link

sobota, 19 maja 2018

Odzyskiwanie upadłych plantacji olejowych i przywrócenie ich lasom, może przynieść korzyści panterom sundajskim, i nie tylko wynika tak z badań naukowców.






plantacja palmy olejowej - Borneo 



Jak wykazały ostatnie badania rosnące populacje ludzkie i szeroko rozpowszechnione rolnictwo przemysłowe osaczyły jeden z najmniej zbadanych kotów na planecie w coraz mniejsze łaty obszarów leśnych na wyspie Borneo. Jednak badania sugerują również, że ochrona i rekultywacja garstki strategicznie rozmieszczonych działek leśnych może pomóc w zachowaniu znacznej populacji pantery mglistej z Borneo ( Neofelis diardi ).
 "Nasze badanie dostarcza pierwszych dowodów na to, że ochrona lasów jest kluczowa dla utrzymania łączności między populacjami pantery sundajskiej", powiedział ekolog Andrew Hearn z Uniwersytetu Oksfordzkiego.


pantera sundajska ( Neofelis diardi )

Neofelis diardi borneensis 

Andrew Hearn, główny autor badania, dodał, że prywatni właściciele ziemscy są właścicielami dużej części lasu, w którym pantery sundajskie muszą przetrwać w okolicy północno-zachodniej rzeki Kinabatangan na Borneo, a w wielu przypadkach mogą one zniknąć wkrótce. Władze w malezyjskim stanie Sabah, w którym znajduje się Kinabatangan, wyznaczyły prawie dwie trzecie niezabezpieczonych lasów regionu jako miejsca ekspansji palmy olejowej.


Neofelis diardi 

Zajęty przez rezerwat przyrody o powierzchni 279 km2, obszar wokół dolnego biegu rzeki Kinabatangan jest domem dzikiego bydła zwanego banteng ( Bos javanicus ), najmniejszej na świecie odmiany słonia indyjskiego ( Elaphas maximus borneensis ) oraz pantery sundajskiej (Neofelis diardi ), dzikiego kota, który waży tyle samo, co dorosły pies rasy collie. Jednak zamknięcie tej różnorodności biologicznej przez plantacje palmy olejowej jest niestety złem koniecznym. Sabah jest potęgą oleju palmowego, produkującą 10 % światowej podaży wszechobecnego oleju roślinnego.


słoń indyjski z Borneo ( Elaphas maximus borneensis ) - samica z kołnierzem satelitarnym

Elaphas maximus borneensis 


samica z młodym ( zdjęcie z kamery-pułapki ) - Lower Kinabatang Wildlife Sanctuary

Hearn i jego współpracownicy wiedzieli, że pantery sundajskie potrafią poradzić sobie z lasem, który został zarejestrowany dla drewna lub w inny sposób zdegradowany. Chcieli jednak lepiej zrozumieć wpływ jawnego wylesiania - koniecznego do założenia plantacji palmy olejowej. Badania dla IUCN, które klasyfikują panterę sundajską jako gatunek wrażliwy. Nie powiązane populacje w liczbie 4500 zwierząt żyje głównie na Borneo, ale także na indonezyjskiej wyspie Sumatra.


banteng ( Bos javanicus ) samiec - zoo Wrocław 

Do swoich badań, zespół zamontował czterem panterom sundajskim w regionie Kinabatangan kołnierzyki satelitarne i śledzone były ich ruchy w ciągu kilku miesięcy w latach 2013 i 2014. Na podstawie tych danych, zbudowano model statystyczny, aby dowiedzieć się, dlaczego koty wybrały specyficzne ścieżki i jak przyszłe zmiany w krajobrazie mogą zmienić te wybory.


las deszczowy na Borneo 

„Odkryliśmy, że baldachim lasu ułatwia ruchy tych kotów poprzez siedlisko” - powiedział Hearn, „ale niedawno wyczyszczone lub nieproduktywne i zalane obszary plantacji oleju palmowego mają tendencję być odporne na ich ruchy.”
To odkrycie jest okazją, powiedział współautor Benoit Goossens w oświadczeniu.
Na przywracaniu upadłych plantacji oleju palmowego dla lasu mogą skorzystać pantery sundajskie, stwierdziło badanie.
„Nasze badania wykazały, że konwersja często zalewanych i nieproduktywnych plantacji do obszarów lasu przyniesie duże korzyści dla pantery sundajskiej ( Neofelis diardi )”, powiedział Goossens, biolog dzikich zwierząt na Uniwersytecie w Cardiff w Wielkiej Brytanii i dyrektor Danau Girang Field Centre , znajdujące się w Regionie Kinabatangan.


las deszczowy Sabah ( Borneo ) Kinabatangan  

samica pantery sundajskiej i autor badań Andrew Hearn 

Jednocześnie obszary te często nie wytwarzają optymalnej ilości owoców palmy olejowej, więc zwrot ich z powrotem do lasu prawdopodobnie nie będzie miał negatywnego wpływu na tak ważny motor ekonomiczny dla państwa, dodał.
Autorzy piszą, że badanie pokazuje, w jaki sposób szczegółowe zrozumienie zachowania zwierzęcia może być pomocne przy planowaniu ochrony, a także w możliwych kompromisach w ochronie siedlisk krytycznych.
David Macdonald, zoolog z Uniwersytetu Oksfordzkiego i współautor badania, zauważył, że pantera sundajska może być "najtrudniejszym" dzikim kotem do zbadania.
"Nasze odkrycia są triumfem na przecięciu naturalistycznych umiejętności, zaawansowanej technologii i znaczenia polityki", powiedział Macdonald w oświadczeniu.


