Najbardziej zagrożone wyginięciem ssaki - Azja - część X

Kiang ( Equus kiang ) nieparzystokopytny ssak z rodziny koniowatych. Największy przedstawiciel dzikich osłów.
Dawniej opisywany jako podgatunek kułana ( Equus hemionus kiang ). Najnowsze badania molekularne wskazują, że to odrębny gatunek.

 

kiang ( Equus kiang ) - po lewej w warunkach zoo, po prawej w warunkach naturalnych

Występuje na Wyżynie Tybetańskiej, obecnie ograniczony do Ladakh ( Indie ), równiny płaskowyżu tybetańskiego i północnego Nepalu.

 

 

kiang wschodni ( Equus kiang holdereri ) - Tierpark Berlin

Zamieszkuje stepy i równiny od 4000 do 7000 m n.p.m.

Żyje w małych grupach rodzinnych składających się z kilku klaczy i młodych oraz dominującego ogiera. Ogiery w czasie rui są bardzo agresywne i zazdrośnie strzegą swoich haremów. Prowadzi to do zaciekłych walk wewnątrz grupy oraz z intruzami z innych stad.

Przed drapieżnikami kiangi bronią się tworząc krąg, z opuszczonymi głowami w dół, kopią wtedy silnie tylnymi nogami
.

 

kiang wschodni ( Equus kiang holdereri ) po lewej: grupa w zoo, po prawej: ogier w zoo

Istnieją cztery podgatunki :

- Equus kiang holdereri - kiang wschodni - największy z podgatunków

- Equus kiang kiang - kiang zachodni - mniejszy niż wschodni i o ciemniejszej sierści

- Equus kiang polyodon - kiang południowy - najmniejszy

- Equus kiang chu - kiang północny

 

portret młodego osobnika

Zagrożeniami dla gatunku są :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- wypas bydła domowego i udomowionych jaków

- utrata siedlisk

- kłusownictwo

 

grupa rodzinna kiangów ( Equus kiang )

W hodowli kiangi są rzadziej spotykane niż kułany. Potrzebują sporych wybiegów, na których trzyma się je w grupie rodzinnej. Często też oddziela się ogiera od klaczy. Są to zwierzęta wytrzymałe ale nie przepadają za zbyt wysoką wilgotnością powietrza. W ogrodach zoologicznych kiangi są objęte programem hodowlanym, potrzebnym do zachowania tzw. czystości krwi

. 

 

kiang ( Equus kiang ) po lewej: w szacie letniej , po prawej: w szacie zimowej

Karakal, ryś stepowy, ryś perski ( Caracal caracal ) drapieżnik z rodziny kotowatych.

Występuje w Afryce, na Bliskim Wschodzie oraz w środkowej i południowo - zachodniej części Azji.

karakal ( Caracal caracal ) po lewej: samiec , po prawej: portret samicy Sally

Zamieszkuje głównie stepy, pustynie, wzgórza, równiny, zakrzewienia oraz obrzeża lasów. Preferuje raczej otwarte tereny.

Żyje samotnie, w okresie rui łączy się w pary. Samica sama wychowuje 1 - 4 młode. Młode bardzo przypominają osobniki dorosłe, tylko w miniaturze.

 

karakal ( Caracal caracal ) samica z młodymi w zoo

Aktywny w godzinach rannych oraz popołudniowych i po zmroku.

Jego zdobyczą padają młode gazele, zające czy ptaki.

Oswajany i wykorzystywany do polowań na ptaki ( głównie kuraki ) w Azji Środkowej i na Półwyspie Arabskim. 

Zagrożenia to :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- utrata siedlisk

- kłusownictwo dla skór i trofeum

- odłów młodych osobników, w celu oswojenia i tresury ( do polowań )

- nielegalny handel dzikimi zwierzętami ( moda w USA na trzymanie karakali w domach )

W ogrodach zoologicznych trzymany pojedynczo w przestronnych wolierach. Szybko się oswaja i przywiązuje do swoich opiekunów. Źle znosi ciasne klatki oraz dużą wilgotność powietrza.

karakal ( Caracal caracal ) - samiec Kalaj

Gibon czarny, gibon czubaty ( Nomascus concolor ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate. Dawniej opisywany jako ( Hylobates concolor ).

Występuje w Azji Południowo - Wschodniej oraz Wyspach Sundajskich.

Zamieszkuje monsunowe i tropikalne lasy.

