Mongabay Series: Global Forests
autor: Hans Nicholas Jong w dniu 13 grudnia 2018 r
COP24: Tropikalne wylesianie grozi podważeniem limitu ocieplenia o 1,5 stopnia.
wycinanie deszczowego lasu tropikalnego
- Utrzymanie lasów jest kluczową taktyką w walce z katastrofalnymi zmianami klimatu, która może pomóc znacznie zmniejszyć globalną emisję dwutlenku węgla.
- Ale z sześciu krajów, które stanowią największe połacie tropikalnych lasów deszczowych, tylko Indonezja jest na dobrej drodze do zmniejszenia obecnego wskaźnika wylesiania do 2030 r. Pięć pozostałych - Brazylia, Demokratyczna Republika Konga, Kolumbia, Peru i Birma - wygląda na ustawionego w celu utrzymania lub nawet zwiększenia wskaźnika wylesiania.
- Ustalenia opierają się na analizie zobowiązań każdego kraju w zakresie działań klimatycznych w ramach ich krajowych zobowiązań lub krajowych centrów danych.
- Naukowcy twierdzą, że kraje te mogą zrobić więcej, aby ograniczyć wylesianie i zwiększyć swoje cele w zakresie redukcji emisji.
amazoński las deszczowy
Katowice, Polska - Świat ma już tylko 12 lat na zmniejszenie o połowę emisji gazów cieplarnianych, aby zapobiec katastrofalnym zmianom klimatu, ale ma nadzieję, że rozwiązaniem będzie uratowanie ostatnich wielkich obszarów tropikalnego lasu deszczowego.
las deszczowy - Boliwia, Amboro National Park
Drzewa i gleby mają kluczowe znaczenie w zarządzaniu zmianami klimatu; rośliny pochłaniają około jednej trzeciej dwutlenku węgla wytwarzanego przez ludzi, podczas gdy ziemia zajmuje około 10 do 15 procent. Najnowsze szacunki sugerują, że powstrzymanie wylesiania i innych „naturalnych rozwiązań klimatycznych” mogłoby pomóc w osiągnięciu 37 procent celu klimatycznego potrzebnego do utrzymania globalnego ocieplenia poniżej 2 stopni Celsjusza (3,6 stopnia Fahrenheita). W połączeniu z szybkim wycofywaniem paliw kopalnych może to wystarczyć do ograniczenia ocieplenia do 1,5 stopnia. Jest to próg, powyżej którego niedawny raport Międzyrządowego Zespołu ONZ ds. Zmian Klimatu ( IPCC ) ostrzega, że masowe i destabilizujące wydarzenia klimatyczne będą nieuniknione.
Jednak obecne zobowiązania klimatyczne krajów o najbogatszych obszarach lasów deszczowych wskazują, że będą one nadal wycinać drzewa, co podważa jedno z najlepszych dostępnych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania skutkom zmian klimatu.
las deszczowy Batang Toru - północna Sumatra
Nowy raport organizacji Rainforest Foundation Norway ( RFN ), organizacji pozarządowej, analizuje plany klimatyczne sześciu krajów tropikalnych, zwanych wkładami krajowymi, określającymi działania, które kraje zamierzają podjąć w celu przeciwdziałania zmianom klimatu w starać się przewidzieć, co stanie się z ich lasami.
amazoński las deszczowy
Wybrano kraje objęte badaniem, ponieważ są one domem dla ostatnich dużych nienaruszonych obszarów lasów deszczowych na świecie: Brazylii, Indonezji, Demokratycznej Republiki Konga, Kolumbii, Peru i Mjanmy.
Kluczowe znaczenie dla badania RFN: Żaden z analizowanych krajów nie planuje położenia kresu wylesianiu. Nawet jeśli cele klimatyczne zostaną osiągnięte, jeśli chodzi o redukcję emisji dwutlenku węgla, nadal będą wylesiać; w niektórych krajach tempo wylesiania może nawet wzrosnąć.
*Lasy jako narzędzie klimatyczne*
„Potrzebujemy tych krajów, aby zdać sobie sprawę z tego, jakie obowiązki mają, i zmienić ich kurs”, powiedział Torbjørn Gjefsen, doradca ds. Polityki RFN. „Lasy są ogromnym zasobem naturalnym, który może przynieść wiele korzyści, ale jeśli nadal będą je wykorzystywać tak, jak robią to teraz, doprowadzi to do katastrofalnej zmiany klimatu dla nas wszystkich”.
