Tukotuki z Argentyny i nie tylko. Przegląd gatunków. Część II.

Tukotuko izolowany ( Ctenomys dorbignyi ) - Contreras & Contreras, 1984 - 
gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwagi : Istnieją obawy natury taksonomicznej dotyczące tego gatunku ( Bidau ). Zobacz w Wilson i Reeder ( 2005 ), aby uzyskać pełne streszczenie.

Występuje w Ameryce Południowej - północno-wschodnia Argentyna ( Corrientes Prov. i Entre Rios Prov./ Esteros del Ibera i Pampa Ecoregion / ).

Zamieszkuje obszary podmokłe z piaszczystymi łachami z dala od zalesionych wysepek.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Badacze opisali go jako gatunek półsocjalny. Jednak nie jest to do końca pewne. 
Kopie dość głębokie i proste nory. 
Stosunkowo duży gatunek o średniej długości głowy i ciała 206 mm ( zakres : 190 - 224 mm ), długości ogonka 91 mm ( zakres : 86 - 99 mm ), długości tylnej stopy ( łącznie z pazurem ) 40,4 mm ( zakres: 38,7 - 43,0 mm ) i masie ciała 331 g ( zakres : 269 - 376 g ).
Kolor grzbietu dość jednolicie brązowy z  bladym brzuchem. Brak kołnierza o zróżnicowanym kolorze. Posiada białe plamki podbródkowe, a także białe obszary w okolicy pach i pachwiny, choć zakres tej ostatniej jest różny. 
Czaszka mocna i stosunkowo długa, z szeroką i lekko poszerzoną mównicą oraz umiarkowanie proodontowymi siekaczami górnymi. 
Mioty ma średniej wielkości 1,3 - 0, 58 osobnika na miot.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako bliski zagrożenia ze względu, iż jego zakres występowania jest mniejszy niż 10 000 km2, zasięg i jakość siedliska prawdopodobnie się zmniejsza co sprawia, że jest bliski kwalifikacji jako wrażliwy na podstawie kryterium B1b ( iii ). 
Po raz pierwszy został opisany w 1982 roku przez zoologów Julio Rafaela Contreras i Andrésa Oscara Contreras i nazwany imieniem Alcide Dessalines d'Orbigny ( 1802 - 1857 ), znanego francuskiego przyrodnika, badacza, malakologa i paleontologa za jego podróż do Ameryki Południowej i pracę w dziedzinie paleontologii. 
Gatunek monotypowy. Garnitur chromosomowy gatunku tworzy 35 par ( 2n = 70 ) chromosomów ( FN = 84 ). Gatunek łatwo odróżnić od sąsiednich gatunków ( J.R.Contreras i Contreras, 1984 ). Od Ctenomys perrensi, Ctenomys dorbignyi różni się kolorem oraz przez redukcję lub zatarcie otworu śródmuchowego. Ma większe pęcherzyki bębenkowe, wyższą i szerszą mównicę oraz bardziej wypukłą czaszkę. Od Ctenomys argentinus, Ctenomys dorbignyi różni się wszystkimi charakterystycznymi cechami czaszkowymi. Gatunek ten wykazuje pewne powierzchowne podobieństwo do Cynomys minutus, ale różni się morfologią otworu potylicznego i szerokości jarzmowej. Podobieństwo kariotypu do Ctenomys pearsoni ( 2n = 68 - 70 ) wzmacnia inne cechy wspólne między dwoma taksonami ( Arguelles i in. 2001 ).
Istnieją trzy główne populacje, które są poważnie rozdrobnione oraz dwie małe populacje zlokalizowane w południowej części dystrybucji gatunku ( Bidau i Lessa pers.comm. ). Wielkość populacji jest silnie uzależniona od cykli rocznych opadów. Gęstość osobnicza jest niska w populacjach północnych i znacznie wyższa w południowych. 
Ctenomys dorbignyi jest prześladowany jako szkodnik rolny, ze względu na wyjadanie upraw warzywnych oraz iż jego nory mogą szkodzić zwierzętom hodowlanym. 
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko piaskowy - ( Ctenomys emilianus ) -  Thomas i St, Leger, 1926 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( Neuquen Prov. ).

Zamieszkuje piaszczyste gleby i piaskowe wydmy na wysokości 800 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wielkość holotypu to 211 mm, ogon długości 91 mm, długość tylnej stopy to 39 mm. 
Kolor głowy i grzbietu jednolicie płowy z połyskiem, bez czernienia. Boki i brzuch, w tym broda i gardło, białawe, rozciągającym się dalej po bokach i na biodrach i udach bardziej niż u innych gatunków, a tym samym kontrastującym z brązowym kolorem zadu.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako bliski zagrożenia, ze względu iż jego dystrybucja obejmuje kilka małych, bardzo odległych od siebie subpopulacji w stosunkowo niewielkim zakresie, ograniczonych do otoczenia wydm. Rosnące zagrożenia powodują spadek liczby osobników, ale obecnie nie są one w stopniu niezbędnym do zakwalifikowania się do grupy wrażliwej na podstawie kryterium A.
Występuje w bardzo niewielu miejscowościach i jest rzadko spotykanym gatunkiem ( Bidau i Ojeda ). Znanych jest tylko kilka populacji tego gatunku.
Zamieszkuje parapatycznie z niewielkim i bardziej ciemno zabarwionym gatunkiem ( prawdopodobnie Ctenomys haigi ) w sąsiedztwie typowej lokalizacji Chos Malal ( Thomas i St.Leger 1926b, Pearson 1982 ).
Jest rejestrowany z  El Tromen Provincial Park.
Gatunek jest wymieniony jako wrażliwy na argentyńskiej czerwonej liście ( Ojeda i Diaz 2000 ).

