Peru: Bioróżnorodność w lasach mglistych Pampa Hermosa.

 

Yvette Sierra Praeli 11 kwietnia 2019 r. 

Przetłumaczone na angielski przez Sarah Engel.

Mgliste lasy Pampa Hermosa jako siedlisko bioróżnorodności w Peru.

- Biolog Sean McHugh wraz z filmowcem i fotografką Jasminą McKibben udali się niedawno do lasu mglistego Colibri w peruwiańskiej dzielnicy Pampa Hermosa w poszukiwaniu niedźwiedzia okularowego ( Tremarctos ornatus ).

- Co najmniej 25 różnych gatunków ssaków zaobserwowano na rzadko badanym obszarze regionu Junín w Peru.

- Na wideo sfotografowano dwa niedźwiedzie okularowe ( Tremarctos ornatus ) i nową populację wełniaków żółtych ( Oreonax flavicauda ).

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus ) - Ville de Maubeuge - Francja 

Biolog Sean McHugh wraz z filmowcem i fotografką Jasminą McKibben udali się niedawno do lasu mglistego Colibri w peruwiańskiej dzielnicy Pampa Hermosa w poszukiwaniu niedźwiedzia okularowego ( Tremarctos ornatus ). Wiedzieli, że jest to obszar bogaty w bioróżnorodność, który był bard

zo mało badany.

Las mglisty Colibri znajduje się w regionie Junín w Peru i na południe od Lasu Ochronnego Pui-Pui ( Pui-Pui Protection Forest ), a McHugh i McKibben wybrali do swoich badań obszar oddalony o 10 mil od Pui-Pui. Przez trzy miesiące przemierzali doliny, zbocza i szczyty lasu, instalując i sprawdzając 28 fotopułapek. To, co znaleźli, przerosło ich oczekiwania: zamieszkiwało ten obszar co najmniej 25 różnych gatunków ssaków, w tym nowa populacja małp wełnistych ( Oreonax flavicauda ). McHugh uważa, że populacja ta może stanowić odrębny gatunek ze względu na jej wyjątkowe cechy, które różnią się od innych wełniaków żółtych.

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus )

„Lubię poznawać nieznane miejsca o trudnej geografii, a Pampa Hermosa jest jednym z takich miejsc” - powiedział McHugh. „Dowiedziałem się dodatkowo, że ma wyjątkowe ssaki”.

McKibben powiedziała, że większą część jej dorosłego życia poświęciła poszukiwaniu dzikich zwierząt, co pozwoliło jej „spotkać jedne z najbardziej fascynujących gatunków na świecie”.

*Spotkanie z niedźwiedziem okularowym*

Zdjęcia dwóch niedźwiedzi okularowych ( Tremarctos ornatus )  są teraz częścią zbioru obrazów analizowanych przez McHugh i McKibbena. Para naukowców pracuje dla Rainforest Partnership, organizacji, która przez 10 lat pomagała chronić bioróżnorodność społeczności tubylczych i wiejskich w środkowo-peruwiańskich lasach deszczowych.

Niektóre z filmów nagranych przez McHugh i McKibbena pokazują niedźwiedzie okularowe spacerujące po lesie i owijające ramiona wokół drzew. McKibben mówi, że w rzeczywistości udało im się zobaczyć 13 niedźwiedzi, ale jednej z obserwacji nie zarejestrowano na wideo - naukowcy widzieli niedźwiedzia okularowego ( Tremarctos ornatus ) na ścieżce podczas jednej z podróży przez mglisty las.

„Przestał nas obserwować i wspiął się na drzewo, aby nam się przyjrzeć” - powiedziała McKibben. „Chciałam uciec, ale Sean, dzięki swojemu doświadczeniu z dużymi zwierzętami, powiedział mi, że najlepiej jest zachować ciszę i spokój”. McKibben zrobiła jak najwięcej zdjęć, podczas gdy McHugh mówił cicho do niedźwiedzia. Później niedźwiedź okularowy zszedł z drzewa i odszedł.

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus ) - Zoo Frankfurt am Main ( Niemcy )

Oprócz niedźwiedzi okularowych, filmy pokazują także wiewiórkę czerwoną Junín ( Hadrosciurus pyrrhinus) biegnącą między drzewami, rodzaj jelenia zwany mazamą rudą ( Mazama americana ) szukający pożywienia wśród liści, kabassu jednopaskowego ( Cabassous unicinctus ), rzadkiego, dużego gryzonia zwanego pacarana ( Dinomys branickii ), pekariowca obrożnego ( Pecari tajacu ) i aguti brunatnego ( Dasyprocta variegata ).