Cytaty :

Hearn, A. J., Cushman, S. A., Goossens, B., Macdonald, E., Ross, J., Hunter, L. T. B., … Macdonald, D. W. (2018). Evaluating scenarios of landscape change for Sunda clouded leopard connectivity in a human dominated landscape. Biological Conservation, 222, 232–240. https://doi.org/10.1016/j.biocon.2018.04.016


Artykuł opublikowany przez Johna Cannona w dniu 24 kwietnia 2018 roku na stronie Mongabay.com 












Opracowano na podstawie :
Artykułu na stronie mongabay.com  
tłumaczenie własne
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.


Kultura orangutanów w centrum uwagi filmu dokumentalnego "Person of the Forest" ("Osoba z lasu").








samiec orangutana borneańskiego ( Pongo pygmaeus )

samiec orangutana sumatrzańskiego ( Pongo abelli )

samiec orangutana batagańskiego ( Pongo tapanuliensis )

Pytania i odpowiedzi do naukowców Cheryl Knott i Robert Rodriguez Suro 
rozmawia - John C. Cannon w dniu 23 lutego 2018 r.

- Niedawne badania wykazały, że liczba orangutanów borneańskich ( Pongo pygmaeus ) orangutanów sumatrzańskich ( Pongo abelii ) i orangutanów batangańskich ( Pongo tapanuliensis ) spadła o prawie 150 000 w latach 1999 - 2015 z powodu utraty siedlisk i polowań. 


samiec orangutana borneańskiego 

- Niedawny film dokumentalny "Osoba z lasu" bada kultury orangutanów.
Liczba orangutanów zmniejszyła się w wyniku utraty siedlisk, polowań i handlu zwierzętami.
Naukowcy twierdzą, że istnienie kultury orangutanów sprawia, że ​​ochrona ich jest jeszcze bardziej krytyczna.
Film jest finalistą na nowojorskim festiwalu filmowym WILD, który rozpoczął się 22 lutego.
Tratwy badawcze z ostatnich dziesięcioleci przekonały naukowców, że jest mniej takich, które oddzielają ludzi od innych zwierząt, niż początkowo sądziliśmy. Weźmy na przykład koncepcję kultury. Kiedyś uważano ją za dotyczącą naszego gatunku i tylko naszą, pojawiła się na niektórych zaskakujących gałęziach drzewa życia.

samica z młodym ( Pongo pygmaeus )


W niedawnym dokumencie "Osoba z lasu" naukowcy postanowili zarejestrować dowody kultury u jednego z naszych najbliższych krewnych - orangutana borneańskiego. Różne grupy orangutanów mają unikalne sposoby komunikowania się, jedzenia, a nawet ochrony przed deszczem. Praca zespołu odkrywa wskazówki, jak te zachowania się rozwijają, ewoluują i wkraczają w nawyki innych orangutanów.
Jednocześnie naukowcy badający orangutany wiedzą, że ścigają się z czasem jako, że utrata siedlisk, polowania i handel zwierzętami doprowadzają je do wyginięcia. Fakt, że istnieją unikalne kultury oznacza, że jeśli stracimy jedną grupę orangutanów przez kłusownictwo lub nową plantację palmy olejowej, cała ta wiedza zostanie utracona wraz z nią, nawet jeśli inne grupy są bezpieczne.

Film jest z udziałem biologicznej antropolog Cheryl Knott z Boston University i biologa polowego Roberta Rodrigueza Suro z siedzibą w Puerto Rico. 
"Person of the Forest" jest finalistą na nowojorskim festiwalu filmowym WILD, który rozpoczął się 22 lutego w klubie odkrywców na Manhattanie.

Mongabay dogonił Knott i Suro, aby dowiedzieć się więcej o ich badaniach i dlaczego ochrona tych "leśnych ludzi" i ich kultur jest tak ważna.

- Mongabay : Większość ludzi prawdopodobnie nie zdaje sobie sprawy z tego, że orangutany mają "kulturę". W jaki sposób dowiedziałaś się i zainteresowałaś poznaniem kultury orangutanów?


samica z młodym ( Pongo pygmaeus )

Cheryl Knott : Pojęcie, że zwierzęta mogą mieć kulturę, istnieje od dawna, więc po raz pierwszy dowiedziałam się o tym, gdy studiowałam biologię antropologiczną na studiach. Następnie, w 1999 roku, opublikowano artykuł o kulturach szympansów, porównujący w zasadzie tradycje kulturowe między różnymi miejscami i zdając sobie sprawę, że istnieje zróżnicowanie kulturowe. Następnie, w 2002 roku, badacze orangutanów, łącznie ze mną, odbyli warsztaty w San Francisco, w których wszyscy byliśmy razem, sponsorowani przez Fundację Leakeya i stwierdziliśmy, że wiele z zachowań, które widzieliśmy, było kulturowo kultywowane przez niektóre populacje. Tak więc dopiero dzięki długotrwałym badaniom w wielu miejscach zdaliśmy sobie sprawę, że każda populacja jest wyjątkowa i ma tradycje kulturowe niespotykane gdzie indziej. Nie chcieliśmy studiować kultury. Jedynie przez porównanie naszej obserwacji behawioralnej zdaliśmy sobie sprawę, że widzimy różnice kulturowe pomiędzy różnymi miejscami.

Robert Rodriguez Suro : Po raz pierwszy dowiedziałem się o tym na kursie antropologii biologicznej na Uniwersytecie w Bostonie. Zostaliśmy wyznaczeni do przeczytania artykułu opisującego rozmieszczenie geograficzne wariantów kulturowych w zachowaniu orangutanów. Zawsze myślałem o kulturze jako o czymś, co należało wyłącznie do ludzi i  po raz pierwszy nauczyłem się o kulturze z naukowego punktu widzenia, nawet jeśli chodzi o kulturę ludzką, nie mówiąc już o gatunku nieludzkim, takim jak orangutany. Pomysł, że orangutany potrafią "wymyślać" nowe zachowania i przekazywać te zachowania różnym osobnikom, był dla mnie fascynujący. To miało ogromny wpływ na mnie jako ucznia, ponieważ był to jeden z pierwszych razy na studiach, że coś, co myślałem, że mam zrozumienie - kultury - zostało całkowicie odwrócone. Zrozumienie, jaka kultura była na najbardziej podstawowym poziomie, od obiektywu naukowego, całkowicie zdmuchnęło mój umysł. Fakt, że kultura została znaleziona u gatunków innych niż ludzie, był jeszcze bardziej szokujący. Utkwiło mi to przez lata, i to była jedna z wielu rzeczy, które zainteresowały mnie wyjazdem na Borneo, aby dowiedzieć się czegoś o orangutanach na wolności.