 

gibon czarny ( Nomascus concolor ) po lewej: samica z młodym, po prawej: samica na ziemi 

Porusza się za pomocą długich kończyn przednich - brachiacja. Aktywny w ciągu dnia. Żyje w grupach rodzinnych, składających się z pary dorosłej oraz 2 - 6 młodych. Grupa zamieszkuje rewir leśny, którego broni przed innymi grupami. Na ziemi nieporadny, chodzi unosząc przednie kończyny w górę.

Wyraźny dymorfizm płciowy: samiec czarno ubarwiony, samica płowa lub brązowa.

 

gibon czarny ( Nomascus concolor ) - dorosła para, po lewej: samiec

Istnieją cztery podgatunki:

- Nomascus concolor concolor

- Nomascus concolor lu

- Nomascus concolor jingdongensis

- Nomascus concolor furvogaster

Zagrożenia dla gatunku :

- degradacja i niszczenie środowiska naturalnego

- wycinanie lasów

- utrata siedlisk

- kłusownictwo dla mięsa i skór

- nielegalny handel dzikimi zwierzętami

- przeludnienie

   

 

gibon czarny (Nomascus concolor ) - dwa samce

W ogrodach zoologicznych rzadziej spotykany niż gibon białoręki ( Hylobates lar ). Warunki hodowli i ekspozycji jak u gibona białorękiego.




Gibon hulok, hulok - naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate. Dawniej opisywany jako ( Hylobates hoolock ) lub ( Bunopithecus hoolock ). Obecnie wydzielono dwa osobne gatunki: Hulok zachodni ( Hoolock hulok ) oraz Hulok wschodni ( Hoolock leuconedys ).

Występuje na subkontynencie Indyjskim aż do Himalajów na północy.
Zamieszkuje wilgotne, nizinne lasy.
Aktywny w ciągu dnia. Żyje na drzewach, poruszając się za pomocą przednich kończyn - brachiacja. Każdego dnia o świcie obwieszczają swoją obecność nie tylko swojej grupie rodzinnej ale i rywalom. Głos roznosi się po całym lesie i dołączają do niego inne grupy huloków, tworząc poranny chór.

 

samica huloka zachodniego ( Hoolock hulok ) w czasie porannego chóru

Po ziemi porusza się na dolnych kończynach, przednie unosząc do góry.

Tworzy zwarte grupy rodzinne - para rodziców i 2 - 4 młode.

Dymorfizm płciowy w ubarwieniu: samiec ubarwiony czarno, samica płowa lub brązowa.

 

 

samiec huloka zachodniego ( Hoolock hulok ) po lewej: w warunkach naturalnych, po prawej: w zoo

Zagrożenia jak u pozostałych gibonów.

W ogrodach zoologicznych spotykany, prawie jak gibon białoręki ( Hylobates lar ). Warunki hodowli i ekspozycji jak u gibona białorękiego. 



Siamang karłowaty ( Hylobates klossii ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate.

Występuje wyłącznie na wyspach Mentawai. Jest podobny do siamanga ( Symphalangus syndactylus )lecz znacznie mniejszy i brak mu charakterystycznych woreczków ( rezonatorów ) przy gardle.

Jest to mieszkaniec wilgotnego lasu deszczowego.
Jak wszystkie gibony, żyje w parach i grupach rodzinnych. Jego terytorium to ok. 20 - 30 hektarów lasu.

 

siamang karłowaty ( Hylobates klossii ) w ogrodzie zoologicznym

Dieta składa się głównie z owoców, choć nie gardzi częściami roślin, jajami ptaków i małymi kręgowcami.

Śpiew siamanga karłowatego uważany jest za najładniejszą pieśń wśród gibonów. Bardzo rzadko schodzi na ziemię.

Zagrożenia jak u pozostałych gatunków.

W niewoli rzadko spotykany, głównie w azjatyckich ogrodach zoologicznych.

Gibon borneański, gibon szary ( Hylobates muelleri ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate.

Występuje jedynie na Borneo.

Zamieszkuje wilgotne lasy deszczowe.

Tworzy trzy podgatunki:

- Hylobates muelleri muelleri

- Hylobates muelleri abbotti

- Hylobates muelleri funereus

 

gibon borneański ( Hylobates muelleri ) - dwa sposoby eksponowania w zoo, po lewej: na tzw.wyspie po prawej: w ciasnej klatce

Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego pod względem ubarwienia. Dieta składająca się głównie z owoców.