Kamery uchwyciły również dzikie koty, takie jak ocelot ( Leopardus pardalis ) i margaj ( Leopardus wiedii ), a także kapucynkę białoczelną ( Cebus yuracus ) i parę wydr długoogonowych ( Lontra longicaudis ) wchodzących do rzeki.

kabassu jednopaskowy ( Cabassous unicinctus )

Niedźwiedź okularowy jest wymieniony jako wrażliwy przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody ( IUCN ), więc gatunek ten może z czasem zanikać. McHugh mówi, że jest to jedna z izolowanych populacji wskazanych przez IUCN i wyjaśnia, że gatunek ten zamieszkuje tereny trawiaste na dużych wysokościach, znane jako „paramos” lub „pampas”. Gatunek może również żyć w lesie mglistym, takim jak Pampa Hermosa.

*Kraina endemicznych gatunków*

„To pierwsze badanie ssaków na tym obszarze” - powiedział McHugh. Dodał, że on i McKibben widzieli kilka grup naczelnych podczas ich wędrówek po górach. Jedną z tych grup jest nowa w nauce populacja wełniaków żółtych ( Oreonax flavicauda ). Według McHugh „mógł to być nowy podgatunek lub nowy gatunek” ze względu na pewne wyraźne cechy, które zaobserwowali.

Do tej pory populacje tego gatunku - który jest wymieniony jako krytycznie zagrożony - były obserwowane tylko w peruwiańskich regionach San Martín i Amazonas, zgodnie z mapą rozmieszczenia IUCN. Jednak populacja wełniaków żółtych ( Oreonax flavicauda ) zarejestrowana przez McHugh i McKibbena została znaleziona 125 mil od jej znanego siedliska.

„To, co odkryliśmy, sugeruje, że jest to nowy gatunek” - powiedział McHugh. Dodał jednak, że należy przeprowadzić badania genetyczne, aby potwierdzić, czy tak jest, czy nie.

wełniak żółty ( Oreonax flavicauda )

„Jest to obszar pełen endemizmu” - mówi Ana Melva Zambrano, dyrektor Narodowego Sanktuarium Pampa Hermosa ( Pampa Hermosa National Sanctuary ). Zambrano, która jest również zaznajomiona z obszarem wokół Lasu Ochronnego Pui-Pui, w którym przeprowadzono badanie, mówi, że niszczycielska działalność człowieka rzadko wkracza do lasu i jest domem dla wrażliwych i zagrożonych gatunków. „W Pui Pui odkryliśmy osiem gatunków: sześć zwierząt i dwa roślin”.

kapucynka białoczelna ( Cebus yuracus )

Zambrano twierdzi, że ze względu na znaczenie tych mglistych lasów i ich różnorodność biologiczną należy sfinalizować propozycję przekształcenia ich w regionalny obszar ochrony ( Regional Conservation Area ). „Znalazłam na przykład pudu północnego ( Pudu mephistophiles ) podczas jednej z moich wypraw, który jest trudny do znalezienia na tych wysokościach” - powiedziała Zambrano. „W rzeczywistości nie wiemy, co jeszcze można odkryć”.,

pakarana ( Dinomys branickii )

Volodymyr Izerskyy, entomolog z Rainforest Partnership, który pracuje w tym regionie od ponad 10 lat, - powiedział Mongabay, że w okolicy odkryto 104 gatunki bezkręgowców, w tym świerszcze i chrząszcze. Flora tego obszaru jest również niezwykle różnorodna biologicznie: z 1600 odmian storczyków 51 to gatunki endemiczne. Zarejestrowano ponad 80 gatunków kolibrów, a tylko tam żyje co najmniej 60 gatunków. Jeśli chodzi o ptaki, występuje tam 742 z 1800 gatunków z Peru.

wiewiórka czerwona Junin ( Hadrosciurus pyrrhinus )

Obszar ten jest również domem dla wielu motyli. Izerskiy szacuje, że ponad jedna trzecia z 1400 gatunków z rzędu Lepidoptera ( motyle i ćmy ) występuje w Peru.

28 kamer zainstalowanych przez McHugh i McKibben zebrało dane potwierdzające badania przeprowadzone przez Rainforest Partnership. Zainteresowane osoby mają nadzieję, że badania te będą promować utworzenie regionalnego obszaru ochrony Bosques de Nubes Toldopampa ( Toldopampa Cloud Forest ), który po raz pierwszy zaproponowano w 2015 r.