Gjefsen przemawiał na szczycie klimatycznym ONZ, który odbył się w Katowicach, w Polsce, niecały miesiąc po szczycie w sprawie różnorodności biologicznej w Sharm el-Sheikh w Egipcie. Te dwie kwestie są ściśle ze sobą powiązane, powiedział, a zmniejszenie emisji dwutlenku węgla będzie w pewnym stopniu zależeć od utrzymania lasów i różnorodności biologicznej, którą one utrzymują, w stanie nienaruszonym. „Istnieje wzajemne połączenie”, - powiedział. „Bogate w węgiel lasy deszczowe są w stanie utrzymać większą różnorodność biologiczną, a różnorodność biologiczna pomaga zachować nienaruszone lasy deszczowe. Jeśli więc stracisz którąś z nich, obie znikną. ”
las deszczowy w basenie rzeki Kongo
Mając do dyspozycji tak potężne narzędzie klimatyczne, kraje tropikalne odgrywają kluczową rolę w określaniu, czy ludzkość może ograniczyć globalne ocieplenie do 1,5 stopnia, czy nie, - powiedział Gjefsen.
„Pokazuje, że rzeczywiście można osiągnąć cel 1,5 stopnia poprzez zatrzymanie wylesiania i szybkie zmniejszenie emisji paliw kopalnych” - powiedział. „A następnie unikamy konieczności korzystania z technologii, której jeszcze nie wiemy, czy zadziała, jak bezpośrednie usuwanie węgla i magazynowanie węgla, co będzie wymagało ogromnej ilości ziemi”.,
Dzanga - Sangha National Park - Republika Środkowoafrykańska
*Zero zobowiązań w zakresie wylesiania*
Większość krajów badanych na potrzeby raportu RFN podjęło zobowiązania zerowego wylesiania - ale nie w ramach swoich krajowych centrów danych.
Indonezja, DRK, Peru i Kolumbia podpisały nowojorską deklarację w sprawie lasów, której celem jest zmniejszenie o połowę wskaźnika wylesiania do 2020 r., Zakończenie go do 2030 r. I przywrócenie setek milionów hektarów zdegradowanych gruntów. Całkowity obszar gruntu zaproponowany do odtworzenia w ramach programu - który, co najważniejsze, jest dobrowolny i niewiążący prawnie - jest opisany jako obejmujący „obszar większy niż Indie”.
Brazylia, w której znajduje się największy obszar lasów deszczowych na świecie, odmówiła podpisania się pod tą deklaracją, twierdząc, że może potencjalnie naruszać jej przepisy krajowe. Jednak ogłosiła swój własny plan zerowego nielegalnego wylesiania do 2030 r. I przywrócenia 120 000 kilometrów kwadratowych ( 46 335 mil kwadratowych ) lasów deszczowych o powierzchni Pensylwanii.
las deszczowy - Salonga National Park, Demokratyczna Republika Konga
Jednak pomimo tych obietnic dotyczących przeciwdziałania wylesianiu, według badaczy RFN żadne takie zobowiązania nie dotarły do Nationally Determined Contributions ( NDCs ) sześciu krajów.
*Indonezja*
Chociaż Indonezja nie ma planów zerowego wylesiania w swoich krajach NDC, jest to jedyny z sześciu krajów, który ma plan zmniejszenia wskaźnika wylesiania, z obecnych 4790 kilometrów kwadratowych (1850 mil kwadratowych) rocznie do 3250 kilometrów kwadratowych (1250 kwadratowych mil) rocznie do 2020 r.
„Ale do 2030 r. Nadal nie jest możliwe osiągnięcie celu 1,5 stopnia”, powiedział Gjefsen.
A jeśli Indonezja osiągnie deklarowany zmniejszony wskaźnik wylesiania, to do 2030 r. Usunie 32 500 kilometrów kwadratowych lasów deszczowych. „Jest to obszar wielkości Belgii”, - powiedział Gjefsen. „Nie jest to naprawdę duży kraj, ale nadal powoduje wiele strat lasów”.
las deszczowy - Riau, Sumatra
Krajowy cel redukcji emisji w sektorze leśnym, ustalony na 217 milionów ton CO2 w 2030 r., Oznaczałby redukcję o 70 procent w porównaniu z 714 milionami ton CO2, które zostaną wyemitowane, jeśli kraj pozostanie przy dotychczasowej działalności podejście. To oznacza, że sektor leśnictwa ma bardzo mało miejsca na poruszanie się, aby dalej redukować swoje emisje bez poświęcania rozwoju gospodarczego, powiedział Nur Masripatin, główny negocjator Indonezji podczas rozmów klimatycznych w ONZ.
las deszczowy - Meru Betiri National Park, wschodnia Jawa, Indonezja
„Tymczasem sektor energetyczny wciąż ma dużo miejsca” na redukcję emisji, powiedział Nur. „Dlatego mamy nadzieję, że sektor energetyczny zwiększy swoje cele”.