Zagrożenia jak u pozostałych gatunków.

 

Hylobates muelleri funereus - w ogrodzie zoologicznym,  po lewej: osobnik siedzący na ziemi, po prawej: charakterystyczny marsz po ziemi

W niewoli rzadko spotykany, głównie w azjatyckich ogrodach zoologicznych.

 

 

Hylobates muelleri muelleri - w ogrodzie zoologicznym

Gibon srebrzysty  ( Hylobates moloch ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate.

Występuje jedynie na Jawie.

 

gibon srebrzysty ( Hylobates moloch ) - w ogrodzie zoologicznym

 

Zamieszkuje głębokie fragmenty wilgotnych lasów deszczowych.

Terytorium stosunkowo niewielkie ok. 17 hektarów, które jest przez parę zdecydowanie bronione.

Istnieją dwa podgatunki:

- Hylobates moloch moloch - z zachodniej części wyspy

- Hylobates moloch pongolsoni - ze wschodniej części

Jest to najbardziej zagrożony gatunek.

 

gibon srebrzysty ( Hylobates moloch ) - w ogrodzie zologicznym

Po mimo specjalnych programów hodowlanych prowadzonych przez kilka ogrodów zoologicznych, ich los jest nie pewny.

 

 

Hylobates moloch w ogrodzie zoologicznym

Gibon smugoszyi, gibon czapnik ( Hylobates pileatus ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate.

Występuje we wschodniej Tajlandii, zachodniej Kambodży oraz południowo - zachodnim Laosie.

Zamieszkuje lasy.

 

gibon smugoszyi (Hylobates pileatus ) w ogrodzie zoologicznym, po lewej: samiec, po prawej: samica

 

Tryb życia oraz dieta jak u innych gatunków.

Wyraźny dymorfizm płciowy w ubarwieniu: samiec ma czarne futro, samica ma biało-szaro ubarwiony brzuch i czarną głowę.

Zagrożenia jak u pozostałych gibonów.

 

gibon czapnik ( Hylobates pileatus ) - samice w ogrodach zoologicznych

W niewoli rzadko trzymany, głównie w azjatyckich ogrodach zoologicznych.

Siamang ( Symphalangus syndactylus ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate. Największy przedstawiciel gibonów. Może być dwukrotnie większy od pozostałych gatunków.

Występuje w Malezji, Tajlandii oraz na Sumatrze.

Zamieszkuje zarówno nizinne jak i górskie lasy do 3800 m n.p.m.

Ma dwie charakterystyczne cechy . Dwa palce u każdej ręki są złączone w jeden. Drugą charakterystyczną cechą jest u obu płci worek rezonansowy wokół gardła. Napompowany do wielkości głowy, umożliwia głośny śpiew tak charakterystyczny dla tego gatunku.

 

siamang ( Symphalangus syndactylus ) - w ogrodzie zoologicznym

Żyje w grupach rodzinnych do 6 osobników, średnio 4 osobniki. Rewir wynosi ok. 23 hektarów lasu. Dieta składa się głównie z różnych części roślin. Sumatrzański podgatunek zjada więcej owoców.

Istnieją dwa podgatunki :

- siamang malajski ( Symphalangus syndactylus continentis )

- siamang sumatrzański ( Symphalangus syndactylus syndactylus )

 

siamang ( Symphalangus syndactylus ) - w ogrodzie zoologicznym, po lewej: na wybiegu bez konarów, po prawej: w ciasnej klatce

 

siamang ( Symphalangus syndactylus ) - w azjatyckim zoo

Biologia i tryb życia jak u innych gibonów.

Zagrożenia jak u wszystkich naczelnych z podrodziny Hylobatidae.

   

 

siamang ( Symphalangus syndactylus ) po lewej: portret, po prawej: na wybiegu w zoo

W niewoli potrzebuje przestronnych wolier. Niewiele ogrodów zoologicznych może pozwolić sobie na trzymanie tych zwierząt.



Nomascus nasutus - naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae - gibonowate.

Występował dość powszechnie w Chinach i Wietnamie.
Tworzy dwa podgatunki:
- Nomascus nasutus hainanus - z wyspy Hainan ( ok. 20 osobników ) - w roku 1950 wytępiony na kontynencie
- Nomascus nasutus nasutus - z Cao Bang Province w północno - wschodniej części Wietnamu ( ok. 26 osobników ) odkryty ponownie w 2002 r. (ostatni raz widziane w 1960 )

 

Nomascus nasutus hainanus w warunkach naturalnych

Biologia i tryb życia jak u innych gibonów.

