Nieświszczuki - Cynomys.

Nieświszczuk białoogonowy ( Cynomys leucurus ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ).


Występuje w Ameryce Północnej, w środkowo-południowej Montanie, w zachodnim i środkowym Wyoming, w północno-wschodnim Utah i północno-zachodnim Kolorado ( U.S.A. ). Uznany za endemit dla U.S.A.


Zamieszkuje na wyżynach i płaskowyżach, otwarte tereny porośnięte trawami w pobliżu lasów.

 nieświszczuk białoogonowy ( Cynomys leucurus )

Aktywny w ciągu dnia, szczyt aktywności w godzinach porannych i popołudniowych.

Żyje w koloniach od 11 - 100 osobników. Kopie nory tworzące system komór i korytarzy. Gniazda zakłada w jednej z komór, wyścielając ją suchą trawą. Samiec jest nieco większy niż samica.

W okresie zimowym hibernuje, lecz może się budzić. Wiosną pierwsze pojawiają się dojrzałe samce, już pod koniec lutego-na początku marca, później po 2-3 tygodniach samice. W sen zimowy zapadają dorosłe osobniki pod koniec sierpnia. Młode we wrześniu.

Odżywia się głównie nasionami, roślinnością zielną i trawami. Nie gardzi też owadami.

Ruja odbywa się pod koniec marca i na początku kwietnia.

Ciąża trwa około 30 dni. Samica rodzi 2-4 ( 1-6 ) młodych w miocie. 1 miot w roku. Młode opuszczają norę  po 5-7 tygodniach od porodu. Zaczynają się samodzielnie odżywiać.

młody nieświszczuk białoogonowy ( Cynomys leucurus )

Nie opisano żadnych podgatunków.

Chociaż Cynomys parvidens uważany jest za podgatunek Cynomys leucurus przez niektórych autorów.

grupka nieświszczuków białoogonowych ( Cynomys leucurus )

Gatunek uznawany jest za wrażliwy, chociaż nie zagrożony. Tempo spadku populacji jest obecnie na dość niskim poziomie, co nie kwalifikuje gatunku do kategorii zagrożonych.

Jest dość powszechny w części historycznego zasięgu mimo, że większość kolonii została zredukowana.

Lokalnie może być zagrożony na skutek chorób, zatruć, przekształcania obszarów w tereny rolnicze oraz urbanizację. Gatunek ten nie występuje w żadnym obszarze chronionym.

W niewoli - brak danych.

Nieświszczuk Utah ( Cynomys parvidens ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ). Dawniej uważany za podgatunek Cynomys leucurus.

Występuje w Ameryce Północnej, jedynie w środkowopołudniowym Utah ( U.S.A. ). Uznany za endemit dla U.S.A.

Zamieszkuje łąki i otwarte tereny porośnięte niską trawą. Obszar ten musi być suchy z miękką glebą, w której nieświszczuk musi wykopać norę przynajmniej poniżej 1 metra.

 nieświszczuk Utah ( Cynomys parvidens )

Jest to najmniejszy gatunek nieświszczuka.

Aktywny w ciągu dnia, szczyt aktywności przejawia w godzinach porannych oraz popołudniowych.

Żyje w koloniach do 100 osobników. Kopią rozbudowane systemy komór i korytarzy. Gniazdo jest zakładane w jednej z komór i wyścielane suchą roślinnością.

W okresie zimowym hibernuje, chociaż nie zapada w całkowite odrętwienie. Dorosłe osobniki w sen zimowy zapadają od końca sierpnia do połowy września. Młode od października do listopada. Wiosną pierwsze wychodzą samce od końca lutego do początku marca. Samice po 2-3 tygodniach od przebudzenia samców.

Odżywia się głównie kwiatami i nasionami, chociaż nie gardzi trawami i roślinnością zielną, zjada także owady.

Ruja odbywa się na początku kwietnia.

Ciąża trwa 30-35 dni. Samica rodzi 3-4 młode, możliwe jest 6 młodych w miocie. Młode opuszczają nory po 5-7 tygodniach od porodu i zaczynają samodzielnie się odżywiać.

Cynomys parvidens przed okresem hibernacji

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany za zagrożony ze względu na mały zakres występowania.

Znane są trzy podstawowe obszary nasycenia kolonii tego gatunku : Awapa Plateau, East Fork i Sevier River oraz wschodni Iron County.

Wiele czynników powoduje zagrożenie dla tego gatunku :

- klimat ( susze i mroźne zimy )

- bariery biologiczne i fizyczne 

- konkurencja ze strony Spermophilus armatus

- choroby

- zatrucia 

- utrata siedlisk

- nadmierny wypas zwierząt domowych

- przekształcanie obszarów w tereny rolnicze

W latach 1972-1989 objęty programem przesiedlenia z prywatnych terenów rolniczych na ziemie federalne ( stanowe ). Program zakończył się sukcesem.

W niewoli - brak danych.

Nieświszczuk czarnoogonowy ( Cynomys ludovicianus ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ).

Zwany też często pieskiem preriowym, ze względu na dźwięki podobne do szczekania psa, które wydaje.

Występuje w Ameryce Północnej, od południowo-środkowej Kanady po północno-wschodni Meksyk.

Zamieszkuje suche, otwarte tereny porośnięte trawą - prerie. Jest typowym mieszkańcem Wielkich Równin.

pozostałe informacje patrz :

http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/01/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc.htm

po lewej : nieświszczuk meksykański ; po prawej : nieświszczuk czarnoogonowy

Nieświszczuk meksykański ( Cynomys mexicanus ) gryzoń z rodziny wiewiórkowatych ( Sciuridae ).

Występuje w Ameryce Północnej, w północnym Meksyku. Jego zasięg jest ograniczony do południowej Coahuila i północnej San Louis Potosi. Jest endemitem dla Meksyku.

Zamieszkuje wyżynne i skaliste obszary na wysokości 1600-2200 m n.p.m.

pozostałe informacje patrz :

http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/01/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc.html

Nieświszczuk Gunnisona ( Cynomys gunnisoni ) gryzoń z rodziny wiewiórek (Sciuridae ).

Występuje w Ameryce Północnej, w południowej części Gór Skalistych, w stanach Utah, Kolorado, Nowy Meksyk i Arizona. Jest endemitem dla U.S.A.

Zamieszkuje górskie doliny i płaskowyże na wysokości 1830-3660 m n.p.m.

pozostałe informacje patrz :

http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/01/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc_24.html

Króliki z rodzaju Sylvilagus z Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej część II

Tapeti, królik brazylijski, królik leśny ( Sylvilagus brasiliensis ) gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Logomorpha ).


Występuje od Ameryki Północnej ( południowy Meksyk - Tamaulipas ) do Ameryki Południowej ( północna Argentyna ).

Zamieszkuje wilgotne lasy deszczowe, sawanny oraz zarośla i zakrzewienia.

tapeti ( Sylvilagus brasiliensis )

Aktywny w ciągu całego roku, w godzinach nocnych. Żyje samotnie lub w parach. 

Dobrze pływa i może uciekać do wody w razie niebezpieczeństwa. Ścigany przez drapieżnika ucieka zygzakiem.

Kryjówki wybiera w gęstym poszyciu na dnie lasu, w zaroślach, wśród korzeni drzew lub w norach innych zwierząt.

Odżywia się pokarmem roślinnym, głównie trawą i liśćmi krzewów.

Sezon rozrodczy trwa cały rok.

Ciąża trwa 42-45 dni. Samica rodzi 2 młode w miocie. Młode rodzą się z otwartymi oczami i opuszczają gniazdo w wieku 12-18 dni. Odstawienie następuje po około 25-30 dniach.

Gatunek ten rozmnaża się raz w roku.

Dojrzałość płciową młode osobniki mogą osiągnąć już w wieku 80 dni, ale do rozrodu przystępują w następnym roku. W warunkach naturalnych dożywa około 5 lat.

Opisane podgatunki :

- Sylvilagus brasiliensis andinus - Ekwador

- Sylvilagus brasiliensis apollinaris - Kolumbia

- Sylvilagus brasiliensis brasiliensis - północno-wschodnia Brazylia

- Sylvilagus brasiliensis canarius - Canar ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis capsalis  - Peru

- Sylvilagus brasiliensis caracasensis - Wenezuela

- Sylvilagus brasiliensis carchensis - Carchi ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis chapadae - Peru, Mato Grosso, Chapada ( Brazylia )

- Sylvilagus brasiliensis chillae - Kordyliera Zachodnia ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis chimbanus - zachodnie stoki Mt. Chimborazo ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis chotanus - Imbabura, Pimanpiro ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis consobrinus - Panama

- Sylvilagus brasiliensis daulensis - Coastal ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis defilippi - wschodni Ekwador

- Sylvilagus brasiliensis ecaudatus - Quito ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis fulvescens - zachodnie Andy ( Kolumbia )

- Sylvilagus brasiliensis fuscescens - zachodnie Andy ( Kolumbia )

- Sylvilagus brasiliensis gabbi - Kostaryka, Panama, wyspa Rey

- Sylvilagus brasiliensis gibsoni - Salta Prov ( Boliwia ), Formosa Prov, Gran Chaco, północno-wschodnie Santiago, Tucuman ( Argentyna )

- Sylvilagus brasiliensis inca - Madre de Dios ( południowo-wschodnie Peru )