W niewoli - brak danych.




Ctenomys erikacuellarae - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Wystepuje w Ameryce Południowej - środkowo-południowa Boliwia ( w  pasmach górskich Cordillera Oriental w Chuquisaca Dpt i Santa Cruz Dpt ).

Zamieszkuje górskie doliny na wysokości  810 - 1800 m n.p.m.

Ctenomys erikacuellarae - okaz muzealny holotyp ( MSB63391 )  

Gatunek słabo poznany ze względu na nie dawne opisanie.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo iż ma długość 287 mm i miękkie futerko koloru brązowego i ochrowo-pomarańczowego.

Nie opisano żadnych podgatunków.

widoki czaszki i żuchwy holotypu ( MSB63391 ) Ctenomys erikacuellarae 

A) widok grzbietowy czaszki, B) widok brzuszny czaszki, C) widok grzbietowej żuchwy, D) widok brzuszny żuchwy, E) widok en face czaszki pokazującej ciemno pomarańczowy kolor górnych siekaczy, F) widok boczny czaszki strony lewej , G) lewy boczny widok żuchwy.

Gatunek nie sklasyfikowany ze względu na nie dawne opisanie. Prawdopodobnie zostanie uznany za zagrożony lub wrażliwy z powodu niepewności co do rozmieszczenia gatunku i potencjalnych zagrożeń.
Został nazwany na cześć Eriki Cuéllar, biologa konserwatorskiego z Boliwii.
Mimo, że gatunek ma wspólnych ewolucyjnych przodków, grzbiety, stworzone przez tę samą gwałtowną geologiczną presję, która wspięła Andy, ustanawiają geograficzną izolację, która sprzyja rozwojowi odrębnych gatunków w różnych dolinach.
Potrzebne są dalsze badania stanu i trendów populacji, jej gęstości osobniczej, ekologii, historii naturalnej, siedliska, potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko sławny ( Ctenomys famosus ) - Thomas, 1920 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys fulvus famosus.
Uwagi : Contreras i in. ( 1977 ) uważał, że jest to tymczasowo odrębna forma - uznany jako podgatunek fulvus przez Cabrera ( 1961 ) i Woods ( 1993 ), ale uważany tymczasowo za odrębny przez Contreras et al. ( 1977 ) a Galliari i in. ( 1996 ) uznał go za odrębny gatunek.

Występuje w Ameryce Południowej - środkowo-zachodnia Argentyna (  La Rioja Prov. ). 

Zamieszkuje siedliska trawiaste i skaliste do wysokości 3800 m n.p.m.


Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

typowe siedlisko tukotuka sławnego ( Ctenomys famosus ) w prowincji La Rioja ( Argentyna ) 

Gatunek uznawany jako niepełne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do rozmieszczenia, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia.
Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Thomas ( 1920g ) uważał Ctenomys famosus za morfologicznie identyczny z sąsiadującym geograficznie Ctenomys coludo, którego wymienił wcześniej w tym samym roku, różniącym się od tego ostatniego przede wszystkim stosunkowo krótszym ogonem i mniejszymi łukami jarzmowymi. Rok później Thomas ( 1921g ) zasugerował, że famosus jest tylko podgatunkiem coludo. Cabrera ( 1961 ) traktował famosus jako podgatunek Ctenomys fulvus.
Ctenomys famosus jest gatunkiem monotypowym znanym jedynie z typowej lokalizacji Sierra Famatina, północny zachód, prowincja Rioja ( Woods i Kilpatrick, 2005 ) ( Bidau, Ojeda i Lessa pers. comm. ).
Nie ma dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku. 
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Brak jakichkolwiek dostępnych informacji o środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku. 

W niewoli - brak danych.



  
Tukotuko skryty ( Ctenomys fochi ) - Thomas, 1919 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus fochi. 
Uwagi : Uważany za odrębny dla większości autorów. Zawarty w mendocinus przez Cabrera ( 1961 ) i Woods ( 1993 ), ale Galliari et al. ( 1996 ) wskazał, że żaden z nich nie uzasadnia swojej synonimii.

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( Catamarca Prov ).

Siedlisko tego gatunku jest nie znane.

Gatunek słabo poznany. 
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Mały gatunek o zewnętrznych wymiarach holotypu ( młody dorosły samiec ), długość ciała i głowy 52 mm, długość ogona 76 mm i długość tylnej stopy 30 mm. 
Ogólny kolor ciała ma brązowo konsystencję z włosami na brzuchu o jaśniejszym odcieniu.
Kufa i korona głowy prawie czarne. 
Czaszka podobna do Ctenomys bergi, ale z łukami jarzmowymi równomiernie nadmuchanymi i linią łączącą kąt przednio-boczny z nozdrzami wyraźnie wypukłymi do przodu.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do rozmieszczenia gatunku, zagrożeń i środków ochrony. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. 
Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości. Znany jedynie z  typowej lokalizacji, południowo-zachodnia prowincja Catamarca ( Woods i Kilpatrick, 2005 ) (Ojeda pers. comm.).
Gatunek został nazwany po I wojnie światowej na cześć francuskiego dowódcy i teoretyka wojskowego Ferdinanda Focha. 
Nie ma dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko tajemniczy ( Ctenomys fodax ) - Thomas, 1910 -  gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys talarum fodax - Ctenomys magellanicus fodax.
Uwagi :  Wymieniony jako odrębny gatunek dla niektórych taksonomii, ale synonim Ctenomys magellanicus osgoodi dla niektórych taksonomii.  Zawarty w magellanicus przez Osgood ( 1943 ). Kariotyp ma 2n = 28 i FN = 42 ( Reig i wsp. 1992 ). Reig i in. ( 1992 ) zasugerowali, że okaz z tym kariotypem opisany przez Gallardo ( 1991 ) jako Ctenomys Sp. ( aff. colburni ) z Chile Chico na zachodnim brzegu jeziora General Carrera ( 46 ° 32'S, 71 ° 45'W ) to faktycznie fodax ( Woods i Kilpatrick 2005 ).