Ponieważ Indonezja nie planuje radykalnie obniżyć wskaźnika wylesiania, a tym bardziej przesunięcia do wylesiania zerowego, Gjefsen powiedział, że rząd będzie musiał osiągnąć znaczną część swojego celu redukcji emisji z lasów poprzez sadzenie drzew lub ponowne zalesianie.
W swoich krajach NDC Indonezja projektuje przywrócenie pokrywy wegetatywnej na 120 000 kilometrów kwadratowych obecnie nieproduktywnych gruntów do 2030 r. Co jednak najważniejsze, NDC po prostu używają ogólnego terminu „plantacje”, pozostawiając niejasne, czy będzie to prawdziwy wysiłek ponownego zalesiania, czy też ziemia będzie po prostu zamień się w więcej monocropów. Rząd od dawna zaskakuje społeczność międzynarodową, licząc plantacje palm olejowych i innych roślin jednoliściennych jako część pokrywy leśnej.
„Jednym z głównych pytań jest to, jaki to będzie rodzaj renowacji?” Powiedział Gjefsen. „Na jakiego rodzaju ziemiach? Czy będzie to zakład plantacji na torfie? To będzie duży problem, ponieważ w ogóle nie będzie łagodzenia. To będzie wzrost emisji. ”
Dodał, że jest zaniepokojony faktem, że prawdziwymi danymi dotyczącymi wylesiania będzie fałszowanie rozprzestrzeniania się plantacji.
las deszczowy - Borneo
„Oznacza to, że wylesianie w Papui, które będą ostatnimi nietkniętymi lasami deszczowymi, może… zostać zrównoważone przez odrastanie w innych częściach kraju”, powiedział. „Z punktu widzenia klimatu jest to bardzo ważne, ponieważ wygląda na to, że jest tak samo - tracisz trochę lasów, zyskujesz trochę - ale ich magazynowanie węgla jest zupełnie inne”.
Drzewa plantacyjne, takie jak palmy olejowe, mają zwykle o 70 procent mniej węgla niż naturalne drzewa tropikalne.
las deszczowy - Ujung Kulon National Park, Jawa, Indonezja
Nur powiedział, że wnioski RFN dotyczące Indonezji były błędne, ponieważ nie uwzględniono postępów w osiąganiu krajowego celu redukcji emisji.
„Mamy urządzenia monitorujące do śledzenia naszych postępów i sprawdzania, czy jesteśmy na dobrej drodze, czy nie” - powiedziała. „Udało nam się zmniejszyć emisję w porównaniu do dotychczasowego poziomu, mimo że nadal musimy ją bardziej redukować, aby osiągnąć nasz cel 29% redukcji emisji do 2030 r.”
Anggalia Putri Permatasari, z indonezyjskiej ekologicznej organizacji pozarządowej Yayasan Madani Berkelanjutan, powiedziała, że rząd rzeczywiście podjął kroki w celu ograniczenia wylesiania, w tym wydał moratorium na nowe zezwolenia na oczyszczanie lasów pierwotnych i torfowych, a także moratorium na zezwolenia na palmy olejowe.
„Moratorium na olej palmowy jest bardzo obiecujące, ponieważ obiecuje ocenę wszystkich licencji na olej palmowy” - powiedziała.
Indonezyjskie Forum Ochrony Środowiska ( Walhi ), największy w kraju organ nadzorczy, wezwał rząd do przynajmniej zajęcia się raportem IPCC, ostrzegając, że do 2030 r. Świat ma tylko o połowę ograniczyć globalną emisję dwutlenku węgla, aby zapobiec katastrofalnemu ociepleniu klimatu - docieranie do populacji, zasobów żywności i systemów naturalnych.