- Sylvilagus brasiliensis incitatus - Panama, wyspa Rey, wyspa San Miguel

- Sylvilagus brasiliensis kelloggi - Kordyliera Zachodnia, Loja Prov ( środkowy Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis meridensis - Wenezuela, Kordyliera Wschodnia ( Kolumbia )

- Sylvilagus brasiliensis messorius - północno-wschodnia Kolumbia, Santa Cruz de Cana ( wschodnia Panama )

- Sylvilagus brasiliensis minensis - Urugwaj, Minas Gerais ( wschodnia Brazylia )

- Sylvilagus brasiliensis nicefori - Medellin ( Kolumbia )

- Sylvilagus brasiliensis nivicola - Mt. Antisana ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis paraguensis - Mato Grosso ( południowo-wschodnia Brazylia ), Dpt. Santa Cruz ( wschodnia Boliwia ), Paragwaj, północno-wschodnia Argentyna

- Sylvilagus brasiliensis peruanus - Huallaga y el Maranon ( północno-wschodnie Peru )

- Sylvilagus brasiliensis salentus - Salento ( Kolumbia )

- Sylvilagus brasiliensis sanctamartae - Magdalena ( północna Kolumbia )

- Sylvilagus brasiliensis surdaster - Esmeraldas ( Ekwador )

- Sylvilagus brasiliensis tapetillus - wschodnie Rio de Janeiro ( południowo-wschodnia Brazylia )

- Sylvilagus brasiliensis truei - Veracruz ( Meksyk ), Belize 

- Sylvilagus brasiliensis tumacus - Tuma ( Nikaragua )

tapeti ( Sylvilagus brasiliensis )

Gatunek uważany za niezagrożony. Jest dość pospolity w swoim zasięgu.

Poluje się na niego dla mięsa, futra i sportu.

Nie jest gatunkiem chronionym przez CITES lub IUCN.

Sylvilagus brasiliensis w warunkach zoo

W niewoli - może dożyć 9 lat.

Królik meksykański ( Sylvilagus cunicularius )  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Logomorpha ).

Występuje w Ameryce Północnej, od południowego Sinaloa do wschodniego Oaxaca i Veracruz ( Meksyk ). Jest endemitem dla Meksyku.

Zamieszkuje tropikalne, półsuche i umiarkowane lasy, zarośla i zakrzewienia, użytki zielone ( łąki i pastwiska ).

królik meksykański ( Sylvilagus cunicularius )

Aktywny w ciągu całego roku, od zmierzchu do świtu. Żyje samotnie, ale w siedlisku o obfitej bazie pokarmowej i obfitującym w kryjówki może być zagęszczenie osobników.

Na kryjówki wybiera gęste zarośla, wysoką trawę, zagłębienia w ziemi lub nory innych zwierząt.

Odżywia się pokarmem roślinnym, głównie trawą.

Sezon rozrodczy od marca do października.

Ciąża trwa około 30 dni. Samica rodzi 2-6 młodych w miocie.

Opisane podgatunki :

- Sylvilagus cunicularius cunicularius - Zacualpan ( Meksyk )

- Sylvilagus cunicularius insolitus - Jalisco ( Meksyk )

- Sylvilagus cunicularius pacificus - Acapulco, Guerrero ( Meksyk )

- Sylvilagus cunicularius veraecrucis ? - Las Vigas, Veracruz ( Meksyk )

Sylvilagus cuniculiarius 

Gatunek uważany za zagrożony, ze względu na degradację siedlisk, nadmierny wypas zwierząt domowych i łowiectwo.

Innym zagrożeniem są pożary wywoływane przez człowieka i działalność wulkaniczną.

Konkurencja ze strony innych zajęczaków w tym :

- Romerolagus diazi 

- Sylvilagus audubonii i Sylvilagus floridanus

- Lepus callotis i Lepus californicus

Występuje na terenie La Malinche National Park Tlaxcala. 

Potrzebne są badania i ekspertyzy odnośnie utraty siedlisk związanych ze zmianami klimatycznymi, głównie dla podgatunku Sylvilagus cunicularius pacificus.

W niewoli - brak danych.

Sylvilagus dicei  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Logomorpha ).


Występuje w Ameryce Środkowej w górach Cordillera de Talamanca w południowo-wschodniej Kostaryce i północno-zachodniej Panamie.

Zamieszkuje wilgotne tropikalne i mgliste lasy.

rycina - Sylvilagus dicei

Nie wiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

rycina - Sylvilagus dicei

Gatunek uważany za zagrożony.

Potrzebne są badania na temat zagrożeń, trendów i dystrybucji populacji, ekologii, biologii i historii naturalnej gatunku.

W niewoli - brak danych.

Sylvilagus insonus  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Logomorpha ).

Uważany za wymarły przez nie które źródła. Gatunek jest znany z mniej niż 10 okazów. Ostatni okaz ( skóra ) uzyskano w 1998 roku od lokalnych myśliwych. Uznany za endemit dla Meksyku.

Występuje w Ameryce Północnej, w górach Sierra Madre del Sur ( Guerrero, Meksyk ).

Zamieszkuje górskie mgliste, iglaste lasy.

Aktywny przeważnie nocą.

Niewiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.

Sylvilagus insonus ?

Nie opisano żadnych podgatunków.

Ostatnia obserwacja żywego osobnika była w roku 1991. Gatunek uznany za krytycznie zagrożony.

Głównym zagrożeniem jest wyrąb lasów, utrata siedlisk oraz nadmierny wypas bydła.

Sylvilagus insonus został wpisany w Dziennik Norm NOM - 059 - ECOL - 2001 przez rząd Meksyku. Ostatnie miejsce uzyskania skóry zostało uznane za rezerwat przyrody ( Omiltemi Ekological National Park ). 

Programy ochrony siedlisk i ich zarządzania, regulacji łowiectwa i własne programy hodowlane są niezbędne do ochrony Sylvilagus insonus. Niezbędne są też badania do określenia stanu, zasięgu i trendów populacji ( jeśli jakowaś jeszcze istnieje ) oraz określenia skutków zagrożeń. 

W niewoli - brak danych.

Sylvilagus mansuetus  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Logomorpha ). Opisywany też jako podgatunek Sylvilagus bachmani.

Występuje w Ameryce Północnej, na wyspie San Jose ( Zatoka Kalifornijska, Baja California Sur, Meksyk ). Uznany za endemit dla Meksyku.

Zamieszkuje suche zarośla, zwarte grupy kaktusów i innych sukulentów.

Aktywny głównie w nocy.

Nie wiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.

 eksponat muzealny - Sylvilagus mansuetus

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznany za krytycznie zagrożony. Wpisany przez rząd Meksyku do Dziennika Norm NOM - 059 - ECOL - 2001.

Wyspa San Jose jest uznana za teren rezerwatu przez rząd meksykański.

Głównym zagrożeniem jest utrata siedlisk, konkurencja ze strony udomowionych zwierząt ( kozy ) oraz zdziczałe koty domowe i szczury ( Rattus norvegicus i Rattus rattus ).

Niezbędne są badania do określenia stanu populacji, zagrożeń i wymagań siedliskowych. Należy też podjąć zdecydowane działania w celu zwalczania gatunków inwazyjnych ( koty, szczury ).

W niewoli - brak danych.

Sylvilagus varynaensis  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Logomorpha ). Został opisany jako nowy gatunek w 2000 roku. Jest to największy przedstawiciel rodzaju.

Występuje w Ameryce Południowej, w zachodniej Wenezueli.

Zamieszkuje nizinne sawanny, w pobliżu suchych lasów oraz zarośla i zakrzewienia.

Nie wiele wiadomo na temat ekologii, biologii i sposobu życia tego gatunku.

Jest typowym roślinożercą.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Nie wiele wiadomo na temat stanu populacji, jej trendów i zagrożeń.

Potrzebne są badania zarówno ekologii, zachowania i sposobu życia jak i stanu populacji, jej trendów i zasięgu oraz zagrożeń.

W niewoli - brak danych.

Króliki z rodzaju Sylvilagus z Ameryki Północnej, Środkowej i Południowej część I

Królik bagienny ( Sylvilagus aquaticus ) gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).


Występuje w Ameryce Północnej, od południowego Illinois i południowo-zachodniej Indiany, poprzez południowo-zachodnie Missouri i południowo-wschodnie Kansas aż do zachodniego Kentucky i zachodniego Tennessee, wschodniej Oklahomy, wschodniego Teksasu, Luizjany, Alabamy, Mississipi i północno-zachodniej Karoliny Południowej ( U.S.A. ). Uznawany za endemit dla U.S.A.


Zamieszkuje bagniste niziny, tereny podmokłe, tereny zalewowe, wzdłuż dopływów większych rzek, bagna, lasy cyprysowe. Zawsze w pobliżu wody.

królik bagienny ( Sylvilagus aquaticus )

Żyje samotnie lub samica z młodymi. Aktywny o świcie, zmierzchu i w nocy w ciągu całego roku. W ciągu dnia pozostaje ukryty i nieruchomy. W razie niebezpieczeństwa ucieka zygzakowatym wzorem, często chroni się w wodzie zatrzymując się nieruchomo i wystawiając z niej tylko nos.

Kryjówki zakłada w zagłębieniach, w wysokiej trawie, wśród opadłych liści lub w kłodach drzew. Wszędzie tam, gdzie zapewnia mu to względne bezpieczeństwo.