- Jak opisałbyś kulturę orangutanów  nie-naukowcom? Z czego to się składa?


samica z młodym na dnie lasu

Suro : Przed zagłębieniem się w kulturę orangutanów, ważne jest, aby najpierw nauczyć się, jak definiujemy kulturę z naukowego punktu widzenia. Kiedy większość ludzi myśli o kulturze, myślą o rzeczach takich jak sztuka i muzyka oraz o tym, jak różnią się one między ludzkimi "kulturami" na całym świecie. Aby naprawdę zrozumieć, co mamy na myśli, gdy mówimy o kulturze, musimy zrozumieć mechanizmy, dzięki którym powstały elementy wyższego rzędu kultury ludzkiej, takie jak sztuka. Richard Dawkins faktycznie zapewnia świetny przegląd tego w swojej książce "Samolubny gen". Definiuje podstawowy element kultury zwany "memem". Mem jest dowolną ideą, wynalazkiem lub innowacją, które mogą być transmitowane lub przekazywane z jednej osoby do innej. Mem ma na celu wyjaśnienie, czym są geny ewolucji biologicznej. Są podstawowymi elementami kultury. Memy mogą być tworzone przez osobę, komunikowane i kopiowane przez inne osoby. Memy mogą różnić się zdolnością do replikowania i rozprzestrzeniania się z jednostki na osoby. Pomyślne memy pozostają i rozprzestrzeniają się przez populację, podczas gdy niesprawne nie zanikają ale znikają z czasem. Innymi słowy, niektóre memy "chwytają" i stają się powszechne wśród grupy ludzi. Z biegiem czasu te memy naprawdę mogą określić elementy kulturowe określonej grupy ludzkiej. Weźmy na przykład sposób, w jaki ludzie witają się nawzajem w różnych krajach. Niektórzy podają sobie ręce, w innych miejscach kłaniają się. To wszystko dlatego, że tysiące lat temu jeden konkretny człowiek zaczął witać innych ludzi w określony sposób, a zachowanie to zostało skopiowane i rozprzestrzenione w całej społeczności, a to zachowanie ostatecznie stało się powszechne w danym kraju lub regionie. Jest to uproszczone wyjaśnienie, ale daje wyobrażenie o tym, jak memy działają i stają się elementami kultury.
U orangutanów widzimy te same mechanizmy memów i kultury. Dobrym przykładem są parasole orangutanów. Kiedy pada deszcz, niektóre orangutany robią parasole z gałęzi i liści, aby zakryć głowę. Jest mało prawdopodobne, że to zachowanie jest genetyczne. Orangutany najprawdopodobniej nie rodzą się z wiedzą i zdolnością do budowania parasoli w swoich DNA. Zamiast tego uczą się robić parasole z oglądania swoich matek w dzieciństwie lub oglądania sąsiednich orangutanów. Oznacza to, że tysiące, może miliony lat temu, był jeden szczególnie mądry orangutan ( lub przynajmniej małpa poprzednik orangutanów ), który "wynalazł" parasole. Inne osobniki zaczęły kopiować to zachowanie i wkrótce użycie parasoli stało się powszechne w całym gatunku.
Dziś każda populacja orangutanów tworzy parasole. Jednakże, ponieważ populacje orangutanów nie sąsiadują ze sobą, mogą istnieć subtelne różnice w tworzeniu parasolek od populacji do populacji. Te regionalne różnice są różnicami kulturowymi, ponieważ "mem" tworzenia parasoli może podlegać subtelnym zmianom w różnych populacjach.

osobnik z parasolem 

Knott : W ramach prymatologii kultura jest definiowana jako "zachowanie, które jest wielokrotnie przekazywane poprzez uczenie społeczne lub obserwacyjne, aby stać się cechą charakterystyczną dla populacji". Zatem zachowanie kulturowe obejmuje takie zachowania jak, stosowanie narzędzi, wokalizację i inne zachowania, które są wykonywane przez wielu lub większość członków społeczności, a nie przez osoby z innej społeczności, w których mogłoby to potencjalnie wystąpić. Na przykład, w moim miejscu  badania, orangutany jedzą owoc zwany Neesia. To bardzo duży owoc, taki jak orzech kokosowy, i muszą go otworzyć, a następnie wyłowić w środku wysokotłuszczowe nasiona. Nasiona są chronione drobnymi włóknami podobnymi do włókna szklanego, które utykają w palcach i futrze ( jeśli jesteś orangutanem ) i mogą być dość bolesne. W innym miejscu na Sumatrze, mają ten sam owoc i używają patyków, aby wyłupać nasiona, aby nie dostały się na nie. Jest to zachowanie kulturowe. Mają ten sam owoc w obu miejscach, ale mają inny dostęp do nasion. Jest to także wyuczone zachowanie i nie jest one pod kontrolą genetyczną.

owoc neesii

 młody orangutan sumatrzański 

orangutan używający patyka 

- Jak nawiązałeś kontakt z reżyserami filmu, Melissą Lesh i Timem Lamanem? Jak powstał projekt dokumentalny?