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( Patagonia, Lago Blanco, Buenos Aires Province, Rio Salado ).

Zamieszkuje suche obszary trawiaste.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Długość głowy i ciała 260 mm, długość ogonka 98 mm, długość tylnej stopy 40,4 mm - na podstawie holotypu ( dorosły samiec ).
Futro miękkie o kolorze grzbietu cynamonowym.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do rozmieszczenia gatunku, zagrożeń i środków ochrony. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. 
Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości. Gatunek znany jest tylko z lokalizacji typu Lago Blanco ( 46o S, 71o W ), Chubut, południowa Argentyna ( Woods i Kilpatrick, 2005 ).
Brak jest dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko patagoński ( Ctenomys haigi ) - Thomas, 1917 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus haigi. 
Uwagi : Łączono go z mendocinus, ale Pearson ( 1984 ref : 231 ) opisał go do rangi gatunku opartego na jego unikalnym kariotypie. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( Neuquén, Chubut i Rio Negro Prov. w ekoregionach Monte de Llanuras i Mesetas ).

Zamieszkuje suche, stepowe użytki zielone, które w nieregularnych odstępach czasu stają się podmokłymi łąkami zwanymi mallinami ( bagna ) oraz w umiarkowanych lasach deszczowych  Monte i Valdivian.

tukotuko patagoński ( Ctenomys haigi ) - osobnik przy norze w Punta Norte Nature Reserve  

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w dzień jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie. Większość swojej aktywności spędza pod powierzchnią gruntu. Na powierzchnię wychodzi na krótkie okresy czasu.
Prawdopodobnie jest terytorialny ale zakresy osobnicze nie są znane. Możliwym jest iż zakres rewiru samca pokrywa się z zakresami kilku samic.
Kopie nory w odpowiednim wilgotnym gruncie. Struktura systemu nory jest złożona z połączonych ze sobą tuneli, czasami otwartego wejścia, wielu komór i zwrotów, ślepych i bocznych, różnych nachyleń, skrzyżowań w kształcie litery T, bifurkacji i dwóch różnych poziomów. Specjalna izolowana komora jest używana jako latryna, a inna służy jako gniazdo. Wejście do nory jest otwarte tylko wtedy, gdy gryzoń wyjmuje piasek lub karmi. Średnio głębokość tuneli wynosi 35 cm ( najgłębiej kopie na głębokość 55 cm, a najbardziej powierzchownie na 15 cm w pobliżu wejścia ). Średnia długość nory wynosi od 190 do 500 cm. Tunele mają różne wysokości i szerokości od 9,5 - 12 cm do 8 - 18 cm. Wejście jest nachylone ~ 28 °. Centralna część systemu nory ma bardziej strome zbocze o nachyleniu ~ 38 °.
Jego pazury i zęby są wyspecjalizowane do kopania.
Długość głowy i tułowia wynosi od 155 do 165 mm, a ogon ma około 70 mm długości. Średnia waga wynosi 164 g.
Jego futro jest miękkie i jedwabiste, o kolorze szaro-brązowym.
Nie odchodzi zbyt daleko od swojej nory i nie tworzy rozległych systemów tuneli i nor.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, słuchu, dotyku, postawy ciała i wzroku. Tworzy krótką wokalizę "tuk-tuk" powtarzaną co sekundę aż 30 razy z rzędu. Wokaliza występuje zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia.
Typowy roślinożerca. W skład jego diety wchodzą trawy, ich nasiona i korzonki. Nie które populacje według badaczy ograniczają się głównie do jednego gatunku Poa pratensis, diety innych są zdominowane przez Stipa speciosa.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku.
Wielkość miotu wynosi od 2 do 4 młodych.
Długość życia prawdopodobnie 12 do 24 miesięcy.

widok brzuszny czaszki bez jednego siekacza Ctenomys haigi  

Opisane podgatunki :
- Ctenomys haigi haigi - Thomas, 1918 - Argentyna ( zachodni Chubut )
- Ctenomys haigi lentulus - Thomas, 1919 - Argentyna ( górny bieg Rio Negro, Rio Negro Prov. )

Gatunek uznawany jako najmniejszej troski ze względu na jego szeroką dystrybucję, przypuszczalnie dużą populację, a ponieważ jest małe prawdopodobieństwo, by populacja spadła w tempie zbliżonym do wymaganego aby zakwalifikować go do umieszczenia w zagrożonej kategorii.
Dwie mniejsze populacje zostały dodane do dystrybucji przez Lessę ( pers. comm.).
Ten gatunek jest monotypiczny ( Bidau 2015 ).
Nie ma dostępnych informacji na temat wielkości populacji i obecnego stanu tego gatunku.
Diety niektórych osobników w populacji badanej Ctenomys haigi składały się głównie z Poa pratensis, diety innych osobników były zdominowane przez trawę Stipa speciosa ( E. A. Lacey i M. Manacorda, w dosłownym przywołaniu z Lacey i Wieczorek 2003 ). 
Brak znanych zagrożeń dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Rejestrowany w Punta Norte Nature Reserve.
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku. 