Samice przed porodem budują gniazda w wysokiej trawie, w stertach gałęzi i opadłych liści, w ściółce ale także w kłodach, pniach lub wśród korzeni drzew. Są to wymoszczone własną sierścią budowle, posiadające boczne wejścia. Gniazda te mają zazwyczaj 5,5 cm głębokości, 15 cm szerokości i 18 cm wysokości. Dla zmylenia drapieżników samica buduje dodatkowo 1-2 gniazda jako atrapy.

Królik bagienny jest typowym roślinożercą, żywiącym się trawami, turzycami, liśćmi drzew i krzewów, gałązkami, korą itp. pokarmem.

Może rozmnażać się przez cały rok. Sezon rozrodczy trwa od połowy lutego do sierpnia.

Samica może mieć 1-6 miotów w roku, średnio 2-4.

Okres ciąży trwa od 35 do 40 dni. Samica rodzi 1-6 młodych w miocie, średnio 3. Po 12-15 dniach młode opuszczają gniazdo. Po około 20-25 dniach matka odstawia młode i rodzina rozpada się.

Opisane podgatunki :

- Sylvilagus aquaticus aquaticus - wschodnia część Teksasu, Kansas, Karolina Południowa

- Sylvilagus aquaticus littoralis - Karolina Południowa

- Sylvilagus aquaticus attwateri - Teksas

- Sylvilagus aquaticus telmalemonus - Tennessee, Mississippi

Gatunek uważany za nie zagrożony. W południowo-wschodniej części U.S.A. jest drugim gatunkiem łownym. Na królika bagiennego poluje się dla mięsa, futra i sportu.

Populacje w stanach Alabama, Georgia, Mississippi, Teksas, Luizjana uważane są za bezpieczne.

W stanach Arkansas, Kentucky, Oklahoma i Karolinie Południowej uważane są za zagrożone.

Brak badań na temat zagrożeń dla tego gatunku.

W niewoli - rzadki.

Może dożyć 7-9 lat.

Królik pustynny ( Sylvilagus audubonii ) gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).

Występuje w Ameryce Północnej, od zachodniej i północnej części U.S.A. do środkowego i południowego Meksyku.

Zamieszkuje suche i górskie lasy, tereny pustyń i półpustyń, łąki, tereny skaliste a także skrajnie suche i gorące obszary. Od poniżej poziomu morza ( Dolina Śmierci w Kalifornii ) do 1829 m n.p.m. lub nieco powyżej.

 królik pustynny ( Sylvilagus audubonii ) po lewej: samotny osobnik na pustyni, po prawej: grupa osobników

Aktywny w ciągu całego roku, w godzinach nocnych. Unika gorąca dnia. Żyje samotnie lub w małych grupkach ( samica z młodymi ).

Na kryjówki wybiera różnego rodzaju miejsca zapewniające mu bezpieczeństwo oraz względny chłód w godzinach południa dnia. Są to m.in. zarośla i zakrzewienia, wysoka roślinność zielna, szczeliny skalne, kłody drzew, nory itp.

Sylvilagus audubonii arizonae

W zależności od siedliska i pory roku, odżywia się różnorodnym pokarmem roślinnym. W skład jego diety wchodzą różne gatunki traw, roślinność zielna, gałązki drzew i krzewów, liście itp.

Sezon rozrodczy od grudnia i stycznia do sierpnia lub bardziej na południe nawet do października.

Ciąża trwa około 35 dni. Samica rodzi 2-6 młodych, średnio 3-4. W sezonie może być do 6 miotów.

Młode po 14-16 dniach opuszczają gniazdo i zaczynają się samodzielnie odżywiać. Odstawienie następuje po około 20-25 dniach i rodzina rozpada się.

Ten gatunek żyje bardzo krótko. W warunkach naturalnych nie stwierdzono osobnika żyjącego dłużej niż 2,5 roku. Przeciętnie dożywa wieku około 19 miesięcy.

królik pustynny ( Sylvilagus audubonii )

Opisane podgatunki :

- Sylvilagus audubonii arizonae - Sonora ( Meksyk ), pustynia Anza-Borrego ( Kalifornia ), Yapavai County ( Arizona )

- Sylvilagus audubonii audubonii -Sonora ( Meksyk )

- Sylvilagus audubonii baileyi - Utah, północne Kansas ?

- Sylvilagus audubonii cedrophilus - Nowy Meksyk

- Sylvilagus audubonii confinis - Baja California ( Meksyk )

- Sylvilagus audubonii goldmani - Cullacan, Sinaloa ( Meksyk )

- Sylvilagus audubonii laticinctus - San Bernardino County, pustynia Mohave ( Kalifornia )

- Sylvilagus audubonii major - północno-zachodnie Durango ( Meksyk ), Arizona

- Sylvilagus audubonii minor - Teksas

- Sylvilagus audubonii neomexicanus - Teksas, Oklahoma, Kansas, Nowy Meksyk

- Sylvilagus audubonii parvulus - Hidalgo ( Meksyk ), Teksas

- Sylvilagus audubonii rufipes - Inyo County ( Kalifornia ), Hidalgo ( Meksyk )

- Sylvilagus audubonii sanctidiegi - Meksyk, San Diego County

- Sylvilagus audubonii vallicola - Kern County ( Kalifornia )

- Sylvilagus audubonii warreni - Utah. Kolorado

Sylvilagus audubonii rufipes

Gatunek uważany za nie zagrożony, posiadający duży zasięg występowania.

Wpływ na nie które lokalne populacje mogą mieć : utrata siedlisk, nadmierny wypas bydła czy drapieżnictwo psów i kotów domowych.

Poluje się na niego dla mięsa, futra i sportu. Jest ważnym gatunkiem łownym w części stanów U.S.A..

Innymi zagrożeniami dla tego gatunku są pożary naturalne czy wywołane przez człowieka ( Kalifornia ) oraz konkurencja ze strony Lepus californicus.

Brak badań na temat ewentualnych zagrożeń oraz trendów i dystrybucji populacji tego gatunku.

Obecnie nie są podjęte żadne działania ochronne.

Sylvilagus audubonii baileyi

W niewoli - brak danych.

Królik nadmorski, królik nadbrzeżny ( Sylvilagus bachmani )  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).

Występuje wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego w Ameryce Północnej, od rzeki Columbia ( granica Oregon - Waszyngton ) na północy do południowych krańców Baja California ( Meksyk ). Od Oceanu Spokojnego na wschód do gór Sierra Nevada na zachód.

Zamieszkuje stare lasy łęgowe, zarośla wzdłuż rzek i strumieni, tereny porośnięte gęstymi, wysokimi roślinami zielnymi.

królik nadmorski ( Sylvilagus bachmani )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach nocnych. Niekiedy można go spotkać w ciągu dnia. Żyje samotnie, jeśli siedlisko obfituje w odpowiednie kryjówki oraz bazę pokarmową może być duże zagęszczenie osobników.

Na kryjówki wybiera gęste zarośla, nory innych zwierząt czy zagłębienia w ziemi w gęstwinie wysokich roślin zielnych. Gniazda buduje z liści, mchu, które są wyścielane sierścią.

Żeruje głównie na pograniczu zarośli, lasu czy gęstych, wysokich roślin zielnych. Stara się unikać terenów otwartych porośniętych niską trawą.

Jest typowym roślinożercą. W skład jego diety wchodzą głównie trawy. Inną roślinnością żywi się w zależności od dostępności sezonowej  ( liście drzew i krzewów, pędy i gałązki, rośliny zielne itp. ).
Sezon rozrodczy od grudnia do sierpnia.
Ciąża trwa około 27 dni. Samica rodzi od 2-4 młodych w miocie. W sezonie 3-4 mioty. Średnia roczna dla jednej samicy to 15 młodych w sezonie. Młode opuszczają gniazdo po 14 dniach. Odstawienie następuje po około 20-22 dniach i rodzina rozpada się.
Dojrzałość młode uzyskują po 4-5 miesiącach. Rozmnażają się dopiero w następnym sezonie.

Opisane podgatunki :
- Sylvilagus bachmani bachmani - Kalifornia
- Sylvilagus bachmani cerrosensis - wyspa Cerros ( Meksyk )
- Sylvilagus bachmani cinerascens - Kent County, San Diego County ( Kalifornia ), Meksyk
- Sylvilagus bachmani exiquus - środkowa Baja California ( Meksyk )
- Sylvilagus bachmani howelli - Baja California ( Meksyk )
- Sylvilagus bachmani - macrorhinus - San Mateo County, Corral Hollow ( Kalifornia )
- Sylvilagus bachmani mariposae - Kern County, Mariposa County, zachodnie stoki Sierra Nevada ( Kalifornia )
- Sylvilagus bachmani peninsularis - południowa Baja California ( Meksyk )
-  Sylvilagus bachmani riparius - San Joaquin County, Stanislaus County ( Kalifornia ) - krytycznie zagrożony
-  Sylvilagus bachmani rosaphagus - San Quintin - El Rosario ( Baja California, Meksyk )
-  Sylvilagus bachmani tehamae - Tehama ( Kalifornia )
-  Sylvilagus bachmani trowbridgii - Kalifornia, Teksas ?
-  Sylvilagus bachmani ubericolor - Washington, Oregon, Kalifornia
-  Sylvilagus bachmani virgulti - Monterey County ( Kalifornia )

Gatunek uważany za nie zagrożony. Nie ma żadnych podjętych działań ochronnych w stosunku do całości gatunku. Poluje się na niego dla mięsa, futra i sportu.
Działaniami ochronnymi objęty jest tylko podgatunek Sylvilagus bachmani riparius, występujący w Caswell Memorial State Park ( San Joaquin County ) oraz z Stanislaus County ( National Wildlife Refuge ). Został wpisany na listę U.S. Fish and Wildlife Service 2000 stanu Kalifornia.
Zagrożeniami  są : pożary i powodzie, utrata siedlisk i ich degradacja z powodu urbanizacji i przekształcania w grunty rolne, drapieżnictwo psów i kotów domowych, choroby i genetyczne uwarunkowania stosunkowo małych populacji.
Sylvilagus bachmani riparius został objęty planem odbudowy, obejmującym zarządzanie siedliskami i hodowlę.