 

 

Nomascus nasutus nasutus - samiec

 

Nomascus nasutus nasutus - z lewej: samica z młodym, z prawej: samiec

Jest to skrajnie krytycznie zagrożony gatunek gibona.

 

 

Nomascus nasutus nasutus - z lewej: samica, z prawej: samiec

Nomascus leucogenys - naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae. Do niedawna łączony z  Nomascus siki ,który był uważany za jeden z podgatunków. Oba są praktycznie nie do odróżnienia.

Występuje w Wietnamie, Laosie i w prowincji Yunnan w Chinach.

 

Nomascus leucogenys - po lewej: samica w zoo, po prawej: samica z młodym

 

Jest mieszkańcem lasów.

Biologia i tryb życia jak u pozostałych gatunków.

Wyraźny dymorfizm płciowy w ubarwieniu: samiec - czarny z białymi policzkami, samica - płowa lub brązowa.

Do niedawna wyróżniano dwa podgatunki: 

- Nomascus leucogenys leucogenys

- Nomascus leucogenys siki

Zagrożenia jak u wszystkich Hylobatidae.

Nomascus leucogenys leucogenys - z lewej: samica z młodym w zoo, z prawej: portret samicy

 

Nomascus leucogenys - portret samca

W obrębie gatunków takich jak: Nomascus concolor, Nomascus leucogenys, Nomascus siki i Nomascus gabriellae bardzo trudno jednoznacznie stwierdzić przynależność gatunkową poszczególnych osobników.

W niewoli gibony otrzymane z nie znanego źródła są trudne do rozpoznania, zwłaszcza jeśli są to osobniki młode.

Nomascus siki - naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae. Do niedawna opisywany jako podgatunek Nomascus leucogenys. Niektórzy badacze uważają go za hybrydę zarówno Nomascus leucogenys jak i Nomascus gabriellae.

Występuje w Wietnamie i Laosie.

Gatunek ten zamieszkuje nizinne i górskie lasy.

Wyraźny dymorfizm płciowy w ubarwieniu: samiec - czarny, samica - brązowa.

 

Nomascus siki - samica z młodym w zoo

Biologia i tryb życia jak u pozostałych gatunków.

Zagrożenia jak u wszystkich gibonów.

Nomascus gabriellae - naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae.

Występuje w Wietnamie, Laosie i Kambodży.

Zamieszkuje tropikalne lasy
.

 

Nomascus gabriellae - samica w warunkach zoo

Wyraźny dymorfizm płciowy w ubarwieniu: samiec - czarny, samica - jasnobrązowa z czarną czapeczką na głowie.

Biologia i tryb życia jak u wszystkich gibonów. 

Zagrożenia jak u pozostałych gatunków.

Uważa się, że  może być to hybryda gatunkowa: Nomascus concolor i Nomascus leucogenys.

Gibon ungko, gibon czarnoręki ( Hylobates agilis ) naczelny ssak z podrodziny Hylobatidae.

 

gibon ungko ( Hylobates agilis ) w warunkach naturalnych

Występuje w Azji Południowo - Wschodniej i Wyspach Sundajskich - głównie Sumatra i Borneo.

Zamieszkuje wilgotne, górskie i nizinne lasy.

  

Hylobates agilis - samica z młodym w zoo

Obie płcie ubarwione płowo lub czarno z białymi plamami na twarzy. Samiec nieco większy.

 

 

Hylobates agilis - w warunkachwiwaryjnych

 

gibon ungko (Hylobates agilis ) w warunkach naturalnych

Opisano trzy podgatunki:

- Hylobates agilis agilis - mieszkaniec górskich lasów 

- Hylobates agilis albibarbis - mieszkaniec Borneo

- Hylobates agilis ungko - mieszkaniec nizinnych lasów

 

 

Hylobates agilis albibarbis - w azjatyckim ogrodzie zoologicznym

 

Hylobates agilis ungko - w jednym z azjatyckich zoo

 

Hylobates agilis agilis - w warunkach naturalnych

Biologia i tryb życia jak u pozostałych gibonów.

Zagrożenia jak u wszystkich naczelnych z podrodziny Hylobatidae.