Izerskyy twierdzi, że Regionalny Obszar Chroniony będzie chronił rodzime lasy mgliste i inne obszary górskie, które są siedliskiem dużej liczby gatunków endemicznych. Na tym obszarze znajdują się już trzy prywatne obszary chronione, z których jeden jest własnością wiejskiej społeczności San Antonio, gdzie budowany jest rezerwat motyli.

Inny projekt dotyczy zwiększenia ekoturystyki w okolicy poprzez stworzenie hotelu w gminie Calabaza. Hotel powstaje we współpracy z Okręgiem Miejskim Pampa Hermosa.

McHugh ma nadzieję, że Regionalny Obszar Chroniony zostanie zatwierdzony i sfinalizowany, aby chronić bioróżnorodność, którą on i McKibben byli w stanie uchwycić w ciągu trzech miesięcy eksploracji.

„Uważamy, że konieczne jest zorganizowanie sieci obszarów chronionych, aby można było zachować ten obszar - wciąż jest tam tak wiele dziewiczych lasów” - powiedział McHugh.

wydra długoogonowa ( Lontra  longicaudis )

Artykuł opublikowany przez Marię Salazar

mazama ruda ( Mazama americana )

niedźwiedź okularowy ( Tremarctos ornatus )

ocelot ( Leopardus pardalis )

Opracowano na podstawie artykułu ze strony Mongabay.com

Tłumaczenie własne

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

W filipińskiej jaskini znaleziono nowy gatunek starożytnego człowieka Homo luzonensis.

 

Shreya Dasgupta 12 kwietnia 2019 r

Odkrycie skamieniałości sprzed ponad 50 000 lat w jaskini na wyspie Luzon ( Filipiny ). Czy szczątki należą do nowego gatunku Homo luzonensis ? 

- W jaskini na wyspie Luzon na Filipinach naukowcy odkryli skamieniałości sprzed ponad 50 000 lat, które, jak mówią, należą do nowego gatunku wczesnego człowieka, obecnie nazywanego Homo luzonensis.

- Homo luzonensis ma mieszankę cech starożytnych i współczesnych: większość jego zębów ma mały i prosty kształt, przypominający zęby współczesnych ludzi, podczas gdy jego kości palców rąk i nóg mają cechy podobne do australopiteków ( Australopithecus ) , przodków ludzi, o których wiadomo, że ostatnio występowali w Afryce około 2 miliony lat temu.

- Naukowcy zaangażowani w bieżące badanie są przekonani, że Homo luzonensis utrzyma się jako nowy gatunek, ponieważ jego elementy szkieletowe i zębowe „nie mają odpowiedników w żadnym ze znanej linii Homo”.

jaskinia Callao Cave na wyspie Luzon ( Filipiny )

W ciągu ostatniej dekady archeolodzy wykopali kilka kawałków kości i zębów z jaskini na wyspie Luzon na Filipinach. Te skamieniałości, wszystkie szacowane na co najmniej 50 000 lat, należą do nowego gatunku wczesnego człowieka - potwierdzili naukowcy w badaniu opublikowanym w Nature.

Droga do odkrycia tego wczesnego gatunku ludzkiego, zwanego Homo luzonensis, była długa.

zęby Homo luzonensis 

Archeolog Armand Mijares, profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie Filipińskim i współautor badania, po raz pierwszy rozpoczął wykopaliska wokół jaskini Callao na Luzonie w 2003 roku, kiedy jego zespół odkrył dowody ludzkiej działalności sprzed około 25 000 lat. Wrócił do jaskini w 2007 roku, tym razem kopiąc znacznie głębiej niż za pierwszym razem. Na głębokości od 8 do 9 stóp ( 2,4 do 2,7 metra ), pośród kości jelenia i innych zwierząt, jego zespół odkrył kość stopy.

Zespół wysłał kość do Philipa Pipera, profesora z Australian National University, który wkrótce potwierdził to, co podejrzewał Mijares: kość należała do człowieka.

rekonstrukcja żuchwy Homo denisovans  

„Kiedy dr Armand Mijares ( kierownik projektu ) i ja znaleźliśmy pierwszą ludzką kość datowaną na ponad 50 000 lat temu w Callao w 2007 r., wiedzieliśmy, że to, co mamy, było czymś wyjątkowym” - mówi Piper, współautorka badania, powiedziała Mongabay w e-mailu. „Wtedy oczywiście nie wiedzieliśmy, że to nowy gatunek, ale wiedzieliśmy, że mamy najstarsze ludzkie szczątki na Filipinach. Od tamtej pory było to budowanie dowodów ”.