W niewoli - tylko Sylvilagus bachmani riparius w celu odbudowy populacji z doliny rzeki Stanislaus oraz z San Joaquin.
O gatunku jako całości w hodowli - brak danych.




Królik górski ( Sylvilagus nuttallii ) gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).


Występuje w Ameryce Północnej, zachodniej części Kanady ( południowa Kolumbia Brytyjska i południowy Saskatchewan ), zachodniej części U.S.A. aż po środkową Arizonę i Nowy Meksyk.

Zamieszkuje lasy i zarośla na stokach gór i wzniesień, zarośla i zakrzewienia wzdłuż rzek, obszary o gęstej, wysokiej roślinności zielnej.

królik górski ( Sylvilagus nuttallii )

Aktywny w ciągu całego roku, od zmierzchu do świtu. Żyje samotnie, jeśli siedlisko obfituje w odpowiednią ilość kryjówek i bazę pokarmową, może być więcej osobników. Prowadzi skryty i niewidoczny dla postronnego obserwatora tryb życia.

Na kryjówki wybiera nory, szczeliny skalne, zarośla, gęste skupiska wysokich roślin zielnych.

Typowy roślinożerca, odżywiający się głównie trawą. Z braku dostępności sięga po inny pokarm roślinny : jagody jałowca, liście i pędy drzew i krzewów, roślinność zielna.

Nie sprzyjające warunki atmosferyczne ograniczają zdolność jego żerowania.

Sezon rozrodczy od marca do lipca.

Samica po ciąży 28-30 dniowej, rodzi 4-8 młodych w miocie. Może mieć 4-5 miotów w sezonie.

Odstawianie następuje po około 30 dniach.

Młode uzyskują dojrzałość po 3 miesiącach, lecz w sezon rozrodczy wchodzą w następnym roku.

   królik górski ( Sylvilagus nuttallii )

Opisane podgatunki :

- Sylvilagus nuttallii artemesia - Washington

- Sylvilagus nuttallii grangeri - Kalifornia, Kolorado, południowa część Alberty, Saskatchewan ( Kanada )

- Sylvilagus nuttallii nuttallii - Kolumbia Brytyjska

- Sylvilagus nuttallii perplicatus - Hannopee Canon, Panamint Mountains, Coso Mountains, Inyo Range, Lone Pine, Hot Springs, Mount Whitney

- Sylvilagus nuttallii pinetis - Arizona, Nowy Meksyk

Gatunek uważany za nie zagrożony. Jest dość pospolity w swoim zasięgu występowania. Jedynie w zachodniej części Dakoty Północnej populacje odnotowały spadek. Główną przyczyną może być rozprzestrzenianie się królika florydzkiego ( Sylvilagus floridanus ), które doprowadziło do przemieszczenia się lokalnych populacji w południowo-wschodniej części Dakoty Północnej.

Poluje się na niego dla mięsa, futra i sportu. Regulacje związane z ograniczeniami polowań stanowią agencje przyrody poszczególnych stanów U.S.A. i prowincji w Kanadzie.

W niewoli - brak danych.




Królik Appalachów ( Sylvilagus obscurus )  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ). Dawniej był zawarty w Sylvilagus transitionalis. Uważany za endemit dla U.S.A.

Występuje w Ameryce Północnej, we wschodniej części U.S.A., w południowej części Appalachów ( środkowa Pensylwania, Maryland, zachodnia i wschodnia Wirginia Zachodnia, wschodnie Tennessee, wschodnie Kentucky, zachodnia Karolina Północna, północno-zachodnia Karolina Południowa, północna Georgia, północna Alabama ).

Zamieszkuje górskie lasy iglaste, zarośla iglaste, wrzosowiska, lasy mieszane z gęstym poszyciem, na wysokości powyżej 1000 m n.p.m.

  królik Appalachów ( Sylvilagus obscurus ) - portret 

Aktywny w ciągu całego roku, od zmierzchu do świtu. Jest samotnikiem, jedynie gdy siedlisko obfituje w odpowiednie kryjówki i bazę pokarmową może być więcej osobników w jednym rewirze.

Prowadzi skryty tryb życia.

Na kryjówki wybiera gęsty podszyt, zarośla iglaków, nory, szczeliny skalne.

Odżywia się paprociami, trawami, liśćmi, pędami krzewów a także igliwiem. Jest to unikalne wśród królików ( spożywanie igliwia ).

Sezon rozrodczy od marca do początku września.

Ciąża trwa 28 dni. Samica rodzi 4-8 młodych w miocie. 4-6 miotów w sezonie.

Sylvilagus obscurus

Brak opisanych podgatunków.

Gatunek uważany za zagrożony. Populacja jego jest bardzo rozproszona i rzadka.

Główne zagrożenia dla tego gatunku to :

- zniszczenie, fragmentacja i utrata siedlisk

- urbanizacja

- rozprzestrzenianie się królika florydzkiego ( Sylvilagus floridanus ), który ma mniejsze wymagania siedliskowe

- polowanie na Sylvilagus floridanus, do którego Sylvilagus obscurus  jest podobny - powodujące straty tego drugiego

- brak wiedzy na temat biologii, istnienia oraz wymagań siedliskowych dla tego gatunku

Programy zachowawcze obejmują :

- zachowanie najważniejszych siedlisk, tworzenie i zarządzanie nowymi

- reklama i publiczne programy edukacyjne

- ekspertyzy i monitorowanie populacji

- badania dotyczące :

1. miejsc gniazdowania, rozproszenia, siedliska

2. korzystania z naturalnych korytarzy

3. zmian klimatycznych, naturalnych klęsk żywiołowych

4. efektów polowań sportowych

5. konkurencji z innymi zajęczakami ( Sylvilagus floridanus i Lepus sp. )

6. wpływu gatunków inwazyjnych

- opracowanie i wdrożenie planów zarządzania siedliskami

- edukacja i programy podnoszenia świadomości i informowanie myśliwych o siedliskach Sylvilagus obscurus

Trend populacji uważa się za spadkowy, ale ze względu na brak badań trudno jest ocenić jak poważny jest ten spadek. Ocenia się, że spadek populacji może być szybszy w oparciu o utratę siedlisk, ograniczenie zakresu występowania i obniżenia się jakości siedlisk.

Występuje w Monongahela National Forest ( Wirginia Zachodnia ) oraz  Great Smoky Mountains National Park ( Tennessee ), w tym ostatnim nie odnotowany od 1960 roku.

W niewoli - brak danych.

Królik błotny ( Sylvilagus palustris )  gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).

Występuje w Ameryce Północnej, w południowo-wschodniej części U.S.A. ( południowo-wschodnia Wirginia, południowa Georgia, wschodnia Alabama, Floryda i wyspy wzdłuż wybrzeża Florydy ). Uważany za endemit dla U.S.A.

Zamieszkuje tereny nizinne, w pobliżu bagien i estuariów słodkowodnych.

żerujący królik błotny ( Sylvilagus palustris )

Aktywny w ciągu całego roku, od zmierzchu do świtu. Żyje samotnie, ale w okolicy zasobnej w pokarm i kryjówki przebywa w pobliżu więcej osobników. Prowadzi skryty tryb życia.

Dobrze pływa i często chroni się w wodzie przed niebezpieczeństwem.

Buduje gniazda z trawy, roślin zielnych wyścielone sierścią, w gęstwinie traw lub w zaroślach.

Samce często są widziane w towarzystwie innych spokrewnionych gatunków : Sylvilagus floridanus i Sylvilagus aquaticus.

Odżywia się pokarmem roślinnym : kłączami i bulwami roślin bagiennych, roślinnością wodną, trawami i ziołami. W okresie zimowym także korą krzewów i drzew. Dieta jest zróżnicowana i zależna od sezonu.

Sezon rozrodczy od lutego do września.

Ciąża trwa 28-37 dni. Samica rodzi 2-4 młode w miocie. W sezonie może być 4 mioty. Młode rodzą się ślepe i bezradne. Po 12-15 dniach opuszczają gniazdo. Odstawienie następuje po 25-30 dniach.

W naturze może przeżyć około 4 lat.

  królik błotny ( Sylvilagus palustris )

Opisane podgatunki :

- Sylvilagus palustris douglasii - Teksas

- Sylvilagus palustris hefneri - Lower Keys ( Floryda ) - zagrożony

- Sylvilagus palustris paludicola - Georgia, Upper Keys ( Floryda )

- Sylvilagus palustris palustris - południowo-wschodnia Wirginia, Floryda, południowa Georgia

Gatunek uważany za nie zagrożony. Zagrożony jest Sylvilagus palustris hefneri z powodu fragmentacji siedlisk.