W niewoli - brak danych.





Tukotuko eremicki ( Ctenomys johannis ) - Thomas, 1921 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys fulvus johannis - Ctenomys coludo johannis. 
Uwagi : Contreras i in. ( 1977 ) uważał, że jest to tymczasowo odrębna forma - Pierwotnie opisywany jako podgatunek coludo przez Thomasa ( 1921 ), ale Cabrera ( 1961 ) i Woods ( 1993 ) obejmował coludo i johannis w fulvus. Contreras i in. ( 1977 ) uważali te formy za tymczasowo odrębne, a Nowak ( 1999 ) i Galliari et al. ( 1996 ) uznał johannis za odrębny gatunek.

Występuje w Ameryce Południowej - środkowo-zachodnia Argentyna ( San Juan Prov. ).

Zamieszkuje obszary trawiaste na wysokości 600 m n.p.m. 

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Znany jest jedynie z typowej lokalizacji.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane, ze względu na utrzymującą się niepewność co do rozmieszczenia gatunku, potencjalnych zagrożeń i środków ochronnych. Prawdopodobnie gatunek jest zagrożony, ale nadal jest brak dostępnych informacji na temat zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. Trudno jednoznacznie ocenić gatunek pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status tego gatunku w przyszłości.
Gatunek znany jest jedynie z pojedynczego okazu i typowej lokalizacji  ( Barquez et al., 2006 ).
Nie ma dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko dyskretny ( Ctenomys juris ) - Thomas, 1920 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus juris.
Uwagi : Wymieniany jako różny gatunek dla niektórych autorów.

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( południowo-wschodnia  Jujuy Prov. ).

Zamieszkuje obszary trawiaste na wysokości 500 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane ze względu na utrzymującą się niepewność co do rozmieszczenia gatunku, potencjalnych zagrożeń i środków ochrony. Wydaje się, iż gatunek jest zagrożony, ale nadal niewiele jest dostępnych informacji na temat zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. Trudno jednoznacznie ocenić gatunek pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Znany jedynie z typowej lokalizacji na wysokości 500 m n.p.m.  ( Barquez et al., 2006 ).
Liczba diploidalna Ctenomys juris wynosi 2n = 26 ( Bidau, nie publ. dane ). 
Brak jest dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.  

W niewoli - brak danych.




Tukotuko murawowy ( Ctenomys knighti ) - Thomas, 1919 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwagi : Cabrera ( 1961 ) uważał, że viperinus jest synonimem knighti.

Występuje w Ameryce Południowej - zachodnia Argentyna ( od gór w prowincji La Rioja i Tucuman na północ do prowincji Salta ).

Zamieszkuje górskie obszary trawiaste od 770 do powyżej 2000 m n.p.m.

rycina - tukotuko murawowy ( Ctenomys knighti )

Gatunek słabo poznany. 
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Holotyp dorosły samiec - długość głowy i tułowia 203 mm, długość ogona 82 mm, długość tylnej stopy 36 mm. 
Kolor grzbietu ciemnobrązowy.

Opisane podgatunki :
- Ctenomys knighti knighti - Thomas, 1926 - Argentyna ( Catamarca Prov. ) - Cynomys viperinus jest odrębny 

Gatunek uznawany jako niepełne dane ze względu na utrzymującą się niepewność co do rozmieszczenia gatunku, potencjalnych zagrożeń i środków ochrony. Wydaje się, iż gatunek jest zagrożony, ale nadal niewiele jest dostępnych informacji na temat zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. Trudno jednoznacznie ocenić gatunek pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Znany tylko z typowej lokalizacji Otro Cerro.
Nie ma dostępnych informacji na temat stanu populacji tego gatunku.
Utrata siedlisk na skutek ekspansji rolniczej, w postaci plantacji ziemniaka, stanowi zagrożenie dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku.
Rejestrowany z Parque Campo de los Alisos.
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.  

W niewoli - brak danych.

Opracowano na podstawie :

animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

17 lutego - Światowy Dzień Kota.

Kot domowy ( Felis sylvestris catus ) lub Felis ( sylvestris ) domesticus - drapieżnik z rodziny kotów.
Kota udomowiono w Nubii ( prowincja Egiptu ) około 4000 - 3700 p.n.e.
Pochodzi od kota nubijskiego ( Felis sylvestris lybica ) i żbika ( Felis sylvestris sylvestris ). 

Mela i Wasia - koty europejskie krótkowłose

głowa Meli 

portret Wasi 

Wasia 

śpiąca Wasia na ciepłym sprzęcie 

Największym dzikim kotem jest tygrys ( Panthera tigris ) a dokładniej podgatunek tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica ).

Najmniejszym dzikim gatunkiem jest kot czarnołapy ( Felis nigripes ).   

kot czarnołapy ( Felis nigripes )

polujący na jelenia tygrys amurski ( Panthera tigris altaica )

Mela 

kot europejski krótkowłosy pręgowany

kot europejski tabby 

kot europejski długowłosy 

kot europejski krótkowłosy trójbarwny

kot kartuski

Tukotuki z Argentyny i nie tylko. Przegląd gatunków. Część I.