„Rząd musi podjąć pilne kroki, aby obniżyć globalną temperaturę poniżej 1,5 stopnia, aby zapewnić bezpieczeństwo ludziom”, powiedział Walhi w komunikacie prasowym. Jako jeden z największych emitentów węgla na świecie, Indonezja kontynuowała działania mające na celu wzmocnienie i przedłużenie istniejących moratorium oraz przeprowadzenie kontroli środowiskowej przedsiębiorstw w sektorze leśnym i plantacji.
*Brazylia*
Według badań RFN na temat krajowych centrów danych w Brazylii oczekuje się, że wskaźnik wylesiania pozostanie taki sam do 2030 r.
Brazylia planuje ograniczyć 72 procent emisji z wylesiania do 2025 r. I 92 procent do 2030 r. W porównaniu do poziomów z 2005 r. Ale wskaźnik wylesiania kraju w 2005 r. Był wyjątkowo wysoki, co oznacza, że cel nie przełoży się na znaczne zmniejszenie wylesiania.
„Tak więc redukcja na papierze wygląda naprawdę dobrze, ale jeśli porównasz to z wylesianiem dzisiaj, to prawie tak samo”, powiedział Gjefsen.
las deszczowy - Sumatra
Dodał, że odtąd sprawy mogą się tylko pogorszyć. W zeszłym miesiącu Brazylia zgłosiła wstępny wzrost wylesiania o 13,7 procent od sierpnia 2017 r. Do lipca 2018 r. Był to najwyższy poziom od dziesięciu lat, co stanowi 41 proc. Niedoboru w stosunku do oficjalnego celu wylesiania, a czwarty rok z rzędu nie osiągnął celu.
Wysokiego tempa wylesiania, przy jednoczesnym ograniczeniu długoterminowego trendu zmniejszania się wskaźnika utraty lasów w brazylijskiej Amazonii, powszechnie oczekiwano ze względu na warunki gospodarcze i polityczne w tym kraju, a także trwającą wojnę handlową między Stanami Zjednoczonymi i Chiny, co zwiększyło rentowność brazylijskich produktów rolnych.
Wybór Jaira Bolsonaro na nowego prezydenta kraju wzbudził także dalsze obawy dotyczące przyszłości Amazonii. Prezydent elekt ostro skrytykował ekologów i zagroził wycofaniem Brazylii z paryskiego porozumienia klimatycznego. Wezwał także do zniesienia kar środowiskowych dla firm, budząc wśród działaczy obawy, że tempo wylesiania wzrośnie.
Bolsonaro odwołał również ofertę Brazylii dotyczącą organizacji przyszłorocznego szczytu klimatycznego w ONZ, twierdząc, że zagraniczne zaangażowanie w Amazonii zagraża suwerenności tego kraju.
„Wraz z nadchodzącym rządem w Brazylii będzie dość ciężko, aby utrzymać poziom wylesiania na dzisiejszym poziomie”, powiedział Gjefsen. „Bolsonaro powiedział wiele złych rzeczy na temat zmian klimatu i praw ludności tubylczej”.
*Istotny ruch*
NDC z Peru i DRK sugerują, że oba kraje prawdopodobnie zwiększą wskaźniki wylesiania i emisji z wylesiania, nawet przy zachowaniu ogólnych zobowiązań dotyczących redukcji emisji, zgodnie z RFN.
Oba kraje przewidują, że emisje z sektorów użytkowania gruntów i leśnictwa znacznie wzrosną w przyszłości zgodnie ze scenariuszem normalnym: podwojenie w przypadku DRK od 2010 do 2030 r. I wzrost o 70% dla Peru ten sam okres.
wylesianie lasu deszczowego Batang Toru, północna Sumatra
W rezultacie oba kraje nadal odnotowują wzrost wylesiania, ale nadal deklarują zmniejszenie emisji w leśnictwie w porównaniu ze zwykłymi scenariuszami.
„Wygląda na to, że dużo zrobią, ale nadal rośnie emisja w leśnictwie” - powiedział Gjefsen.
Tymczasem RFN poinformowały, że NDC w Kolumbii i Mjanmie nie dostarczają wystarczających szczegółów, aby ocenić spodziewane emisje z lasów.