Zespół Mijaresa przeprowadził więcej wykopalisk w jaskini Callao i jej okolicach, ostatecznie odkrywając dorosłe zęby, kości palców i stóp, a także kość udową dorosłego lub kość udową dziecka. Według naukowców szczątki te należą do co najmniej dwóch dorosłych i jednego nieletniego osobnika.

Florent Détroit, paleoantropolog z francuskiego Musée de l'Homme i współautor badań, wraz z kolegami skrupulatnie porównali skamieniałości ze wszystkimi znanymi gatunkami z naszego rodzaju Homo, ostatecznie dochodząc do wniosku, że skamieniałości wskazywały na gatunek Homo, który był nieznany nauce.

rekonstrukcja twarzy Homo neanderthalensis

Zdaniem naukowców Homo luzonensis łączy w sobie cechy starożytne i współczesne. Większość jego zębów, małych rozmiarów i stosunkowo prostych w kształcie, przypomina zęby współczesnych ludzi - małe zęby również sugerują, że Homo luzonensis mógł być drobnej budowy - ale jego kości palców rąk i nóg mają cechy podobne do australopiteków ( Australopithecus ), przodków ludzi, o których wiadomo, że żyli w Afryce około 2 milionów lat temu. To właśnie ta kombinacja wyjątkowych cech zębów i szkieletu wyróżnia Homo luzonensis - powiedziała Piper.

Wielu ekspertów niezaangażowanych w badanie zgadza się, że połączenie cech odkrytych przez Mijares i jego współpracowników jest wyjątkowe i wskazuje na nowy gatunek Homo. Na przykład archeolog Adam Brumm, profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie Griffith w Australii, powiedział National Geographic, że odkrycie było „naprawdę sensacyjne”.

Kilku ekspertów, takich jak Huw Groucutt z Instytutu Ekologii Chemicznej im. Maxa Plancka, nie jest do końca przekonanych. Zgadzając się, że skamieniałości malują przekonujący obraz nowego gatunku ludzkiego, Groucutt powiedział The New York Times, że wyciąganie wniosków z kilku kości może być „ryzykowne”.

rekonstrukcja Homo floresiensis 

Naukowcy zaangażowani w obecne badanie są jednak przekonani, że Homo luzonensis utrzyma się jako nowy gatunek. „Odzyskane elementy szkieletowe i zębowe nie mają odpowiednika nigdzie w znanej linii Homo” - powiedziała Piper.

„Oprócz skrupulatnie przeanalizowanych danych antropologicznych musimy wziąć pod uwagę koncepcje wyspiarskiej biogeografii” - dodała. „Wyspa Luzon jest i niewątpliwie w przeszłości była gorącym punktem bioróżnorodności. Ta odizolowana wyspa - gdzie zwierzęta przybywają na nią, izolują się i z czasem ewolucyjna adaptacja prowadzi do odejścia od przodków. Około 90% nielatających ssaków ( z wyłączeniem nietoperzy ) na Luzonie jest endemicznych, to znaczy można je znaleźć na Luzonie i nigdzie indziej na świecie, nawet na innych filipińskich wyspach. Dlaczego nie mielibyśmy oczekiwać tego samego od jakiegokolwiek gatunku homininów, który został wyizolowany na Luzonie? ”

Badania Mijaresa i Piper nie są jedynymi dowodami na obecność hominidów lub wczesnych ludzi na Filipinach. W 2018 roku inna grupa naukowców opublikowała badanie opisujące kości zarżniętego nosorożca i kamienne narzędzia, które odkryli na Luzon, sprzed około 700 000 lat. Nie jest jasne, czy narzędzia były dziełem przodków Homo luzonensis, czy też nie, ale sugeruje to, że wczesne gatunki ludzkie zajmowały Luzon między 700 000 a 50 000 lat temu.

rekonstrukcja Homo habilis 

Podsumowując, odkrycie w 2004 r. zarówno Homo luzonensis na Luzonie, jak i niewielkiego wczesnego gatunku ludzkiego Homo floresiensis z wyspy Flores w sąsiedniej Indonezji w 2004 r. nasuwa kilka pytań dotyczących tego, kim byli przodkowie tych wczesnych ludzi i jak się rozproszyli po Azji. Odkrycia podkreślają również znaczenie Azji w tworzeniu razem historii ewolucji człowieka.