  

 

Hylobates agilis albibarbis - w warunkach zoo

 

portret hybrydy - Hylobates agilis + lar - w ogrodzie zoologicznym

W niewoli licznie reprezentowany. Jest to po gibonie białorękim i huloku najczęściej prezentowany gatunek. 

Diugoń ( Dugong dugon ) ssak morski z rzędu syren ( Sirenia ). Jedyny przedstawiciel rodziny diugoni ( Dugongidae ).

Występuje od Wybrzeży Morza Czerwonego i wschodniej części Afryki po Filipiny, Nową Gwineę i północną część Australii.

 

diugoń ( Dugong dugon )

Zamieszkuje płytkie przybrzeżne wody morskie, laguny, ujścia rzek, zatoki, wybrzeża porośnięte namorzynami.

Charakterystyczną cechą jest brak kończyn tylnych, zamiast nich występuje rozgałęziona płetwa ogonowa. Kończyny są przekształcone w okrągłe płetwy. Jego zaokrąglone ciało z szeroką głową ( bez wyraźnej szyi ) zwęża się ku tyłowi. Pomiędzy płetwami samica posiada dwa sutki. Rodzi jedno młode.

Diugoń żyje w parach lub małych grupach do 6 osobników. Potrafi wytrzymać pod wodą ponad 10 minut. Podczas odpoczynku, stoi na ogonie wystawiając głowę ponad powierzchnię wody.

   

diugoń ( Dugong dugon ) po prawej: w oceanarium, po lewej: w warunkach naturalnych

Przypuszcza się, że dzięki tej pozycji stał się pierwowzorem mitologicznych syren. Odżywia się pasąc - glonami i trawą morską.

Zagrożeniami są :

- skażenie i zatrucie wód przybrzeżnych i ujść rzek

- kłusownictwo dla mięsa, skór i oleju

- łodzie motorowe

 

 

diugoń ( Dugong dugon ) - po lewej: w oceanarium, po prawej: w warunkach naturalnych

W ogrodach zoologicznych rzadko eksponowany, częściej w różnego rodzaju oceanariach. 

 

 

 

 

  

 

  

  

Tygrys syberyjski - największy drapieżny kot krytycznie zagrożony.

Tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica ) największy drapieżny kot jest zagrożony wyginięciem w warunkach naturalnych.
W Kraju Nadamurskim ( Rosja ), który to kraj jest ostatnim miejscem występowania tygrysa syberyjskiego / amurskiego, populacja przeżywa dramatyczny kryzys.

tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica ) - ogród zoologiczny we Wrocławiu

W ciągu ostatnich trzech lat, mimo programów ochronnych oraz różnych międzynarodowych projektów, tygrysy są w dalszym ciągu tępione przez kłusowników. Ich skóry i kości nadal znajdują  nabywców. Nielegalny handel częściami dzikich zwierząt zwłaszcza w Chinach, przeobraził się w ogromny i lukratywny biznes.W walce z nielegalnym obrotem i przemytem, nie pomagają zarówno sankcje karne jak i finansowe. Łatwiej jest wyspecjalizowanym służbom, schwytać pojedynczych kłusowników niż zorganizowane grupy, które pośredniczą pomiędzy kłusownikiem a potencjalnym nabywcą.

tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica )

Innym problemem w Kraju Nadamurskim jest wybijanie przez kłusowników potencjalnej zdobyczy tygrysów czyli jeleni i dzików. Brak naturalnej zdobyczy przyczynia się do śmierci głodowej zwłaszcza wśród młodych, których samice nie mogą wykarmić.

 

dwa walczące samce tygrysa syberyjskiego ( Panthera tigris altaica )

Innym problemem, z którym boryka się populacja tygrysów jest coraz większe rozproszenie pojedynczych osobników. Zabicie dorosłego samca oznacza, że co najmniej dwie - trzy samice nie będą miały potomstwa gdyż nie spotkają odpowiedniego partnera do kopulacji.