Poluje się na niego dla mięsa, futra i sportu.

W niewoli - brak danych.

Sylvilagus transitionalis gatunek z rodziny zającowatych ( Leporidae ), z rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).

Występuje w Ameryce Północnej, we wschodniej części U.S.A. ( południowe Maine, Vermont, New Hampshire, Connecticut, wschodni New York, Massachusetts i Rhode Island ) oraz w południowej części prowincji Quebec ( Kanada ).

Zamieszkuje otwarte lasy i zarośla, w pobliżu strumieni, bagien, stawów i jezior.

żerujący Sylvilagus transitionalis

Aktywny w ciągu całego roku, od zmierzchu do świtu. Żyje samotnie, gdy siedlisko oferuje bazę pokarmową i zasobność w kryjówki może być więcej osobników na małej przestrzeni. Prowadzi skryty tryb życia.

Dieta jego obejmuje różnorodne rośliny zielne, owoce i nasiona, a zimą także korę i gałązki drzew i krzewów.

Sezon rozrodczy od marca do lipca.

Ciąża trwa około 28-30 dni. Samica rodzi 2-6 młodych w miocie. W sezonie 2-4 mioty.

 Sylvilagus transitionalis

Brak opisanych podgatunków.

Gatunek uważany za specjalnej troski ze względu na wyraźny spadek populacji oraz wyginięcie w niektórych obszarach zasięgu.

Główne zagrożenia dla tego gatunku to :

• utrata i fragmentacja siedlisk, spadek ich jakości
• urbanizacja, rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
• konkurencja i rozprzestrzenianie się Sylvilagus floridanus oraz możliwość hybrydyzacji z nim
• brak edukacji o istnieniu, biologii i wymaganiach siedliskowych tego gatunku
• polowanie na Sylvilagus floridanus powoduje straty Sylvilagus transitionalis 
• brak ochrony w ramach Endangered Species Act

 Programy zachowawcze obejmują :

- wpis w US Fish and Wildlife Service

- zachowanie najważniejszych siedlisk, tworzenie i zarządzanie nowymi

- reklama i programy edukacyjne

- ekspertyzy i monitorowanie populacji

- badania dotyczące :

1. miejsc gniazdowania, rozproszenia, siedliska
2. pomiarów populacji
3. korzystania z naturalnych korytarzy
4. zmian klimatycznych, naturalnych klęsk żywiołowych
5. efektów polowań sportowych
6. konkurencji z innymi zajęczakami
7. wpływu inwazyjnych gatunków
8. hodowli w niewoli i reintrodukcji w odpowiednio ustalone i zabezpieczone siedlisko

Obecność tego gatunku stwierdzono na obszarach chronionych.

W niewoli - brak danych.




Królik florydzki ( Sylvilagus floridanus ) ssak z rodziny zającowatych ( Leporidae ).


Patrz  http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/04/ssaki-ameryki-ponocnej-subiektywny.html




Sylvilagus graysoni - ssak z rodziny zającowatych ( Leporidae ), rzędu zajęczaków ( Lagomorpha ).


Patrz  http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/05/krolik-z-wysp-tres-marias.htm

Północnoamerykańskie wiewiórki z rodzaju Tamiasciurus.

Czikari, wiewiórka czikari ( Tamiasciurus douglasii ) gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ). Synonim Sciurus hudsonicus douglasii.


Występuje na zachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej od południowo-zachodniej Kolumbii Brytyjskiej ( Kanada ) do południowej Kalifornii ( U.S.A. ).

Zamieszkuje górskie lasy iglaste.

czikari ( Tamiasciurus douglasii ) podczas żerowania

Aktywna od świtu do zachodu słońca, w ciągu całego roku. W czasie trudnych warunków pogodowych ( zima czy ulewne deszcze ) nie opuszcza gniazda. Żyje samotnie, w pary łączy się jedynie w okresie rui. Doskonale wspina się po drzewach. Pokarm poszukuje zarówno na drzewach jak i na ziemi.

Gniazdo w lecie buduje z gałązek i patyków na drzewie, na okres zimowy wyszukuje sobie dziuple.

Odżywia się pokarmem roślinnym, dostępnym sezonowo : wiosną są to najczęściej nowe pędy drzew iglastych, latem to różnorodne owoce, jagody, pędy roślin, sok drzew. Jesienią głównie nasiona szyszek i orzechy. Na okres zimowy gromadzi zapas szyszek i orzechów, zakopując je w ziemi lub gromadząc w dziupli.

Okres rui od marca do maja.

Samica rodzi w maju - czerwcu. 1 miot w roku, rzadziej 2. W miocie jest 2 - 8 młodych, zwykle 4-6. Młode opuszczają gniazdo w sierpniu. Rodzina pozostaje ze sobą zwykle do następnej wiosny.

  rycina - czikari ( Tamiasciurus douglasii ) 

Opisane podgatunki :

- Tamiasciurus douglasii albolimbatus - Kent County, Monts Shasta ( Kalifornia - U.S.A. )

- Tamiasciurus douglasii belcheri - Mouth of Columbia River ( U.S.A. )
- Tamiasciurus douglasii cascadensis - Cascades  ( U.S.A.i Kanada )
- Tamiasciurus douglasii douglasii - Oregon, Mouth of Columbia River ( U.S.A. )
- Tamiasciurus douglasii mollipilosus - Washington, Richmond ( U.S.A. ), Kolumbia Brytyjska ( Kanada )
- Tamiasciurus douglasii orarius - Mendocino County ( Kalifornia - U.S.A. )
- Tamiasciurus douglasii suckleyi - Steilacoom, Puget Sound ( Washington - U.S.A. )

Tamiasciurus douglasii w szacie letniej

Gatunek uważany za nie zagrożony. Lokalne populacje mogą być zagrożone przez wylesianie i fragmentację siedlisk. Brak go na chronionych obszarach.
Wskazane są badania dystrybucji i trendów populacji oraz ewentualnych zagrożeń.

rycina - Tamiasciurus douglasii - u góry w szacie letniej, u dołu 2 osobniki w szacie zimowej - ostatni po prawej to Tamiasciurus hudsonicus 

W niewoli - rzadko eksponowana.

Głównie ogrody zoologiczne Ameryki Północnej.

Wiewiórka czerwona, amerykańska wiewiórka czerwona ( Tamiasciurus hudsonicus ) - gryzoń z rodziny wiewiórek ( Sciuridae ).

Występuje w Ameryce Północnej, od Alaski ( na północy ), w całej Kanadzie po Arizonę i Nowy Meksyk ( na zachodzie ) i północną Georgię ( na wschodzie ) U.S.A.. Została wprowadzona na Nową Funlandię ( wschodnia Kanada ).

Zamieszkuje głównie lasy iglaste i mieszane, ale również spotkać ją można w lasach liściastych, żywopłotach, plantacjach drzew, wtórnych lasach czy niekiedy parkach miejskich.

  wiewiórka czerwona ( Tamiasciurus hudsonicus ) podczas posiłku

Aktywna w ciągu całego roku, głównie za dnia. Szczyt aktywności przypada na 2 godziny po wschodzie słońca oraz przed zachodem słońca. Jest najbardziej terytorialnym gatunkiem, spośród innych wiewiórek Ameryki Północnej. Żyje samotnie. Doskonale wspina się po drzewach. Pokarmu poszukuje zarówno na drzewach jak i na ziemi. Gromadzi pokarm na gorsze okresy w dziuplach lub norach.

Gniazda buduje w dziuplach lub rozwidleniach gałęzi ale także wśród korzeni drzew czy w norach.

W skład jej diety wchodzą głównie nasiona, szyszki, orzechy, owoce ale także bezkręgowce i małe kręgowce.

Ruja odbywa się w marcu i kwietniu, ale w północnym zakresie występowania w czerwcu i lipcu.

Ciąża trwa 31-35 dni. Samica rodzi 2-8 młodych. Niektóre samice ( starsze i dojrzałe ) mogą mieć 2 mioty w sezonie. Średnia miotu 4-5. Młode po około 56-60 dniach opuszczają gniazdo. Rodzina rozpada się zwykle następnej wiosny.