Ctenomys andersoni - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Boliwia - Cerro Itahuaticua, Santa Cruz Dpt. ) 

Zamieszkuje obszary wysokich grzbietów tworzących głębokie doliny rzeczne powyżej 810 m n.p.m.

Ctenomys andersoni - okaz muzealny 

Gatunek słabo poznany ze względu na niedawne opisanie.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek nie sklasyfikowany ze względu na niedawne opisanie. Prawdopodobnie będzie klasyfikowany jako wrażliwy.
Ctenomys andersoni został nazwany na cześć Sydney Anderson, lidera ekspedycji i emerytowanego kuratora Departamentu Mammalogii w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej. 
"Obszar, z którego zebrano te ssaki, jest nadal stosunkowo mało znany w sensie biologicznym, mimo że jest to wschodni podnóżek Andów, gdzie znajduje się najwyższy poziom różnorodności biologicznej w dowolnym miejscu", - powiedział Gardner, dodając, "że spodziewa się nowych gatunków w końcu zostały znalezione ssaki". Chociaż niektórzy biolodzy ostatnio skrytykowali zbiór okazów jako potencjalnie zagrażających delikatnym populacjom rzadkich zwierząt, Gardner powiedział, "że zbieranie okazów przez ekspedycję z biologicznie nieznanych obszarów pozostaje kluczowym elementem zrozumienia życia na planecie". Dodał również, "iż przyczyną nr 1 wyginięcia organizmów jest utrata siedlisk. Z powodu wielkiej skali niszczenia siedlisk spowodowanej przez człowieka, która ma miejsce na całym świecie, niezbędne jest teraz tworzenie kolekcji organizmów i stosowanie nowoczesnych metod systematyki i ekologii do zrozumienia historii życia na Ziemi". 
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne, historii naturalnej, stanu i trendów populacji, siedlisk oraz potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko argentyński ( Ctenomys argentinus ) - Contreras & Berry, 1982 -  gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( północno-środkowa Argentyna - prowincje Formosa i Chaco ).

Zamieszkuje piaszczyste łachy oddzielone od siebie terenami okresowo zalewanymi przez powodzie. 

tukotuko argentyński ( Ctenomys argentinus ) - u wejścia do nory 

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w dzień jak i w nocy. Okresy aktywności sa przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie. Większość swojej aktywności spędza pod powierzchnią gruntu.
Kopie nory w odpowiednim piaszczystym gruncie.
Jego pazury i zęby są wyspecjalizowane do kopania.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Uznawany jako bliski zagrożenia ze względu, iż jego zasięg jest prawdopodobnie nie większy niż 20 000 km2 oraz występuje w kilku małych, rozproszonych subpopulacjach. Sprawia to, że gatunek kwalifikuje się do kategorii B1b ( iii ).
Główne zagrożenie to utrata siedlisk związana z ekspansją rolniczą w celu uprawy soi oraz naturalnie, małych rodrobnionych populacji ( Bidau, 2006 ).
Jest to gatunek monotypowy. Słabo jest rozprowadzany w swoim zasięgu, prawdopodobnie dlatego, że zamieszkuje glebę piaszczystą oddzieloną od siebie dużymi przedłużeniami nieulegalizowanych terenów poddawanych okresowym powodziom, które powodują czasowe cykle kurczenia się i ekspansji populacji gatunku. 
Ctenomys argentinus nie występuje w żadnym obszarze chronionym i nie jest objęty żadnymi środkami ochronnymi.
Potrzebne są dalsze badania stanu i trendów populacji, jej obfitości, siedlisk, historii naturalnej oraz zastosowania środków ochronnych.

W niewoli - brak danych.  

  



Tukotuko południowy ( Ctenomys australis ) - Rusconi, 1934 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys porteousi australis.

Występuje w Ameryce Południowej ( wschodnia Argentyna - południowo-wschodnia prowincja Buenos Aires ).

Zamieszkuje przybrzeżne siedliska wydm piaskowych z trawami Panicum i Poa, w odległości 50 m od wybrzeża.

Tukotuko południowy ( Ctenomys australis ) - osobnik w pobliżu nory  

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w ciągu dnia jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku.
Żyje samotnie lub w grupach rodzinnych ( samica z potomstwem ). 
Jest terytorialny, ale zakresy rewirów osobniczych są nie znane ( być może pokrywają się z systemem nor i tuneli poszczególnych osobników ). Jest agresywny w stosunku do osobników tej samej płci.
Kopie rozległe systemy nor i tuneli w piaskowych wydmach. System posiada główną komorę i liczne mniejsze komory oraz rozgałęzione korytarze i tunele. Na powierzchni może być jeden lub kilka otworów wejściowych.
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Samica może być bardziej zaokrąglona.
Jest to typowy przedstawiciel rodziny z dużą głową, krótkimi nogami i dużymi siekaczami. Kolor sierści jest zazwyczaj ciemnobrązowy do prawie czarnego, z jasnoszarą piersią. Ogon ma bezwłosy.
Długość ciała to : 15 - 25 cm ; Długość ogona to : 6 - 11 cm ; Waga to 250 - 600 g;
Prowadzi podziemny tryb życia, na powierzchnię wychodzi jedynie zdobyć pokarm, który jest zjadany w bezpiecznej podziemnej kryjówce.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, słuchu, węchu, dotyku, postawy ciała, wzroku i wokalizy. Charakterystyczne wokalne tuk - tuk jest słyszalne daleko od nory.
Jest typowym roślinożercą. W skład jego diety wchodzą głównie trawy i ich korzenie, krzewy, liście, kora.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku, ale głownie wiosną i jesienią.
System krycia poligamiczny. Kopulacja odbywa się w norze lub tunelach.
Ciąża trwa około 100 dni. Samica rodzi 2 - 6 młodych ( średnio 3 ).
Okres laktacji trwa około 60 - 65 dni. 
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem.
Długość życia nie jest znana.