„To bardzo ekscytujące odkrycie, z nieoczekiwanymi ograniczeniami wiekowymi i cechami” - powiedział Shanti Pappu, archeolog z Centrum Edukacji Dziedzictwa w Sharma w Indiach, który nie brał udziału w badaniu. „Te odkrycia pokazują, jak niewiele wiemy o historii ewolucji człowieka i związanej z nią archeologii w Azji, oraz pozostawiają pole do dalszych dyskusji. Również Indie mają mnóstwo nowych informacji pochodzących z ostatnich badań miejsc prehistorycznych, a wraz z innymi niedawnymi odkryciami pojawiają się nowe perspektywy azjatyckiego paleolitu ”.

Piper dodała, że odkrycie nowego gatunku na Filipinach pokazało, że „jest o wiele więcej do nauczenia się i znacznie więcej do odkrycia”.

„Ze względu na liczne archipelagi wyspiarskie, które tworzą wyspę Azji Południowo-Wschodniej na wschód od Linii Wallace'a, oraz potencjał dotarcia do wysp i izolacji, region ten ma potencjał, aby stać się jednym z prawdziwych punktów zapalnych dla zrozumienia historii ewolucji hominidów” - powiedziała.

Cytat :

Detroit, F. Mijares, AM Corny J., Daver, G. Zanolli, C. Dizon, E. Robles E. Grün R, Piper PJ ( 2019 ) nowy gatunek Homo z późnego plejstocenu Filipin. Nature 568 ( 7751 ): 181. DOI: 10,1038 / s41586-019-1067-9

Artykuł opublikowany przez Shreya Dasgupta

rekonstrukcja czaszek Hominidów : u góry po lewej : Australopithecus, po prawej : Homo erectus, u dołu po lewej : Homo neanderthalensis, po prawej : Homo sapiens 

Człowiekowate, hominidy ( Hominidae ) - W rodzinie człowiekowatych wyróżniane są podrodziny : Ponginae i Homininae.

Podrodzina : Ponginae obejmuje gatunki z rodzaju Pongo oraz wymarłe rodzaje.

Pongo pygmaeus - orangutan borneański

Pongo abelii - orangutan sumatrzański

Pongo tapanuliensis - orangutan tapanulijski

†Pongo weidenreichi 

†Pongo palaeosumatrensis

†Pongo javensis

†Pongo duboisi 

†Pongo devosi

†Sivapithecus indicus

†Sivapithecus sivalensis

†Sivapithecus parvada

†Giganthopithecus blacki

†Ankrapithecus

orangutan sumatrzański ( Pongo abelii ) - samiec

Podrodzina Homininae obejmuje gatunki :

Gorilla gorilla - goryl zachodni

Gorilla gorilla gorilla - goryl nizinny

Gorilla gorilla diehli - goryl Cross River

Gorilla beringei - goryl wschodni

Gorilla beringei beringei – goryl górski

Gorilla beringei graueri - wschodni goryl nizinny

Pan troglodytes - szympans zwyczajny

Pan paniscus - bonobo

goryl górski ( Gorilla beringei beringei ) - samiec srebnogrzbiety

†Sahelanthropus tchadensis

†Orrorin tugenensis

†Ardipithecus ramidus

†Ardipithecus kadabba

†Australopithecus afarensis

†Australopithecus africanus

†Australopithecus anamensis

†Australopithecus bahrelghazali

†Australopithecus garhi

†Australopithecus sediba

†Paranthropus aethiopicus

†Paranthropus boisei

†Paranthropus robustus

†Kenyanthropus platyops

†Homo habilis - człowiek zręczny

†Homo rudolfensis

†Homo ergaster

†Homo erectus - człowiek wyprostowany 

†Homo floresiensis - człowiek z Flores

†Homo antecessor  

†Homo heidelbergensis - człowiek heidelberski 

†Homo neanderthalensis - człowiek neandertalski

+Homo denisovans - człowiek z Denisowej Jaskini 

†Homo rhodesiensis

†Homo cepranensis

†Homo georgicus - człowiek z Dmanisi 

†Homo helmei 

Homo sapiens - człowiek rozumny

rekonstrukcja czaszek Homonidów : u góry po lewej : Australopithecus afarensis, u góry po prawej :Homo erectus, na dole od lewej : Homo heidelbergensis, Homo neanderthalensis, Homo Cro-Magnon i Homo sapiens     

Opracowano na podstawie artykułu ze strony Mongabay.com

Tłumaczenie własne

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.