Nie lepsza sytuacja jest w północno-wschodnich Chinach. Kłusownictwo wdziera się na tereny chronione przez państwa. I to zarówno po chińskiej jak i rosyjskiej stronie granicy.

portret tygrysa syberyjskiego ( Panthera tigris altaica ) - ogród zoologiczny we Wrocławiu

Problemem też jest coraz większa degradacja i niszczenie środowiska naturalnego. Prowadzi to do utraty siedlisk a co za tym idzie braku terenów łowieckich. Rewir myśliwski jednego tygrysa to areał 100 - 200 km kwadratowych. Tyle potrzebuje dorosły samiec, samice mają mniejsze rewiry łowieckie, które przenikają się z areałem dominującego samca. Dorosły okaz potrzebuje zjeść 20 - 40 kg mięsa tygodniowo. Jest to odpowiednik 2 jeleni lub dzików. Jeśli jego potencjalna zdobycz została drastycznie przetrzebiona lub wręcz wytępiona tygrysy głodują. Głód często prowadzi do konfliktów z ludźmi, zwłaszcza na terenie Chin. Tam głodne i osłabione osobniki polują na zwierzęta domowe oraz  atakują ludzi.

 

tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica ) - zimowy spacer po wybiegu - ogród zoologiczny w Łodzi

W ten sposób wymusza się na lokalnych władzach zezwolenia na prawny odstrzał tygrysa, nie badając przyczyny zachowania tych zwierząt.

Zanik potencjalnej zdobyczy prowadzi też do drastycznego spadku populacji innych drapieżników: lampartów, rysiów, wilków czy niedźwiedzi zarówno brunatnych jak i himalajskich.

zimowy spacer po wybiegu tygrysa syberyjskiego ( Panthera tigris altaica ) - ogród zoologiczny w Łodzi

Degradacja środowiska naturalnego, wybijanie potencjalnej zdobyczy oraz kłusownictwo to główne czynniki, które mogą doprowadzić do wyginięcia tego dużego kota. 

 

młody tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica )

Jeśli nie powstrzyma się tych czynników a głównie nielegalnego handlu częściami dzikich zwierząt a zwłaszcza znajdujących się w Czerwonej Księdze, to w ciągu najbliższych 10 - 12 lat tygrys amurski pozostanie tylko w niewoli. 

   zabawa w śniegu tygrysa syberyjskiego ( Panthera tigris altaica ) - ogród zoologiczny w Łodzi

Najbardziej zagrożone wyginięciem ssaki - Azja - część IX

Kułan , osioł azjatycki ( Equus hemionus ) ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych.
Jest wyższy i szczuplejszy od osła domowego ( Equus asinus ) oraz ma krótsze uszy.

Występuje w Azji Centralnej aż po Indie.

Zamieszkuje tereny suche - stepy i półpustynie. Dobrze radzi sobie na tych terenach, ponieważ jest nie wybredny w doborze pokarmowym.
Jest szybkim i wytrwałym biegaczem ( osiąga do 64 km/h ).
Żyje w grupach rodzinnych składających się z ogiera, kilku klaczy oraz młodych. Im silniejszy jest ogier, tym większy harem klaczy potrafi zgromadzić wokół siebie. Zimą rodzinne klany łączą się ze sobą tworząc duże stada.

Podgatunki kułana, niekiedy uważane za osobne gatunki:
kułan mongolski, kulan, dżigetaj - ( Equus hemionus hemionus ) występuje w Mongolii oraz północno - zachodnich Chinach
onager - ( Equus hemionus onager ) występuje w Iranie i Turkmenistanie
ghorkar, khur - ( Equus hemionus khur ) występuje w Indiach i Pakistanie
kułan turkmeński - ( Equus hemionus kulan ) występuje w Turkmenistanie i Kazachstanie
oraz wytępiony kułan syryjski - ( Equus hemionus hemippus ) z terenów Syrii i Iraku

kułan turkmeński ( Equus hemionus kulan ) Tierpark Berlin

W ogrodach zoologicznych kułan i jego podgatunki są częstą pozycją, zwłaszcza w ekspozycjach zwierząt azjatyckich. Dobrze się rozmnaża. Potrzebuje rozległych wybiegów, trzymany na małych powierzchniach staje się nadpobudliwy. Jako zwierzę pochodzące z suchych rejonów, źle znosi dużą wilgotność powietrza. Jest za to nie wybredny żywieniowo, co przy bogatej karmie i ograniczeniach wynikających z powierzchni prowadzi często do otyłości.