Nie opisano żadnych podgatunków.  

Gatunek uznawany jako zagrożony w kategorii  B1ab ( i,ii,iii,iv ) ze względu iż jego zasięg jest mniejszy niż 5000 km2 a w ramach tego zakresu jest znanych mniej niż 5 lokalizacji. Populacja jest poważnie rozdrobniona oraz ciągle maleje jakość i zasięg siedlisk wydmowych związanych z rozwojem turystyki w kruchym środowisku wydm piaskowych.
Ctenomys australis jest gatunkiem monotypowym. Kariotyp ma wartość 2n = 48, NF = 80 ( Massarini i wsp., 1991 a ). Ma zaakcentowaną ewolucyjną bliskość ( potwierdzona badaniami chromosomowymi i molekularnymi ) w innej formie z najbardziej geograficznie rozbieżnym ( Ctenomys flamarioni ) z  południowej Brazylii ( Contreras i wsp., 2000, D'Elía i wsp., 1999, Massarini i wsp., 1991 a ). 
Głównie obfituje między rzeką Quequén Salado a Punta Alta ( Contreras i Reig, 1965 ) w prowincji Buenos Aires, na wybrzeżu Atlantyku. Na pierwszej linii wydm, które odległe są o 50 m od linii brzegowej. 
Główne zagrożenia dla gatunku są związane z rozwojem kurortów turystyki plażowej i zakładania plantacji sosny, które prowadzą do znacznej utraty siedlisk.
Nie są znane żadne działania ochronne w celu ochrony tego gatunku.
Nie jest rejestrowany z żadnego obszaru chronionego.
Potrzebne jest podjęcie działań ochronnych mających na celu ochronę naturalnych resztek siedlisk oraz samego gatunku.

W niewoli - brak danych. 




Tukotuko piaskolubny ( Ctenomys azarae ) - Thomas, 1903 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys australis azarae - Ctenomys mendocinus azarae.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - prowincja La Pampa ).

Zamieszkuje środowiska roślin psamofilnych, które są naturalnie rozproszonym siedliskiem.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Jak wszystkie gatunki z tej rodziny prowadzi podziemny tryb życia. Jego aktywność jest całodobowa przeplatana okresami spoczynku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako wrażliwy w kategorii  B1ab( i,ii,iii ) ze względu iż zasięg jest mniejszy niż 20 000 km2 a w ramach tego zakresu jest znanych mniej niż 5 lokalizacji. Populacje są poważnie rozdrobnione a jakość i zasięg siedlisk maleje.
Pierwotnie został opisany w 1903 roku przez brytyjskiego zoologa Oldfield Thomasa. Termin azarae jest eponimem, który odnosi się do nazwiska hiszpańskiego przyrodnika Félixa de Azara.
W 1961 Cabrera synonimizowała go do Ctenomys mendocinus, jednak 6 lat później inni autorzy podnieśli go ponownie do pełnego gatunku.
Gatunek ten składa się z kilku naturalnie podzielonych populacji ( Bidau, 2006 ).
Głównym zagrożeniem dla gatunku jest utrata siedlisk związana z ekspansją upraw rolnych ( Bidau, 2006 ).
Nie jest rejestrowany z żadnego obszaru chronionego i nie jest objęty żadnymi działaniami ochronnymi. 
Został wymieniony jako wrażliwy w Argentyńskiej Czerwonej Księdze ( Ojeda i Diaz 2000 ).
Potrzebne jest podjęcie działań ochronnych mających na celu ochronę naturalnych resztek siedlisk oraz samego gatunku.

W niewoli - brak danych.



   
Tukotuko wydmowy ( Ctenomys bergi ) - Thomas, 1902 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus bergi.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - północno-zachodnia część prowincji Cordoba ).