 Tamiasciurus hudsonicus

Opisane podgatunki :

- Tamiasciurus hudsonicus abieticola - Wirginia, Karolina Północna

- Tamiasciurus hudsonicus baileyi - Alaska, Creek, Bighorn Mountains ( Wyoming )

- Tamiasciurus hudsonicus californicus - Sierra Nevada ( Kalifornia ), Cascades ( Oregon )

- Tamiasciurus hudsonicus columbianus - północna Kolumbia Brytyjska

- Tamiasciurus hudsonicus dakotensis - Wyoming, Dakota Południowa

- Tamiasciurus hudsonicus fremonti - Góry Skaliste, środkowe Kolorado, Utah

- Tamiasciurus hudsonicus gymnicus - Nowy Brunszwik ( Kanada ), Maine ( U.S.A. )

- Tamiasciurus hudsonicus grahamensis - Arizona, Nowy Meksyk ( Graham Mountains ) - krytycznie zagrożony

- Tamiasciurus hudsonicus hudsonicus - Ontario ( Kanada )

- Tamiasciurus hudsonicus kenaiensis - przylądek Kenai, Alaska

- Tamiasciurus hudsonicus lanuginosus - wyspa Vancouver, wyspa Campbell, Kolumbia Brytyjska

- Tamiasciurus hudsonicus laurentianus - Quebec ( Kanada )

- Tamiasciurus hudsonicus loguax - środkowe Illinois, Wirginia, środkowy New York, Connecticut

- Tamiasciurus hudsonicus lychnuchus - Arizona, Nowy Meksyk

- Tamiasciurus hudsonicus minnesota - Minnesota, Wisconsin

- Tamiasciurus hudsonicus mogollonensis - Nowy Meksyk, Kaibab Plateau i White  Mountains ( Arizona ), Mogollon Mountains

- Tamiasciurus hudsonicus murii - Minnesota

- Tamiasciurus hudsonicus neomexicanus - Nowy Meksyk ( Rayado Canyon, Colfax County )

- Tamiasciurus hudsonicus pallescens - Manitoba, Dakota Północna

- Tamiasciurus hudsonicus petulans - Alaska

- Tamiasciurus hudsonicus picatus - wyspa Kupreanof ( Kanada ) 

- Tamiasciurus hudsonicus preblei - Kolumbia Brytyjska, District Mackenzie, Terytoria Północno-zachodnie ( Kanada )

- Tamiasciurus hudsonicus regalis - Wisconsin, wyspa Royale, wyspa Belle

- Tamiasciurus hudsonicus richardsoni - Kolumbia Brytyjska, Idaho

- Tamiasciurus hudsonicus rubrolineatus - wschodnie stany U.S.A.

- Tamiasciurus hudsonicus streatori - Kolumbia Brytyjska

- Tamiasciurus hudsonicus ungavensis - zachodni Labrador, Quebec ( Kanada )

- Tamiasciurus hudsonicus vancouverensis - wyspa Vancouver

- Tamiasciurus hudsonicus ventorum - Wyoming, Utah

- Tamiasciurus hudsonicus wasatchensis - Wasatch Mountains ( Utah )

Tamiasciurus hudsonicus podczas żerowania

Gatunek uważany za nie zagrożony ze względu na duży zasięg występowania. Lokalne populacje mogą być zagrożone poprzez wylesianie i fragmentację siedlisk.

Krytycznie zagrożona jest populacja z Graham Mountains ( Arizona, Nowy Meksyk - U.S.A. ) - Tamiasciurus hudsonicus grahamensis ze względu na wycinanie lasów górskich.

Występuje w wielu obszarach chronionych.

W niewoli - rzadka.

Głównie ogrody zoologiczne Ameryki Północnej. 

Do tego rodzaju należy też opisany wcześniej Tamiasciurus mearnsi .

Patrz http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/01/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc_24.html

Tamiasciurus mearnsi

Zagrożone ssaki Ameryki Południowej i Środkowej część I

Tapir Bairda, tapir panamski ( Tapirus bairdii ) ssak z rodziny tapirowatych ( Tapiridae ), z rzędu nieparzystokopytnych ( Perissodactyla ). Synonim  Elasmoguathus bairdii.


Występuje w Ameryce Północnej ( południowe Veracruz, południowe Oaxaca - Meksyk ), Ameryce Środkowej ( Honduras, Belize, Nikaragua, Salwador, Gwatemala, Kostaryka, Panama ) do zachodniego Ekwadoru i północno-zachodniej Kolumbii ( Ameryka Południowa - Andy do Zatoki Guayaquil ).


Zamieszkuje lasy namorzynowe, bagna i mokradła, wilgotne tropikalne lasy deszczowe, lasy łęgowe, monsunowe lasy liściaste, suche lasy liściaste, górskie mgliste lasy od poziomu morza do 3600 m n.p.m.

 tapir Bairda ( Tapirus bairdii )

Jest to największy gatunek tapira.

Żyje samotnie, w parach lub samica z młodym. Aktywny przez cały rok, głównie w nocy. Dzień spędza ukryty w gąszczu roślin lub w zaroślach w pobliżu wody. Wygniata zagłębienia w miękkim gruncie, w których odpoczywa i śpi. W rewirze może być 3-5 tego typu sypialni.

Doskonale pływa i nurkuje. Jest bardzo zwinny w wodzie i pod wodą. Dobrze biega, tworząc wydeptane ścieżki wśród gęstwiny leśnej.

Odżywia się pokarmem roślinnym, głównie są to liście, owoce, gałązki, kwiaty, turzyce, trawy. Czasami staje na tylnych nogach aby dosięgnąć pokarm po za normalnym zasięgiem.

Tapir Bairda może rozmnażać się o każdej porze roku, ale większość młodych przychodzi na świat przed porą deszczową.

Okres ciąży to 390-400 dni. Samica rodzi 1 młode, bardzo rzadko 2. Młode po urodzeniu ma nakrapianą sierść, która pomaga mu wtopić się w otoczenie. Okres laktacji to około 6 miesięcy - 1 roku. Odstawienie następuje po około 1 roku. Młode pozostaję z matką od roku do 2 lat.

   Tapirus bairdii

Opisane podgatunki :

- Tapirus bairdii dowii - Gwatemala - krytycznie zagrożony

Tapirus bairdii - samica z młodym

Gatunek uważany za zagrożony w całym obecnym zasięgu. Wpisany został w Załączniku CITES I .

Występuje w wielu obszarach chronionych. Jednak wiele lokalnych populacji przeżywa spadek, spowodowany utratą i fragmentacją siedlisk oraz polowaniem. Innym zagrożeniem są choroby przenoszone ze zwierząt domowych ( bydło, konie ) na tapiry.

Chroniony jest prawem krajów, na których terenie występuje.

Konieczne są dalsze badania w celu określenia tempa spadku na skutek polowań i rozproszenia populacji.

tapir Bairda ( Tapirus bairdii ) - w ogrodzie zoologicznym

W hodowli wymaga odpowiednich wybiegów z dostępem do wody. W okresie zimowym niezbędne są ogrzewane pomieszczenia. Jest rzadszym gatunkiem niż tapir anta ( Tapirus terrestris ).

W niewoli przeżywa 29,6 lat. Objęty programami hodowlanymi w ogrodach zoologicznych U.S.A i Europy.

W Polsce niestety brak tego gatunku w naszych ogrodach zoologicznych.

tapir Bairda ( Tapirus bairdii ) - Tierpark Berlin

tapir Bairda ( Tapirus bairdii ) - Zoo Wuppertal

Tapir górski, tapir wełnisty, pinczak ( Tapirus pinchaque ) ssak z rodziny tapirowatych ( Tapiridae ), z rzędu nieparzystokopytnych ( Perissodactyla ).

Występuje w Ameryce Południowej, w Andach - Kolumbii i Ekwadoru oraz w zachodniej Wenezueli i północnym Peru.

Zamieszkuje górskie lasy, od 1400 m n.p.m. do granicy śniegu oraz nadrzeczne górskie łąki.

tapir górski ( Tapitus pinchaque ) po lewej : portret, po prawej : w środowisku naturalnym

Jest to najmniejszy gatunek tapira. Żyje głównie samotnie, w parach lub samica z młodym. Aktywny przez cały rok, głównie w nocy. Dzień spędza ukryty w gąszczu roślin lub w zaroślach w pobliżu wody.

Gatunek jest terytorialny z częściowo pokrywającymi się rewirami. Jeżeli 2 osobniki spotykają się to często dochodzi do konfliktów. Stają się agresywne wobec siebie i potrafią się pokąsać doprowadzając do poważnych ran.

Jest doskonałym wspinaczem, pływakiem i nurkiem. Tworzy wydeptane ścieżki wśród zarośli i poszycia leśnego. Dużo czasu spędza w kąpieliskach, gdzie reguluje temperaturę ciała i pozbywa się pasożytów zewnętrznych.

Odżywia się pokarmem roślinnym, głównie są to włókniste liście krzewów, trawy, gałązki, owoce, kwiaty, turzyce. Spożywa różnorodne rośliny, pomagające uniknąć mu gromadzenia toksyn w organizmie.

Tapir górski może rozmnażać się o każdej porze roku, ale ruja odbywa się najczęściej przed porą deszczową. Często prowadzi ona do walk po między samcami o samicę.
Ciąża trwa około 13 miesięcy. Samica rodzi 1 młode, bardzo rzadko 2. Młode po urodzeniu ma nakrapianą sierść. Okres laktacji to około 6 miesięcy. Młode po pół roku traci ubarwienie młodociane, pozostaje z matką około 2 lat. Samica rodzi zwykle co 2 lata.

             Tapirus pinchaque - samica z młodym

Opisane podgatunki :

- Tapirus pinchaque leucogenys - Cordillera w Ekwadorze - zagrożony

- Tapirus pinchaque pinchaque - Kolumbia - zagrożony

- Tapirus pinchaque roulinii - Wenezuela, Peru - krytycznie zagrożony

rycina - Tapirus pinchaque roulinii

Gatunek uważany za zagrożony i krytycznie zagrożony w całym swoim obecnym zasięgu. Wymarły w części historycznego zasięgu. Prawdopodobnie został wytępiony w Wenezueli.

Populacje tapira górskiego są narażone na :

- fragmentację siedlisk i ich utratę

- polowanie

- nadmierny wypas bydła oraz choroby od zwierząt domowych

Innymi zagrożeniami są :

• wolne tempo reprodukcji gatunku
• duży rewir przypadający na 1 osobnika
• uprawa koki i jej zwalczanie ( chemizacja terenów upraw )
• konflikty zbrojne pomiędzy wojskiem, partyzantami i handlarzami narkotyków
• wzrost populacji ludzi
• przekształcanie terenów leśnych w grunty rolne
• budowa dróg i zapór wodnych
• poszukiwanie ropy naftowej 
• kłusownictwo dla skóry, mięsa oraz do celów leczniczych

Obecnie tapir górski jest chroniony prawem Kolumbii, Ekwadoru i Peru.
Został wpisany w Załącznik CITES I.