Knott : Tim Laman jest moim mężem. Po raz pierwszy udał się na Borneo w 1985 r. I zrobił tam doktorat. Zaczęłam mój doktorat w tym samym miejscu w 1992 roku. Obszar ten nazywa się Park Narodowy Gunung Palung i znajduje się na zachodnim wybrzeżu Borneo w Indonezji. Badam tam orangutany od 25 lat. Tim dokumentował moją pracę od samego początku.
Kilka lat temu Tim wpadł na pomysł, by zaproponować artykuł dla magazynu National Geographic o kulturach orangutanów i udał się na tereny badawcze na Borneo i Sumatrę. Dokument powstał z tej pracy. Materiał pochodzi z wielu różnych podróży przez kilka lat.

Suro : Spotkałem się z Timem Lamanem podczas pierwszego roku pracy w terenie w projekcie orangutan Gunung Palung na Borneo, prowadzonym przez Cheryl Knott. Była moją profesorką na Uniwersytecie w Bostonie. Dowiedziałem się o badaniach orangutanów Cheryl, a także o fotografii orangutanów i videografii od Tima. Ostatecznie sam starałem się o grant od National Geographic i w ten sposób uzyskałem fundusze na prace terenowe, które zakończyły się wyprodukowaniem dużej części materiału filmowego w filmie. Spotkałem się z Melissą Lesh po zakończeniu wszystkich prac w terenie. Tim zasugerował, że powinniśmy połączyć wszystkie nasze filmy w film o kulturach orangutanów. Melissa była filmowcem, którą znaliśmy, i podjęła się tego wyzwania, by umieścić wszystkie nasze filmy w  jednym filmie.

- Gdzie żyją orangutany, które ukazane są w filmie? Jak długo trwało filmowanie i czy trudno było uchwycić wszystko, co chciałeś uchwycić w filmie?


młody osobnik używający coś w rodzaju parasola 

Suro : Są to całkowicie dzikie orangutany z bardzo odległej części tego parku narodowego. Materiał filmowy powstał na przestrzeni około 10 lat i był kręcony przez wielu różnych ludzi. Nikt z nas nie wpadł na pomysł zrobienia filmu. Ale mieliśmy cały ten niesamowity materiał i chcieliśmy zrobić z nim coś więcej. Jeśli chodzi o filmowanie orangutanów na wolności, bardzo trudne jest przenoszenie całego sprzętu na odległe obszary, a warunki oświetleniowe nie zawsze są idealne. Orangutany są najbardziej nadrzewne z małp człekokształtnych i spędzają dużą część swojej aktywności w koronie drzewa. Jest to bardzo pracochłonny i czasochłonny proces. Czasami możesz przejść cały dzień bez uzyskania jednego wyraźnego fragmentu materiału.

- W jaki sposób orangutany zareagowały na tych wszystkich ludzi i sprzęt do filmowania?

Suro : Kiedy orangutany przyzwyczają się do ludzi, całkowicie cię ignorują. Tak naprawdę nie reagują tak czy inaczej. Po prostu ciągle robią swoje. Jest to idealne rozwiązanie, ponieważ chcemy uchwycić naturalne zachowanie orangutanów. Nie chcemy im w żaden sposób zakłócać ani wpływać na ich zachowanie. Kiedy spotykamy orangutana, który nie zna ludzi, może minąć kilka dni, zanim osiągniemy ten poziom komfortu, w którym cię ignoruje. W tym czasie mogą rzucać na nas odpadkami lub wokalizować na nas, robią takie rzeczy. Większość orangutanów, które obserwowaliśmy, jest przyzwyczajona do naukowców.

Knott : Właśnie dlatego udało nam się zrobić zdjęcia, które zrobiliśmy.

- Czy masz jakieś dobre anegdoty lub opowiadania z filmów dokumentalnych, które możesz nam udostępnić? Zwłaszcza jakiekolwiek historie, które pomogą zilustrować, czym jest kultura orangutanów?

Suro : Jednym z orangutanów, którego śledziłem i kręciłem, był samiec o imieniu Codet. Z biegiem czasu zacząłem dostrzegać dziwaczne zachowania u Codet, których nigdy nie widziałem u żadnego innego orangutana. Pewnego dnia jadł liście z małego drzewa, kiedy nagle zerwał małą gałąź i wetknął ją sobie na głowę. Wyglądało to jak kapelusz! Przez chwilę chodził po dnie lasu, potem zatrzymał się, zdjął gałąź z głowy, wyjął z gałązki kolejny kęs liści, po czym wetknął go znowu na głowę i poszedł dalej. Codet wymyślił dość genialny i komiczny sposób, by zabrać jedzenie i uwolnić ręce! To może być coś, czego Codet nauczył się od innego orangutana, lub może być innowacją, którą Codet wymyślił sobie. Tak czy inaczej, wydaje się, że takie zachowanie nie jest powszechne w całej populacji w Gunung Palung. To mem, który się nie rozprzestrzenia. Jest to dobry przykład zachowania, które może stać się elementem kulturowym, jeśli rozprzestrzeni się w Gunung Palung. Może za kilka lat zobaczymy więcej orangutanów wykonujących to zachowanie, a może nie!

- Dlaczego istnieje pilna potrzeba studiowania orangutanów i ich struktur społecznych? Jak zagrożone są orangutany, które obserwowałaś?


pokonywanie płytkiego strumienia 

Knott : Orangutany są krytycznie zagrożone, a zatem zwiększenie świadomości społeczeństwa na temat tych wspaniałych zwierząt ma kluczowe znaczenie dla naszych wysiłków na rzecz ochrony ich siedlisk, tak aby przetrwały.