Gjefsen powiedział, że doskonale zdaje sobie sprawę, że żadnemu z sześciu krajów nie będzie łatwo osiągnąć zerowy poziom wylesiania do 2030 r. Ale powiedział, że nadal mogą zwiększyć wysiłki na rzecz ograniczenia emisji z lasów i ograniczenia wylesiania o wiele bardziej niż to, co mają zobowiązane w NDC.
las deszczowy Boven Digoel, Papua
„Musimy przywrócić zdegradowane lasy i torfowiska oraz rozszerzyć zasięg lasów naturalnych” - powiedział Gjefsen. „I musimy zwiększyć prawa do ziemi dla rdzennej ludności, aby węgiel zgromadzony w ich rdzennych domach był bezpieczniejszy i stawiał czoła mniejszym zagrożeniom z zewnątrz”.
Osiągnięcie celu na 2030 r. Będzie wymagało zmian transformacyjnych w polityce użytkowania gruntów na całym świecie, a także zmiany praktyk rolniczych i diety. Może to spowodować wydzielanie 22 gigatonów CO2 rocznie, co stanowi 40 procent bieżących globalnych emisji.
„Oczywiście jest to bardzo ambitne i stanowi radykalne odejście od tego, gdzie jesteśmy dzisiaj”, powiedział Gjefsen. „Ale absolutnie niezbędne jest powstrzymanie katastrofalnego wpływu klimatu”.
las deszczowy w basenie rzeki Kongo
Artykuł opublikowany przez Hansa Nicholasa Jonga
Wkłady ustalone na szczeblu krajowym ( NDCs )
Rok 2015 był historycznym rokiem, w którym 196 stron zebrało się w ramach porozumienia paryskiego, aby zmienić swoje trajektorie rozwoju, tak aby wyznaczyły światu kierunek zrównoważonego rozwoju, którego celem jest ograniczenie ocieplenia do 1,5 do 2 stopni C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej. W ramach porozumienia paryskiego strony zgodziły się również na długoterminowy cel adaptacji - zwiększenie zdolności dostosowywania się do negatywnych skutków zmian klimatu oraz wspieranie odporności na zmiany klimatu i rozwoju niskiej emisji gazów cieplarnianych w sposób, który nie zagraża produkcji żywności . Ponadto zgodzili się pracować nad dostosowaniem przepływów finansowych do ścieżki prowadzącej do niskiej emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmianę klimatu.
Wkłady ustalane na szczeblu krajowym ( NDC ) stanowią sedno porozumienia paryskiego i osiągnięcie tych długoterminowych celów. NDC ucieleśniają wysiłki każdego kraju na rzecz ograniczenia krajowych emisji i dostosowania się do skutków zmian klimatu. Porozumienie paryskie (art. 4 ust. 2) wymaga od każdej ze stron przygotowania, przekazania i utrzymania kolejnych ustalonych na szczeblu krajowym wkładów ( NDC ), które zamierza osiągnąć. Strony stosują krajowe środki łagodzące w celu osiągnięcia celów takich wkładów.
Porozumienie paryskie zobowiązuje każdy kraj do nakreślenia i poinformowania o swoich działaniach klimatycznych po 2020 r., Zwanych krajowymi centrami dystrybucji.
Razem te działania klimatyczne określają, czy świat osiąga długoterminowe cele porozumienia paryskiego i jak najszybciej osiągają globalne maksimum emisji gazów cieplarnianych, a następnie podejmują szybkie redukcje zgodnie z najlepszą dostępną nauką, tak aby aby osiągnąć równowagę między antropogenicznymi emisjami według źródeł a usuwaniem przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w drugiej połowie tego stulecia. Rozumie się, że osiągnięcie maksymalnych poziomów emisji potrwa dłużej w przypadku Stron będących krajami rozwijającymi się, a redukcje emisji będą podejmowane na zasadzie równości oraz w kontekście zrównoważonego rozwoju i wysiłków na rzecz wyeliminowania ubóstwa, które są priorytetowymi priorytetami rozwojowymi wielu krajów rozwijających się .
Każdy plan klimatyczny odzwierciedla ambicje kraju dotyczące ograniczenia emisji, biorąc pod uwagę jego sytuację wewnętrzną i możliwości. Wytyczne dotyczące NDC są obecnie negocjowane w ramach grupy roboczej ad hoc ds. Porozumienia paryskiego ( APA ), punkt 3 porządku obrad.
las deszczowy - rzeka Kinabatagan, Sabah, Malezja
Toolangi State Forest - południowa Australia
Opracowano na podstawie artykułu ze strony Mongabay.com
Tłumaczenie własne
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.