W Kolumbii gatunek występuje w 7 Parkach Narodowych :

- Cordillera Los Picachos

- Cueva de Los Guacharos

- Las Hermosas

- Los Nevados

- Nevado del Huila

- Purace

- Sumapaz

W Peru w Sanctuario Ecologico Tabaconas - Namalle.

W Ekwadorze występuje w Sangay Park Narodowy i Cayambe Coca.

Szacuje się, że na terenach chronionych żyje mniej niż 2500 osobników. 

Konieczne są dalsze badania w celu określenia tempa spadku na skutek polowań, rozproszenia populacji, izolacji oraz utraty siedlisk.

tapir górski ( Tapirus pinchaque )

W niewoli - bardzo rzadki. 

Obecnie żyje 6 osobników w Ogrodach Zoologicznych. Trzy w Los Angeles, gdzie była pierwsza udana hodowla tego gatunku. Trzy pozostałe w Colorado Springs Zoo.

Objęty specjalnym programem hodowlanym.

portret tapira górskiego ( Tapirus pinchaque )

para tapirów górskich ( Tapirus pinchaque ) w warunkach wiwaryjnych

Tapir karłowaty ( Tapirus pygmaeus ) ssak z rodziny tapirowatych ( Tapiridae ), z rzędu nieparzystokopytnych ( Perissodactyla ). Został opisany w 2008 roku przez Van Roosmalena, ale jest wiele wątpliwości co do istnienia tego gatunku.

Występuje w Ameryce Południowej, nad dopływami Amazonki, nad rzekami Rio Aripuana, Rio Madeira, Rio Guapore, Rio Tapajos - Juruena, w Brazylii.

Zamieszkuje wilgotne lasy deszczowe oraz tereny sezonowo zalewane wzdłuż rzek.

rycina - tapir karłowaty ( Tapirus pygmaeus ) według Van Roosmalena

Biologia i ekologia jak u tapira amerykańskiego ( Tapirus terrestris ). 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uważany za zagrożony jak wszystkie tapiry.

W niewoli - brak danych.

Tapir anta, tapir amerykański, tapir brazylijski, tapir południowoamerykański ( Tapirus terrestris ) ssak z rodziny tapirowatych ( Tapiridae ), z rzędu nieparzystokopytnych ( Perissodactyla ). Synonim Tapirus americanus - Hippopotamus terrestris.

Występuje w Ameryce Południowej ( Wenezuela, Kolumbia, Gujana, Gujana Francuska, Surinam, południowo-zachodnia i południowo-wschodnia Brazylia, północno-zachodnia i północno-wschodnia Argentyna, Paragwaj ).

Zamieszkuje głownie nizinne deszczowe lasy, tereny zalewowe, tereny bagnisk i mokradeł, wilgotne łąki, zarośla wzdłuż rzek.

  tapir anta ( Tapirus terrestris ) w warunkach zoo - u góry: po lewej - samica z młodym; po prawej - portret; u dołu: po lewej - żerujący osobnik; po prawej - grupa rodzinna

Aktywny w ciągu całego roku w godzinach nocnych. Żyje samotnie, w parach lub samica z młodym. Dzień spędza ukryty w gęstwinie leśnej lub w zaroślach w pobliżu wody. Dobrze biega wydeptując ścieżki w poszyciu leśnym. Bardzo dobrze pływa i nurkuje, chroniąc się w wodzie przed drapieżnikami. Dużo czasu spędza w kąpieliskach, w których pozbywa się pasożytów zewnętrznych.

Odżywia się głównie różnorodną roślinnością jak : pędy, kwiaty, owoce, liście, łodygi, gałązki, trawy, rośliny wodne, kora drzew, bulwy i korzenie roślin bagiennych. Niezbędna w diecie jest sól. Wykorzystuje naturalne lizawki.

Tapir anta może rozmnażać się w ciągu całego roku, ale ruja odbywa się przed porą deszczową. Kopulacja odbywa się często w wodzie.

Okres ciąży to 335-439 dni. Samica rodzi 1 młode, bardzo rzadko 2. Młode ma nakrapianą sierść, którą utraci po około 6 miesiącach życia. Okres laktacji to 6 miesięcy. Młode pozostaje z matką przez okres 2 lat. Samica rodzi średnio co 2 lata.

Tapirus terrestris  - młody osobnik w młodocianym ubarwieniu - zoo Wrocław

tapir anta ( Tapirus terrestris ) - młody osobnik - zoo Wrocław

Opisane podgatunki :

- Tapirus terrestris aenigmaticus - południowo-wschodnia Kolumbia, wschodni Ekwador, północno-wschodnie Peru

- Tapirus terrestris americanus - Surinam

- Tapirus terrestris anta - Pernambuco ( Brazylia )

- Tapirus terrestris anulipes - Mato Grosso ( Brazylia ), wschodnia Boliwia

- Tapirus terrestris columbianus - Magdalena, Bolivar, Atlantico Cordoba, Sierra Nevada Santa Maria ( północna Kolumbia )

- Tapirus terrestris ecuadorensis - Macas ( wschodni Ekwador )

- Tapirus terrestris guianae - Gujana

- Tapirus terrestris laurillardi - Wenezuela, Brazylia

- Tapirus terrestris maypuri - Gujana

- Tapirus terrestris mexianae - Mexiana Island

- Tapirus terrestris peruvianus - Peru

- Tapirus terrestris rufus - Gujana Francuska

- Tapirus terrestris spegazzinii - Mato Grosso ( południowo-wschodnia Brazylia ), wschodnia Boliwia, Paragwaj, północna Argentyna

- Tapirus terrestris tapir - Surinam

- Tapirus terrestris suillus - Surinam

- Tapirus terrestris terrestris - wschodnie stoki Andów, Surinam, Gujana Francuska, Brazylia, Wenezuela, Argentyna

 tapir anta ( Tapirus terrestris ) - para w zoo

tapir anta ( Tapirus terrestris ) - kąpiel w ogrodzie zoologicznym

Gatunek uważany za zagrożony w całym swoim obecnym zasięgu. Prawdopodobnie został wytępiony w części historycznego zasięgu.

Głównymi zagrożeniami dla gatunku są :

- utrata i fragmentacja siedlisk

- nielegalne polowania i kłusownictwo

- nadmierny wypas bydła

- wyręb lasu

Innymi zagrożeniami są :

• wolne tempo reprodukcji gatunku
• duży rewir przypadający na 1 osobnika ( 1 km2 - 12 km2 )
• wzrost populacji ludzkiej
• przekształcanie dużych obszarów w grunty rolne
• rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej
• poszukiwanie ropy naftowej i innych surowców mineralnych
• budowa zapór wodnych
• uprawa koki i jej zwalczanie
• konflikty zbrojne

Chroniony prawem wielu krajów Ameryki Południowej, ale rzadko to prawo jest respektowane i egzekwowane.

Wpisany w Załącznik CITES II.

Konieczne są dalsze badania w celu określenia tempa spadku na skutek polowań, rozproszenia populacji, izolacji oraz utraty siedlisk.

tapir anta - grupa rodzinna w zoo

tapir anta ( Tapirus terrestris ) - zoo Wrocław

W ogrodach zoologicznych jest najczęściej spotykanym gatunkiem tapira.

Często "eksponowany" na wspólnym wybiegu z innymi gatunkami z Ameryki Południowej ( duże gryzonie, szczerbaki, wielbłądowate ).

Potrzebuje rozległego wybiegu z dostępem do wody. Trzymany zwykle w parach lub grupach rodzinnych. Dobrze się rozmnaża w niewoli. W okresie zimowym wymaga ogrzewanych pomieszczeń.

W niewoli przeżywa nawet 35 lat.

 grupa tapirów anta ( Tapirus terrestris ) - Śląski Ogród Zoologiczny

tapir anta ( Tapirus terrestris ) - zoo Kijów

Jaguar ( Panthera onca ) drapieżnik z rodziny kotów. Największy przedstawiciel tej rodziny w Ameryce Północnej oraz Środkowej i Południowej.

Występuje od południowych stanów U.S.A. aż do Patagonii.

Zamieszkuje różnorodne środowiska od gęstej dżungli i lasów deszczowych, po sitowia i nadbrzeżne lasy. Może żyć również na otwartych terenach, ale muszą one być porośnięte wysoką trawą. Nie unika też miejsc zakrzewionych czy podgórskich z dużą ilością kryjówek wśród skał.

jaguar ( Panthera onca ) w rejonie Pantanalu

szkic - jaguar ( Panthera onca )

jaguar odmiana melanistyczna - samica z  sześciotygodniowym młodym

jaguar ( Panthera onca )

pozostałe informacje patrz :  http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2010/06/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc.html




Jeleń bagienny ( Blastocerus dichotomus ) parzystokopytny ssak z rodziny jeleniowatych ( Cervidae ). Synonim Cervus paludosus.


Występuje w Ameryce Południowej, w środkowej Brazylii, Paragwaju, północno-zachodniej i północno-wschodniej Argentynie, południowo-wschodnim Peru i wschodniej Boliwii.