Suro : Orangutany są zagrożone wyginięciem. Badany przeze mnie gatunek, orangutan borneański ( Pongo pygmaeus ), w rzeczywistości zostały przeniesiony od zagrożonych do krytycznie zagrożonych w 2016 r. przez IUCN. Niektóre szacunki mówią, że około 100 000 orangutanów borneańskich pozostaje na wolności. To może brzmieć dużo, ale w ostatnim artykule z badań oszacowano, że o połowę zmniejszyliśmy populację orangutanów w latach 1999 - 2015. Oznacza to, że 100 000 do 150 000 orangutanów zmarło w wyniku utraty siedlisk w ciągu 16 lat. Jeśli tempo dewastacji będzie nadal takie, jakie jest, ich wymarcie jest nieuniknione. Nie jest za późno na uratowanie orangutanów, ale musimy dokonać pewnych zmian w gospodarce gruntami i zapobiec utracie ich siedlisk, w szczególności na plantacje palmy olejowej i w pożarach lasów.
Nasza wiedza o tym, że populacje orangutanów mają unikalne kultury, jest cennym argumentem za ich powszechną ochroną. Nie wystarczy, aby rząd powiedział: "Och, opracujemy wszystkie te lasy tropikalne na plantacje palmy olejowej, ale tak długo, jak odpuszczamy ten jeden region chroniony, orangutany mogą przetrwać." Tak, może uratujesz grupę orangutanów, ale jednocześnie zniszczysz unikalne zachowania kulturowe, które można znaleźć gdzie indziej. Każda populacja orangutanów i kultura są wyjątkowe, a my mamy moralny obowiązek chronić je wszystkie. Cenimy różnorodność kulturową ludzi i byłoby tragiczne, gdyby w ciągu 50 lat każdy człowiek na ziemi mówił po angielsku i oglądał tylko powtórki Kardashianów. Mówimy o ochronie języków i kultur oraz zapobieganiu globalizacji przed zniszczeniem tego wszystkiego. Orangutany zasługują na to samo.


samiec Pongo pygmaeus pygmaeus w warunkach wiwaryjnych

- Jaką masz nadzieję, co ludzie wyniosą z tego filmu? Co masz nadzieję osiągnąć?

Suro : Mam nadzieję, że filmy dają ludziom poczucie zrozumienia i uznania dla orangutanów jako coś więcej niż tylko małpy w lesie. To, że mają kulturę, powinno być szokujące dla ludzi. To niesamowity fakt i mam nadzieję, że ludzie przekonują się, że tak wiele naszych "specjalnych" cech nie jest tylko dla nas wyjątkowe. Dzielimy się tak bardzo z innymi gatunkami, a my jesteśmy tylko jedną z wielu gałęzi życia, które zamieszkały na tej planecie. Nie zasługujemy na tę planetę bardziej niż jakikolwiek inny gatunek. Im więcej dowiadujemy się o fascynującym życiu innych gatunków, tym bardziej powinniśmy być upokorzeni. Powinniśmy szczycić się ochroną orangutanów i innych stworzeń na planecie.

Knott : Mam nadzieję, że ludzie odejdą z większą świadomością, jak bardzo orangutany są takie jak my i jakie są inteligentne. Ponadto każda populacja jest wyjątkowa i powinna być chroniona. Mam również nadzieję, że uświadomię ludziom zagrożenia stojące przed orangutanami i chciałbym zainspirować ludzi do przyłączenia się do naszych wysiłków, aby je uratować. Oprócz moich badań prowadzę projekt chroniący orangutany w Gunung Palung, który współpracuje z lokalnymi społecznościami w celu ochrony orangutanów i ich siedlisk.

- Kiedy i jak publiczność może zobaczyć film? Czy po festiwalu będzie szersza emisja?


młody orangutan ( Pongo pygmaeus ) 

Suro : To jest coś, co wciąż działa. Film wciąż jest wyświetlany na różnych festiwalach filmowych w USA, ale naszym ostatecznym celem jest udostępnienie filmu wszystkim. Na razie możesz go obejrzeć na festiwalu filmowym WILD, Festiwalu Filmów Ekologicznych w Waszyngtonie,  Międzynarodowym Festiwalu Filmów Przyrody i innych! Prawdopodobnie będzie dostępny do wyświetlania online w ciągu następnego roku. Bądźcie czujni!

Komentarz edytora: Ten wywiad został zredagowany pod względem długości i stylu.

CYTATY :
Van Schaik, C. P., Ancrenaz, M., Borgen, G., Galdikas, B., Knott, C. D., Singleton, I., ... & Merrill, M. (2003). Kultury orangutan i ewolucja kultury materialnej. Science, 299 (5603), 102-105.

Voigt, M., Wich, S.A., Ancrenaz, M., Meijaard, E., Abram, N., Banes, G.L., ... & Gaveau, D. (2018). Globalne zapotrzebowanie na zasoby naturalne wyeliminowało ponad 100 000 orangutanów borneańskich. Aktualna biologia.

Whiten, A., Goodall, J., McGrew, W. C., Nishida, T., Reynolds, V., Sugiyama, Y., ... & Boesch, C. (1999). Kultury w szympansach. Nature, 399 (6737), 682.









Opracowano na podstawie :
Artykułu na stronie mongabay.com  
tłumaczenie własne
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.




sobota, 12 maja 2018

Tukotuki z Argentyny i nie tylko. Przegląd gatunków. Część IV.








Tukotuko parański ( Ctenomys roigi ) - Contreras J.R., 1989 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - północno-wschodnia Argentyna ( pobliże rzeki Parana w prowincji Corrientes ).

Zamieszkuje piaszczyste wydmy i krawędzie rzek.