Zamieszkuje środowiska trawiaste na obszarach wydm piaskowych.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Z tego co wiadomo to zewnętrzne wymiary holotypu samca to długość głowy i tułowia 190 mm a ogona 74 mm.
Zakresy długości głowy i ciała ( za A.I.Medina et.al.2007 ), u samca to 157 - 163 mm i u samicy 132 - 144 mm.
Ogólny kolor sierści na grzbiecie to jednolity, piaszczysto-płowy, natomiast boki i brzuszne powierzchnie blado-płowe. Środek głowy od pyska do między uszami jest koloru ciemnobrązowego i wyraźnie odmienny od reszty ciała.
Czaszka jest mała, wąska i niezgięta w profilu bocznym, ale raczej lekko i równomiernie wypukła, otwory nosa równoległe boczne lub równomiernie zwężające się z tyłu, tylna szerokość w obrębie przewodu słuchowego szersza niż szerokość jarzmowa.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku a samica rodzi średnio około 2 - 3 młodych.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako wrażliwy w kategorii B1ab ( i,iii ) ze względu iż zasięg jest mniejszy niż 20 000 km2 a w ramach tego zakresu jest znanych mniej niż 5 lokalizacji. Populacje są poważnie rozdrobnione a jakość i zakres siedlisk maleje.  
Bidau i Lessa sugerują, że gatunek ten nie występuje na obszarach trawiastych i jest ograniczony głównie do wydm piaskowych ( Bidau 2006 ).
Średnia gęstość tego gatunku wynosi około 16 osobników / ha. 
Termin bergi jest eponimem, który odnosi się do nazwiska, niemieckiego zoologa Carlosa Berga.
W 1961 Cabrera  synonimizowała go do Ctenomys mendocinus, jednak 5 lat później inni autorzy podnieśli go ponownie do pełnego gatunku.
Gatunek ten jest ograniczony do naturalnych muraw na wydmach, które są uważane za wrażliwe siedliska. Dlatego gwarantuje to mu specjalny status ochrony ( Zenuto i Busch 1998 ).
Wymieniony jako wrażliwy w Argentyńskiej Czerwonej Księdze  ( Ojeda i Diaz 2000 ).

W niewoli - brak danych.




Tukotuko pustelniczy ( Ctenomys bonettoi ) - Contreras i Berry, 1982 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - południowo-wschodnia część prowincji Chaco ).

Zamieszkuje prawdopodobnie okresowo zalewane piaszczyste obszary, jednak dane na temat siedliska nie są do końca poznane.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako zagrożony w kategorii B1ab ( i, ii, iii ) ze względu iż jego zasięg jest mniejszy niż 5000 km2 a populacje są rozdrobnione i fragmentaryczne. Rozwój rolnictwa przyczynia się do spadku jakości i zasięgu siedlisk.
Jest bardzo podobny do mendocinus i haigi opartych na izozymach ( Sage i wsp. 1986a ). Wymaga wyjaśnienia taksonomicznego.
Zakres pokrywa się z Ctenomys argentinus, więc może być podobny.
Kariotyp Ctenomys bonettoi wynosi 2n = 50, FN = 70 ( Bidau i wsp. 2005 ), który ma wiele powinowactw do tego z Ctenomys yolandae ( Bidau i inni, 2005 ), z którym wydaje się być blisko spokrewniony w sekwencjach molekularnych ( Maschretti i in. 2000 ).
Głównym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedlisk ze względu na ekspansję rolną spowodowaną wzrostem uprawy soi ( Bidau i Ojeda pers. comm.).
Rejestrowany z Parque Nacional del Chaco ( Ojeda i Bidau pers. comm.).
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne, stanu i trendów populacji, jej obfitości, siedlisk, historii naturalnej oraz potencjalnych zagrożeń ( innych niż utrata siedlisk ).

W niewoli - brak danych. 




Ctenomys chasiquensis - Contreras Maceira, 1970 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwaga : Prawdopodobnie synonim Ctenomys porteousi.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - prowincja Buenos Aires w rejonie Chasico ).

Zamieszkuje obszary piaszczyste w obszarach trawiastych.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek nie sklasyfikowany ze względu na wątpliwości taksonomiczne.
Prawdopodobnie synonim Ctenomys portousi.
Opisany przez Contreras, Mancenido i Ripa Alsina w 1970 roku.
Jego dystrybucja wydaje się wyjątkowo ograniczona.
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne stwierdzające ważność tego gatunku.

W niewoli - brak danych. 



  


Tukotuko białobrzuchy ( Ctenomys colburni ) - J, A, Allen, 1903 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - ekstremalnie zachodnich częściach prowincji Santa Cruz ).

Zamieszkuje patagońskie stepy.

rycina - tukotuko białobrzuchy ( Ctenomys colburni )

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Wymieniony jako niedostateczne dane ze względu na brak danych co do dystrybucji, potencjalnych zagrożeń oraz środków ochronnych dla tego gatunku. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych, w związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia.
Znany jedynie z typowej lokalizacji Arroyo Ayke, w bazaltowych kanionach, 50 mil na południowy wschód od jeziora Buenos Ayres, Patagonia.
Jest gatunkiem monotypowym. Ctenomys colburni jest morfologicznie podobny do sąsiedniego chilijskiego gatunku Ctenomys coybaiquinsis.
Zagrożenia dla tego gatunku, jeśli istnieją, są nieznane.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku.
Gatunek ten jest uznany za zagrożony w Argentynie ( Ojeda i Diaz 2000 ).
Potrzebne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko nieznany ( Ctenomys coludo ) - Woods, 1994 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys fulvus coludo. 
Uwagi : Contreras i in. ( 1977 ) uważał, że jest to tymczasowo odrębna forma. Ctenomys coludo johannis opisują jako podgatunek a uznawany jest również za odrębny.

Występuje w Ameryce Południowej ( północno-zachodnia Argentyna - prowincja Catamarca ).

Zamieszkuje obszary trawiaste do wysokości 1000 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Jedyne co wiadomo na temat tego gatunku to :
typowa próbka ( samiec ) miała długość głowy i tułowia  302 mm a długość ogona 97 mm. 
Łatwo rozpoznawalny dzięki jednolicie jasnej barwie, długim ogonie  (> 45% długości głowy i ciała), wąskiej czaszce i dużych łukach nadoczodołowych.
Jest odróżnialny od dwóch geograficznie najbliższych gatunków : Ctenomys fochi - który jest o ponad 20% mniejszy i Ctenomys knighti - który jest znacznie ciemniejszy, ma krótszy ogon, większe zęby i szerszy obszar czołowy.