Zamieszkuje tereny podmokłe i bagienne z bujną i gęstą roślinnością, tereny zalewowe,  zarośla wzdłuż rzek.

jeleń bagienny ( Blastocerus dichotomus ) - samiec

Jest to największy z jeleni Ameryki Południowej.

Żyje w małych grupach rodzinnych 2-3 osobniki, najwyżej 6 lub pojedynczo. Aktywny późnym popołudniem i po zmierzchu. Dzień spędza ukryty wśród gęstwiny roślin bagiennych lub w zaroślach.

Wyraźny dymorfizm płciowy : samiec posiada poroże, u samicy brak. Wieniec dojrzałego byka może mieć 8-10 tyk. Poroże może być utrzymywane przez 2 lata ( zrzuty mogą być coroczne lub po okresie 2 lat ).

Dobrze pływa i biega. Ucieka często do wody ścigany przez drapieżniki.

Odżywia się głównie roślinnością wodną i bagienną, chociaż skład jego diety może się różnić w porze deszczowej i suchej.

Ruja od września do listopada. W czasie rykowiska samce nie są zbytnio agresywne względem siebie.

Ciąża trwa około roku. Samica rodzi 1 młode, bardzo rzadko 2. Młode jest tak samo ubarwione jak dorośli. Okres laktacji trwa do 3 miesięcy. Młode pozostaje z matką około roku.

  rycina - Blastocerus dichotomus

Opisane podgatunki :

- Blastocerus dichotomus paludosus - Paragwaj

- Blastocerus dichotomus palustris - Paragwaj

 samica jelenia bagiennego ( Blastocerus dichotomus )

Jeleń bagienny jest uważany za zagrożony w całym obecnym zasięgu a nawet, w nie których rejonach za krytycznie zagrożony.

Główne zagrożenia dla gatunku to :

- utrata siedlisk

- kłusownictwo

- choroby od zwierząt domowych ( bydło )

Innymi zagrożeniami są :

• wzrost populacji ludzkiej
• przekształcanie i osuszanie terenów podmokłych w grunty rolne
• budowa zapór wodnych 
• poszukiwanie surowców mineralnych i degradacja środowiska naturalnego
• fragmentacja siedlisk i izolowane populacje
• rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej

Występuje w wielu obszarach chronionych.

Został wpisany w Załącznik CITES I.

Uznany za wymarły od 1958 roku na terenie Urugwaju.

Zalecane są dalsze badania nad tempem spadku liczebności populacji, badania ekologiczne, wzmocnienie zarządzania terenami chronionymi i tworzenie nowych obszarów chronionych, ustanowienie wspólnych programów hodowlanych w niewoli, współpraca z lokalnymi właścicielami ziemskimi w celu utrzymania gatunku w granicach ich posiadłości oraz monitorowanie izolowanych populacji w celu kontroli uwarunkowań genetycznych.

W warunkach wiwaryjnych - brak danych. 








Jeleń pampasowy ( Ozotoceros bezoarticus ) parzystokopytny ssak z rodziny jeleniowatych ( Cervidae ). Synonim Cervus bezoarticus .


Występuje w Ameryce Południowej, w Brazylii, w północno-zachodniej i północno-wschodniej Argentynie ( północna Patagonia ), w Paragwaju, w Urugwaju i południowej i wschodniej Boliwii.

Zamieszkuje otwarte tereny porośnięte trawami i zaroślami, pampę, sawannę ( Cerrado ) oraz obrzeża lasów.

jeleń pampasowy ( Ozotoceros bezoarticus ) - samiec

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach popołudniowych i po zmierzchu. Dzień spędza w ukryciu , w zaroślach lub wysokiej trawie. Żyje samotnie lub w małych grupkach 5-6 osobników. Grupy są płynne w składzie jej członków. Dorosłe osobniki swobodnie przechodzą z jednej grupy do innej o każdej porze roku.

Zdarza się, że łączy się podczas żerowania w większe skupiska liczące 50 i więcej osobników.

Wyraźny dymorfizm płciowy : samiec posiada poroże składające się z 3 tyk, samica bez poroża i nieco mniejsza. Tyki są zrzucane w okresie zimowym, corocznie.

Odżywia się roślinnością zielną, trawami, liśćmi krzewów.

Okres godowy to luty - kwiecień. W czasie rykowiska walki staczają tylko samce podobnej wielkości. Mimo staczanych walk nie tworzą stałych par czy haremów. Samce kryją gotowe samice.

Ciąża trwa ponad 7 miesięcy. Młode rodzą się od września do listopada. Chociaż mogą się rodzić o każdej porze roku.

Samica rodzi 1 rzadziej 2 młode. Cielę ma plamistą sierść, która znika po około 2 miesiącach. Okres laktacji trwa około 3 miesięcy. Młode towarzyszy matce do około 10 miesiąca życia.

    samica jelenia pampasowego ( Ozotoceros bezoarticus )

Opisane podgatunki :

- Ozotoceros bezoarticus arerunguaensis - Urugwaj - krytycznie zagrożony

- Ozotoceros bezoarticus azarae - Paragwaj

- Ozotoceros bezoarticus bezoarticus - wschodnia i środkowa Brazylia

- Ozotoceros bezoarticus campestris - Brazylia ( Tapirapoan, Pernambuco District )

- Ozotoceros bezoarticus celer - Argentyna - zagrożony

- Ozotoceros bezoarticus comosus - Brazylia ( Pernambuco )

- Ozotoceros bezoarticus cuquapara - Brazylia ( Manaos )

- Ozotoceros bezoarticus dickii - Argentyna ( północna część prowincji Santa Fe )

- Ozotoceros bezoarticus leucogaster - Paragwaj, północno-wschodnia i północno-zachodnia Argentyna, południowa Boliwia, zachodnia Brazylia - zagrożony ( CITES I )

- Ozotocerus bezoarticus sylvestris - Brazylia

- Ozotocerus bezoarticus uruguayensis - Urugwaj ( Departament Rocha ) - zagrożony

 Ozotoceros bezoarticus leucogaster

Ozotoceros bezoarticus bezoarticus

Gatunek uważany za bliski zagrożeniu w świetle spadku liczebności populacji.

Główne zagrożenia to :

- utrata siedlisk

- przekształcanie wielu obszarów w grunty rolne i pastwiska

- polowanie dla mięsa, skór i sportu

- zdziczałe psy domowe

Innymi zagrożeniami są : degradacja i niszczenie środowiska naturalnego, fragmentacja siedlisk, izolowane populacje, wzrost liczby ludności, rozwój infrastruktury drogowej i kolejowej, poszukiwanie surowców mineralnych, choroby od zwierząt domowych ( bydło ).

Został umieszczony w Załączniku CITES I.

Występuje w części obszarów chronionych.

Zalecane są dalsze badania nad tempem spadku liczebności populacji, badania ekologiczne, wzmocnienie zarządzania terenami chronionymi i tworzenie nowych obszarów chronionych, ustanowienie wspólnych programów hodowlanych w niewoli, współpraca z lokalnymi właścicielami ziemskimi w celu utrzymania gatunku w granicach ich posiadłości, rozwój prywatnych obszarów chronionych w celu ochrony ostatnich populacji oraz monitorowanie izolowanych populacji w celu kontroli uwarunkowań genetycznych.

jeleń pampasowy ( Ozotoceros bezoarticus )

W warunkach wiwaryjnych - rzadki.

Głównie ogrody zoologiczne obu Ameryk.

Trzymany zwykle w małej grupie rodzinnej.

Puma, kuguar, lew górski ( Puma concolor ) drapieżnik z rodziny kotów.

Występuje w obu Amerykach, od południowej Kanady po Ziemię Ognistą.

Zamieszkuje różnorodne środowiska od wysokich gór, lasów górskich i nizinnych, dżungli i deszczowych lasów po otwarte tereny prerii czy pampy. Ostatnio nawet obszary podmiejskie w Kalifornii, Kansas i Missouri.

puma ( Puma concolor patagonica ) grupa rodzinna w Patagonii

portret pumy patagońskiej ( Puma concolor patagonica )

pozostałe informacje patrz :  http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2010/06/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc.html

Margaj ( Leopardus wiedii ) drapieżnik z rodziny kotowatych.

Występuje w Ameryce Północnej, od południowego Meksyku przez Amerykę Środkową po Amerykę Południową ( północna Argentyna i Urugwaj ).

Zamieszkuje głownie wiecznie zielone lasy, opuszczone plantacje, rzadziej pastwiska czy inne systemy rolnoleśne.

margaj ( Leopardus wiedii ) w warunkach wiwaryjnych

Pozostałe informacje patrz : http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/01/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc_24.html

Ocelot ( Leopardus pardalis ) drapieżnik z rodziny kotów.

Występuje  w obu Amerykach, od południa U.S.A. po Patagonię.

Zamieszkuje różnorodne środowiska, zarówno dżungle i deszczowe lasy jak i zakrzewienia, otwarte tereny porośnięte wysoką trawą.

ocelot ( Leopardus pardalis ) po lewej : dwójka młodych ; po prawej : samica z młodymi - Berlin Zoo

ocelot ( Leopardus pardalis ) po lewej : portret ; po prawej : samica z młodymi - Berlin Zoo

pozostałe informacje patrz :  http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2010/06/zagrozone-ssaki-ameryki-ponocnej-czesc.html