Aktywny w ciągu całego roku i całej doby. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku. Żyje samotnie, ale systemy nor blisko sąsiadują z innymi osobnikami tego gatunku.
Brak informacji czy systemy poszczególnych osobników łaczą się ze sobą.
Kopie dość rozległe systemy tuneli i komór w piaszcystym gruncie. Jego pazury i zęby są wyspecjalizowane do kopania.
Dość często spotykany na powierzchni zarówno w ciągu dnia jak i w nocy chociaż nie zbiera pożywienia na powierzchni. 
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku oraz postawy ciała. Charakterystyczna wokaliza "tuc-tuc" powtarzana jest co sekundę aż do 30 razy z rzędu. Wokaliza ta występuje zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia.
Typowy roślinożerca. W skład jego diety wchodzą głównie podziemne części roślin ale także trawy czy łodygi. Zbiera bulwy i korzenie roślin, takich jak Rhunchosia palida, Ipomoea bonariensis, Senecio grisebachi lub Byptia mutabilis, lub podstawowe łodygi dominujących traw. Osobnik ma również dostęp do naziemnych części roślin, ciągnąc całą roślinę do tunelu od dołu, bez wychodzenia na powierzchnię ziemi.
Sezon rozrodczy w okresie wiosenno-letnim. System krycia prawdopodobnie poligamiczny.
W pełni 50% samic było albo w ciąży, albo w okresie laktacji w październiku, z 11% młodymi z tego roku, a dwa miesiące później, w grudniu, 40% populacji było z młodymi z tego roku, a samic w ciąży i w okresie laktacji było odpowiednio 10% i 30%. 
Samica rodzi 1 - 2 młode po ciąży trwającej około 95 dni. Okres laktacji to około 30 - 35 dni.
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem.
Żyje 12 - 24 miesiące.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako krytycznie zagrożony w kategorii  B1ab( i,ii )+2ab( i,ii ). Jego zasięg występowania jest mniejszy niż 100 km2 a powierzchnia użytkowa jest mniejsza niż 10 km2, wszystkie osobniki znajdują się w jednym miejscu a liczba siedlisk stale się zmniejsza. Istnieją tylko dwie znane populacje, bardzo blisko siebie i są uważane za jedną miejscowość ( Bidau pers.comm. ).
Gatunek ten zajmuje gleby piaszczysto-gliniaste w siedliskach stepowych pokrytych roślinami zielnymi, w szczególności inwazyjnymi psiankowatymi Solanaceae ), w obszarach silnie podatnych na nadmierne wypasanie bydła. Obszary te nie są sezonowo zalewane.
Gatunek monotypowy. Kariotyp 2n = 48, FN = 76 ( Gimenez et.al. 2001, 2002 ). 
Liczba osobników i populacji od dawna maleje i jest wymieniona jako CR na Czerwonej Liście Argentyny ( Ojeda i Bidau pers. comm. ).
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Ctenomys rosendopascuali - Contreras, 1995 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( Mar Chiquita, Departament San Justo, prowincja Kordoba ).

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Długość samca to 160 - 177 mm a samicy 159 - 166 mm.

Nie wiadomo na pewno czy gatunek został formalnie opisany.  
Został nazwany na cześć argentyńskiego paleontologa Rosendo Pascuala.
Klasyfikowany jako podatny według SAREM ( Argentyńskie Towarzystwo Badania Ssaków ) Ojeda, RA, Chillo V., GB Diaz Isenrath ( red. ). Czerwona Księga zagrożonych ssaków Argentyny 2012.
Argentyńskie Towarzystwo Badania Ssaków, SAREM. 257 pp. 2012 gatunek monotypowy. 
Gimenez et.al. 1999;1991 opisał wielospecyficzny dopełniacz chromosomalny 2n = 52 z zmienną FN 62, 64 i 66 ( patrz także Ipucha i wsp. 2008 ). Mascheretti i wsp. 2000 doszli do wniosku, że Ctenomys rosendopascuali był częścią linii, która obejmowała Ctenomys azarae, Ctenomys bergi, Ctenomys bonnettoi, Ctenomys mendocinus i Ctenomys yolandae w oparciu o sekwencje mtDNA.
Nie jest jasne, czy kwestia opisu gatunku w Notulas Faunisticas ( tom 86, s. 1-6 ), w której JR Contreras ( 1995b ) opisała Ctenomys rosendopascuali, została faktycznie opublikowana ( Yolanda Davies, córka Julio R.Contrerasa, pers.comm do U.F.J.Pardinas, 25.10.2012 ). Jeśli nie, to takson, do którego kolejni autorzy odwołują się pod tą nazwą, będzie wymagał formalnego opisu.





Tukotuko saltański ( Ctenomys saltarius ) - Thomas, 1912 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys talarum saltarius Yepes, 1935a.

Występuje w Ameryce Południowej - północna Argentyna ( prowincje Salta i Jujuy ).

Zamieszkuje prawdopodobnie obszary trawiaste, chociaż brak podstawowych informacji o wymaganiach siedliskowych tego gatunku.

Gatunek słabo poznany. 
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo iż, jest to dość duży gatunek z długością głowy i ciała ( holotypu, dorosłej samicy ) 200 mm, długości ogona 90 mm i długości tylnej stopy 33 mm.
Futro krótkie i ogólnie matowe, nie mające długości ani połysku sąsiednich gatunków ( Ctenomys opimus luteolus, Thomas i Ctenomys tucumanus, Thomas ).
Górne części grzbietu to matowa surowa umbra, brązowy wzdłuż grzbietowej linii środkowej, jaśniejszy po bokach. Podbrzusze białawe. Wokół pyska białawy z niepozornym ciemnym kołnierzem dalej.
Ogon wyraźnie dwukolorowy, czarniawy powyżej i matowy biały poniżej.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do rozmieszczenia gatunku, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Gatunek monotypowy. Lokalizacja typu jest niepewna, ale w prowincji Salta ( Lessa pers.comm ). Jest tylko jedno znane miejsce ( Lessa i Bidau pers.comm ).
Nie ma dostępnych informacji na temat statusu populacji tego gatunku.
Brak dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Brak dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko stokowy ( Ctenomys scagliai ) - Julio Rafael Contreras, 2000 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( prowincja Tucuman ).