Osioł azjatycki był też w przeszłości oswajany i używany do pracy. W momencie oswojenia i wprowadzenia w Azji osła afrykańskiego a później osła domowego. Zarzucono hodowlę miejscowych osłów.

kułan syryjski ( Equus hemionus hemippus ) - ogród zoologiczny w Londynie

kułan mongolski ( Equus hemionus hemionus ) na stepie w północno-zachodnich Chinach

kułan turkmeński ( Equus hemionus kulan )

onager perski ( Equus hemionus onager ) - klacz ze źrebięciem

Equus hemionus hemionus - klacz ze źrebięciem

grupa rodzinna kułanów mongolskich ( Equus hemionus hemionus )

 

khur ( Equus hemionus khur ) - z lewej: ogier, z prawej: klacz ze źrebięciem

khur ( Equus hemionus khur ) - z lewej: dwa ogiery, z prawej: samotny ogier

 

kułan, dzigetaj ( Equus hemionus hemionus )

grupa rodzinna kułana turkmeńskiego ( Equus hemionus kulan ) - w ogrodzie zoologicznym

 

kułan (Equus hemionus ) - klacz z młodym w warunkach zoo

Korsak, lis stepowy (Vulpes corsac ) drapieżnik z rodziny psowatych.

Występuje w Azji Środkowej od Morza Kaspijskiego po Mongolię i północno-zachodnie Chiny.

Zamieszkuje stepy i półpustynie, można go spotkać na skrajach pustyń.

Żyje samotnie lub w parach.Czasami tworzy grupy rodzinne. Aktywny wczesnym ranem oraz późnym popołudniem i o zmroku. Godziny południowe przesypia w chłodnym miejscu - norze lub załomie skalnym.

Ma skłonność do koczowniczego trybu życia, wtedy spędza kilka sezonów na wędrówkach.

korsak ( Vulpes corsac ) - w warunkach ogrodu zoologicznego

W zimie aktywny w ciągu całego dnia, jeśli pogoda na to pozwala. Nie może chodzić po głębokim śniegu i większe zaspy przyczyniają się do śmierci wielu lisów.

Żywi się drobnymi gryzoniami, ptakami, ptasimi jajami, owadami itp. Nie gardzi padliną.

Jest terytorialny. Rewir zamieszkiwany przez parę często zamieszkują szczenięta z wcześniejszego miotu ( o ile nie wyruszą na włóczęgę ), które pomagają rodzicom w wychowie młodszych szczeniąt.

Występuje w dwóch podgatunkach:

- Vulpes corsac corsac 

- Vulpes corsac kalmykorum

Głównym zagrożeniem jest :

- polowanie dla futra i skór ( cenne jest zwłaszcza w okresie zimowym )

- w Mongolii i Kazachstanie na korsaki poluje się z orłami 

- niszczenie środowiska naturalnego

portret korsaka ( Vulpes corsac )

W ogrodach zoologicznych eksponowany często pojedynczo i w małych pomieszczeniach, prowadzących do stereotypii zachowania. W większych wolierach, to aktywne zwierzę pokazuje cały zakres swoich zachowań. Tworząc grupę rodzinną ma się pełne spektrum zachowań i współpracy lisów przy wychowie młodych.

korsak, lis stepowy ( Vulpes corsac )

  

Lis bengalski ( Vulpes bengalensis ) drapieżnik z rodziny psowatych.

Występuje w Azji Południowej, od Afganistanu do Indii.

Zamieszkuje różne środowiska: od otwartych stepów i półpustyń po monsunowe lasy.

Żyje samotnie lub w parach. Aktywny głównie o świcie i po zmroku. Dzień spędza w ukryciu. Żywi się drobnymi zwierzętami, nie gardzi padliną a także jagodami czy owocami. Często występuje w okolicach wysypisk śmieci, gdzie żywi się odpadkami.

lis bengalski ( Vulpes bengalensis )

W nie których okolicach wytępiony, w innych przeżywa okres prosperity zwłaszcza na wysypiskach odpadów oraz na obrzeżach dużych miast. Dawniej unikał kontaktów z ludźmi, dzisiaj część populacji prosperuje dzięki tym kontaktom.

Głównymi zagrożeniami są:

- polowanie dla futer i skór

- trucie zwierząt uważanych za szkodniki

- niszczenie środowiska naturalnego

W ogrodach zoologicznych rzadko eksponowany. W większości ekspozycji trzymany jedynie jako ciekawostka.



Lis tybetański ( Vulpes ferrilata ) drapieżnik z rodziny psowatych. Od innych przedstawicieli rodzaju Vulpes różni go, że jest krótkouchy i krótkoogoniasty.

lis tybetański ( Vulpes ferrilata )

Występuje na wyżynach Azji Środkowej, do wysokości 5500 - 6000 m n.p.m.