Opisane podgatunki :
- Ctenomys coludo coludo - Woods, 1994 - Argentyna ( prowincja Catamarca - La Puntilla )

Uznawany jako niedostateczne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do dystrybucji gatunku, zagrożeń i środków ochrony. Podejrzewa się, że gatunek jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych i w związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia.
Zawarty w fulvus przez Cabrera ( 1961 ) i Woods ( 1993 ), ale uważane za tymczasowo odrębne przez Contreras et al. ( 1977 ). Galliari i in. ( 1996 ) skomentował brak danych na temat umieszczenia tego taksonu w synonimii ( Wilson and Reeder 2005 ).
Znany tylko z typowej lokalizacji  prowincja Catamarca, La Puntilla, Argentyna, która znajduje się kilka mil od Tinogasta w kierunku Copacabana, na wysokości około 1000 m n.p.m. 
Brak danych na temat liczebności populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych.
Brak jest informacji o potencjalnych zagrożeniach.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Brak danych czy jest rejestrowany z obszarów chronionych.
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku, jego statusu taksonomicznego, historii naturalnej, dystrybucji, siedlisk, stanu, trendów i obfitości populacji, potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko ubogi ( Ctenomys coyhaiquensis ) - Gallardo M.H, 1994 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( południowa Argentyna - Patagonia ).

Zamieszkuje piaszczyste i skaliste gleby na wysokości 330 - 730 m n.p.m z rzadką roślinnością krzewiastą i zielną.

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w ciągu dnia jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie lub w grupach rodzinnych ( samica z potomstwem ). 
Prowadzi podziemny tryb życia, kopie rozległe systemy nor i korytarzy.
Długość głowy i tułowia od 195 do 264 mm, długość ogona to 60 - 81 mm, długość tylnej stopy to 28 - 34 mm, masa ciała 72 - 182 g.
Ubarwienie jasnobrązowe do brązowego. Brzuch w kolorze żółtym lub czarnym. Grzbietowe owłosienie składa się z dwóch rodzajów włosów, jednego długiego i czarnego, rozrzuconych na całym ciele i innych trójkolorowych z szarą podstawą. Środkowa część ma brązowy kolor i czarne końcówki. 
Stopy dorosłych osobników pokryte są grzbietowo srebrzystobiałymi włosami. Ogon krótki, dwukolorowy, o ciemniejszej, grzbietowej barwie, rozciągającej się wzdłuż jednej trzeciej ogona. 
Czaszka z dużymi pomarańczowymi i lekko proodontowymi siekaczami. Ma mocne łuki jarzmowe, duże pęcherze słuchowe i przewód słuchowy rozciągający się poprzecznie, tuż za łukami jarzmowymi. Uszy i nogi bardzo krótkie, o bardzo małych oczach, posiada długie pazury. Szkielet ma szeroki i wytrzymały.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, słuchu, węchu, dotyku, postawy ciała, wzroku i wokalizy. Charakterystyczne wokalne tuk - tuk jest słyszalne daleko od nory.
Typowy roślinożerca, zjadający zarówno korzonki, bulwy, kłącza czy cebule ale również korę czy liście.
Nie wiele wiadomo na temat rozrodu tego gatunku. Prawdopodobnie ma dwa mioty w ciągu roku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Uznawany jako niedostateczne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do dystrybucji, zagrożeń i ewentualnych środków ochronnych dla tego gatunku. Prawdopodobnie jest zagrożony ale nadal jest niewiele informacji na temat zasięgu, stanu i trendów populacji czy wymagań ekologicznych. Dlatego trudno jest ocenić gatunek pod kątem kryteriów zagrożenia. Nowe informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości. 
Gatunek znany jest jedynie z lokalizacji typu: Chile, Prowincja General Carrera, około 2 km na południe Chile Chico i 1 km na zachód od Chile Chico Aerodromo i Prowincji Coyhaique, 4,5 km na południowy-wschód od Coyhaique Alto ( Woods i Kilpatrick 2005 ).
Zajmował piaszczyste lub skaliste gleby, które wspierały rzadkie krzewy i roślinność zielną. Główne krzewy to Mulinum spinosum, Colliguaja salicifolia, Escallonia rubra i Berberis buxifolia. Na wyższym stanowisku w Coyhaique Alto ten gatunek zamieszkiwał żwirowatą ziemię z gałązkami i kilkoma krzewami  Escallonia rubra i Berberis buxifolia.
M.H. Gallardo i in. ( 1996 ) w lokalizacji typu w Chile Chico udokumentował zmianę genetyczną straty ( białka elektromorficznego ) w populacji po wybuchu Volcan Hudson.
W prowincji Coyhaique w regionie Aisén zajmuje dobrze odwodnione gleby żwirowe o umiarkowanie zróżnicowanych zaroślach z Mulinium spinosum, Colliguaja salicifolia, Escallonia rubra i Berberis buxifolia.
Nie ma dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

główne krzewy i rośliny zielne z siedliska Ctenomys coyhaiquensis : od lewej : Colliguaja salicifolia ; w środku : Berberis buxifolia ; po prawej : Mulinium spinosum ; 

W niewoli - brak danych.

Opracowano na podstawie :

animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.