Zamieszkuje prawdopodobnie obszary trawiaste, chociaż brak podstawowych informacji o wymaganiach siedliskowych tego gatunku. Dolna granica zamieszkania to 2500 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo iż, jest to gatunek średniej wielkości z zewnętrznymi pomiarami holotypu, w tym długość głowy i ciała 195 mm, długość ogona 85 mm, długość tylnej stopy ( z pazurem ) 37 mm, długość uszu 10 mm i masa 270 g.
Ogólny kolor jasny, ochrowo brązowy z powrotem do żółto-słomkowego na bokach i brzuchu. Włosy długie, jedwabiste i mocno dwukolorowe, z czarną podstawową częścią przez dwie piąte długości grzbietowych włosów i około połowy długości włosów brzusznych.
Góra kufy i głowa czarna, rozciągająca się z powrotem jako grzbietowa naszywka. Zarówno wibrysy, jak i ponadgrupowy grzebień biały.
Obszar otaczający wibrysy w takim samym kolorze jak reszta twarzy.
Ogon pokryty krótkimi i słabo rozłożonymi włosami, dwukolorowy, z proksymalną częścią brudnego białego coraz ciemniejszy stopniowo aż do dystalnej trzeciej, która jest czarna.
Uszy bardzo małe, z kremowymi białymi obszarami poddziąsłowymi, które sugerują blady kołnierz. 
Brak białych plam w regionach pachowych lub pachwinowych.
Nogi pokryte rzadkim futrem w kolorze podobnym do brzucha.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do rozmieszczenia gatunków, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. 
Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości. 
Gatunek ten znany jest tylko z lokalizacji typu: Los Cardones ( 26 ° 40'S, 65 ° 51'W ) Prowincja Tucumán, Argentyna ( Woods i Kilpatrick, 2005 ).
Gatunek monotypowy. Kariotyp ma wartość 2n = 36, FN = 64 ( Ortells 1995, jak Ctenomys knighti, patrz J.R.Contreras 1999 ).
Brak dostępnych informacji na temat statusu populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Brak dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko jedwabisty ( Ctenomys sericeus ) - J, A, Allen, 1903 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - południowo-zachodnia Argentyna ( prowincje Santa Cruz, Chubut i Rio Negro ).

Zamieszkuje prawdopodobnie obszary trawiaste, chociaż brak podstawowych informacji o wymaganiach siedliskowych tego gatunku.  

tukotuko jedwabisty ( Ctenomys sericeus ) 

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo iż, gatunek o długości całkowitej wynoszącej średnio 200 mm ( zakres 195 - 208 mm ), długości ogonka wynoszącej 56,6 mm ( 51 - 62 mm ) i długości tylnej stopy 26,2 mm ( 25-28 mm ) ( A.I.Medina et.al.2007 ).
Owłosienie krótkie, miękkie i błyszczące. 
Ogólny kolor powyżej żółtawo-szary silnie zróżnicowany z czernią, włosy są miękkie na podstawnych trzech-czteronóżkach, następnie wąsko pasemkowane z jasnożółtawobrązowym i zakończone czernią.
Boki i powierzchnie brzuszne wygładzone. 
Boki nosa żółtobrązowe.
Czubek nosa i czubek głowy jak w na grzbiecie. Uszy małe i czarne, górne powierzchnie stóp szare z lekkim żółtawym nalotem. 
Ogon bladożółty, z medialną ciemną kreską wzdłuż wierzchołkowej połowy górnej powierzchni.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niepełne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do rozmieszczenia gatunków, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. 
Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Gatunek znany tylko z lokalizacji typu na południe od Parque Nacional Perito Moreno ( Allen, 1903 ) ( Lessa i Bidau pers. comm.).
Gatunek monotypowy. Gatunek ten ma kariotyp 2n = 28 - 30 chromosomów i prosty asymetryczny typ nasienia ( Montes i wsp. 2001, Bidau 2006 ).
J.A.Allen ( 1905 ) stwierdził, że Ctenomys sericeus był parapsychiczny dla Ctenomys osgoodi. Brak innych danych.
J.A.Allen ( 1903b ) porównał Ctenomys sericeus zarówno do Ctenomys pundti Nehring, jak i Ctenomys bergi Thomas, dwóch gatunków z pobliskiej prowincji Kordoby, z których oba różnią się koloryzacją.
Następnie J.A.Allen ( 1905 ) zawęził lokalizację typową dla ujścia rzek Chico i Belgrano w prowincji Santa Cruz.
Nie ma dostępnych informacji na temat statusu populacji tego gatunku.
Brak dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Brak dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko gromadny ( Ctenomys sociabilis ) - Pearson i Christie, 1985 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( prowincja Neuquén na obszarze Reserva Nacional del Parque Nacional Nahuel Huapi ).

Zamieszkuje suche, stepowe obszary trawiaste przerywane w niereguralnych  odstępach przez wilgotne łąki zwane mallinami na wysokości 600 - 1600 m n.p.m.


rycina - tukotuko gromadny ( Ctenomys sociabilis )