Zamieszkuje wyżynne otwarte równiny i doliny.

Żyje samotnie lub w parach. Aktywny o różnych porach dnia. Żywi się drobnymi kręgowcami, owadami, nie gardzi padliną oraz owocami czy jagodami.

Główne zagrożenia to :

- polowanie dla futra i skór

- degradacja naturalnego środowiska

- utrata siedlisk

 

lis tybetański ( Vulpes ferrilata )

W ogrodach zoologicznych bardzo rzadko prezentowany. 

Lis Ruppellego, lis piaskowy ( Vulpes rueppelli ) drapieżnik z rodziny psowatych. Charakterystyczną cechą są jego wielkie uszy.

Występuje w północnej Afryce: od Atlantyku do Morza Czerwonego oraz  w południowo - zachodniej Azji:  od półwyspu Arabskiego do Afganistanu.
Zamieszkuje półpustynie i pustynie, suche koryta rzek oraz oazy.
Żyje w parach lub samotnie. Nie tworzy grup rodzinnych. Aktywny głównie po zmroku lub wczesnym ranem. Odżywia się drobnymi zwierzętami ale również owocami i nasionami.

Tworzy liczne podgatunki:
- Vulpes rueppelli caesia
- Vulpes rueppelli cyrenaica
- Vulpes rueppelli rueppelli
- Vulpes rueppelli sabaea
- Vulpes rueppelli zarudneyi

lis Ruppellego ( Vulpes rueppelli )

Głównymi zagrożeniami są: 

- polowanie dla futra i skór, czasami dla mięsa

- trucie zwierząt 

- niszczenie środowiska naturalnego

- utrata siedlisk

W ogrodach zoologicznych bardzo rzadko eksponowany.

Lis afgański ( Vulpes cana ) drapieżnik z rodziny psowatych. Charakterystycznie ubarwiony, szaro z białym brzuchem.

lis afgański ( Vulpes cana ) na pustyni Arabskiej

Występuje w południowej Europie ( Bałkany ) oraz w zachodniej i środkowej Azji aż po zachodnie Indie.

Zamieszkuje półpustynne stepy i góry. Unika gorących nizinnych obszarów. Preferuje tereny o stromych zboczach skalnych, skały i góry.

Żyje samotnie lub w parach. Aktywny nocą, jest to często samotny myśliwy.

  lis afgański ( Vulpes cana ) w swoim ulubionym terenie

Nie wykazują sezonowych zmian w swojej aktywności. Dobrze się wspina, a ich długi ogon służy jako równoważnik podczas skoków i wspinaczki.

portret lisa afgańskiego ( Vulpes cana )

Główne zagrożenia:

- utrata siedlisk

- niszczenie naturalnego środowiska

- polowanie dla skór i futer

- trucie lisów w celu ochrony upraw melonów

- nielegalny handel zwierzętami

W ogrodach zoologicznych rzadko trzymany.

 

lis afgański ( Vulpes cana ) w naturalnych warunkach

Kuna żółtogardła ( Martes flavigula ) drapieżnik z rodziny łasicowatych.

Występuje w południowej Azji, od Indii do półwyspu Malajskiego.

Zamieszkuje lasy. Jest aktywna prawie przez całą dobę z wyjątkiem późnych godzin nocnych i godzin przed i południowych.

Prowadzi samotny tryb życia, w pary łączy się tylko w okresie rui. Samica sama odchowuje 1 - 3 młode.

Dobrze się wpina na drzewa. Jest bardzo żarłoczna. Na jej pożywienie składają się drobne zwierzęta, padlina i owoce.

kuna żółtogardła ( Martes flavigula ) w warunkach naturalnych

Znana jest z zamiłowania do odnajdywania i zjadania miodu. Krajowcy często udają się jej tropem w celu pozyskania miodu od leśnych pszczół.

Główne zagrożenia dla gatunku :

- przeludnienie

- utrata siedlisk

- niszczenie naturalnego środowiska

- wycinka lasu

- kłusownictwo dla futra, skór i mięsa ( uważane za smaczne w południowych Chinach )

- nielegalny handel dzikimi zwierzętami

kuna żółtogardła ( Martes flavigula ) w warunkach ogrodu zoologicznego

W ogrodach zoologicznych występuje sporadycznie, pomimo ciekawego ubarwienia.