Este ).

Zamieszkuje namorzyny i tereny bagniste, niewielkie koralowe wyspy porośnięte zaroślami namorzyn.

Aktywny w ciągu całego roku, w godzinach nocnych.
Żyje samotnie, w parach lub niewielkich grupach. Prowadzi nadrzewny tryb życia, na ziemię schodzi rzadko.
Buduje duże gniazdo wśród korzeni mangrowych powyżej lustra wody.
Żywi się głównie pokarmem roślinnym.
Biologia tego gatunku jest nie znana.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu, że całkowita ilość dojrzałych osobników jest mniejsza niż 2 500 sztuk, populacja podzielona jest na kilka wysepek, które są mniejsze niż 250 osobników a powierzchnia występowania jest mniejsza niż 300 km2.
Główne zagrożenie to :
- nielegalne polowanie dla mięsa przez miejscową ludność
- zjawiska stochastyczne ( huragany )
- konkurencja ze strony Rattus rattus
Rejestrowany z Wildlife Refuge Cayos Anamaria.
Potrzebne są aktualne badania dotyczące dydtrybucji, stanu i trendów populacji, ekologii, siedlisk i zagrożeń.

W niewoli - brak danych.





Mesocapromys auritus - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. Synonim Capromys auritus.

Występuje na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba ( Las Villas Province ), Archipelago de Sabana, Cayo Fragoso.

Zamieszkuje tereny bagniste i namorzyny. 

Mesocapromys auritus?

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że buduje duże gniazda wśród korzeni namorzyn powyżej lustra wody.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu, że prawdopodobnie liczba dojrzałych osobników jest mniejsza niż 2 500 sztuk i 95% osobników jest w jednej subpopulacji ( Isla Fragoso ).
Główne zagrożenie stanowi :
- nielegalne polowanie przez miejscową ludność
- zjawiska stochastyczne ( huragany )
- konkurencja ze strony Rattus rattus
Rejestrowany z Lanzanillo-Pajonal-Fragoso Wildlife Refuge.
Potrzebne są aktualne badania dotyczące : biologii, ekologii, stanu i trendów populacji, siedlisk, zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




+Mesocapromys barbouri - gryzoń z rodziny hutiowatych ( Capromyidae ), z podrodziny Capromyinae. 
Uznany za wymarły.

Występował na wyspach Morza Karaibskiego - Kuba.

Zamieszkiwał prawdopodobnie różnorodne siedliska na wyspie.

Opisany w 1979 roku przez Varona i Arredondo.
Znany jedynie z kopalnych szczątków.

c.d.n.

  

  

Opracowano na podstawie:
anamaldiversiyt, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.