Aktywny w ciągu całego roku, z okresami odpoczynku zarówno w dzień jak i w nocy. 
Żyje w koloniach, które są odrębnymi jednostkami przestrzennymi i społecznymi. Kolonie te pochodzą z samiczej filozofii urodzeń, z samcami, które przebywają w koloniach tylko przez jeden sezon lęgowy. Między porami roku samce rozpraszają się do sąsiednich kolonii, które znajdują się w odległości od 5 do 300 metrów od siebie. 
Gatunek wykazuje wysoki poziom aktywności naziemnej. Jest to zwierzę o ściśle dziennej diecie i dużych oczach. Wiele osobników zostało zaobserwowanych na powierzchni w tym samym czasie i zaobserwowano, że wywołują alarmowe połączenia naziemne z innymi osobnikami. 
W trzyletnim badaniu dotyczącym zachowania społecznego ( Lacey i wsp., 1997 ), dwa lub więcej dorosłych osobników zostało złapanych w blisko 50% badanych kolonii, a ich działalność ograniczała się do jednej tylko kolonii. W obrębie kolonii tereny wykorzystywane przez różne osobniki pokrywały się w znacznym stopniu. Co więcej, wiele dorosłych osobników udostępniło pojedynczą stronę gniazdową. W oparciu o pochwycone zwierzęta, 46,1% badanych kolonii zawierało dwa lub więcej osobników dorosłych. Jednak w oparciu o bezpośrednie i pośrednie obserwacje wzrokowe możliwe było, że aż 69,2% badanych kolonii mogło zawierać wiele dorosłych osobników. Dodatkowe dane sugerują, że istniało rozległe nakładanie się na system nory i że pojedyncze gniazdo jest używane przez wszystkich rezydentów. Chociaż może to wynikać z tendencji do zbierania danych, warto zauważyć, że kolonie jednoosobowe były powszechne i że samce często nie były obecne w próbkach kolonii ( Lacey i wsp., 1997 ).
Duży tukotuko z jasnymi ochrowo-pomarańczowymi plamami futra na bokach nosa, rzucające się w oczy wąsy są czarno-białe. Twarz jest długa ( górna "diastema" ma więcej niż 12 mm długości ), górny łuk siekacza jest duży ( ponad 18 mm ), a siekacze są bardzo szerokie ( ponad 5,3 mm na końcówce ). Górna zębatka jest stosunkowo długa ( ponad 9,4 mm ). 
Pazury są długie, stosunkowo cienkie i ledwo zakrzywione. 
Średnia i zakres pomiarów dla sześciu dorosłych osobników to : głowa i ciało, 192 ( 168 - 247 ) mm; ogon, 68 ( 67 - 80 ) mm; tylne stopy, w tym pazury, 34 ( 32 - 36 ) mm; masa, 182 ( 180 - 234 ) g; długość podstawy czaszki, 40,1 ( 40,0 - 46,8 ) mm; szerokość mózgu, 16,7 ( 16,4 - 17,5 ) mm; szerokość łuku jarzmowego, 27,5 ( 27,3 - 30,3 ) mm; średnica łuku górnego siekacza, 19,4 ( 19,7 - 22,5 ) mm; długość górnej diastemy, 12,6 ( 12,8 - 16,1 ) mm; szerokość na końcach obu górnych siekaczy, 5,78 ( 5,54 - 7,34 ) mm; długość górnego zęba trzonowego, 9,8 ( 9,6 - 10,8 ) mm; długość ucha, 14,6 ( 14,0 - 15,8 ) mm;  i szerokość małżowiny usznej, 5,9 ( 5,8 - 6,1 ) mm. 
Ubarwienie grzbietu jest ochrowo-brązowe, mieszane z czarnymi włosami, zwłaszcza z przodu głowy. Na brzuchu jest ochrowo-płowy bez czarnej mieszanki. Bardzo charakterystyczną cechą identyfikującą jest plama ochrowo-pomarańczowego futra po obu stronach nosa. Wszystkie osobniki mają widoczne wąsy krótkich czarnych włosów na górnej wardze ze sztywnymi, dłuższymi białymi włoskami pod spodem. Z przodu, widać  pomarańczowy punkt na nosie i kontrastujące czarno-białe wąsy tworzące charakterystyczny wzór ( Pearson i Christie, 1985 ).
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku i postawy ciała. Charakterystyczna wokaliza "tuc-tuc" powtarzana jest co sekundę aż do 30 razy z rzędu. Wokaliza ta występuje zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia. Występuje też rodzaj sygnalizacji alarmowej.
Gatunek jest ściśle roślinożerny, jedząc różnorodne trawy i turzyce. Trawa Poa pratensis jest głównym składnikiem jego diety. Żeruje tuż poza otworem nory, wynurzając się dookoła swojej talii. Układa roślinność w kręgu wokół wejścia. Niewielkie stosy trawy znajdują się wewnątrz nor, co sugeruje, że gromadzi roślinność w swojej norze ( E. A. Lacey, 1999, pers. comm ). 
Sezon rozrodczy w lipcu i sierpniu. System krycia poligamiczny.
Ciąża trwa około 90 - 100 dni. Wielkość miotu waha się od 2 do 6 młodych. Młode rodzą się bardzo przedwcześnie. W niewoli stwierdzono, że są całkowicie owłosione, mają otwarte oczy i poruszają się wokół systemu tunelowego w ciągu pierwszych 24 godzin. 
Wydaje się, że reproduktywna reprodukcja samic jest ograniczona do około 2 miotów, ponieważ samica w wieku 4 lat, po dwóch sezonach reprodukcyjnych, wydaje się być wyczerpana, a jej futro jest matowe i niezdrowe. Samce na wolności często ograniczają się do dwóch sezonów rozrodczych, prawdopodobnie dlatego, że nie przeżywają trzech epizodów rozprzestrzeniania się i są prawdopodobnie ofiarami drapieżnictwa ( E. A. Lacey, 1999, pers.comm. ).

Ctenomys sociabilis 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako krytycznie zagrożony w kategorii  B1ab ( i, ii, iii ). Jego zasięg występowania jest mniejszy niż 100 km2 i wszystkie osobniki znajdują się w jednym miejscu. Zakres występowania stale się zmniejsza ze względu na wypas owiec. Jednak populacje spadają w ograniczonym zakresie.
Cały zakres jest niejednolity pod względem gościnnego środowiska, które jest związane ze zwiększoną wilgotnością ( E. A. Lacey, 1999, pers. comm.). "Mallines" mają charakterystyczny zestaw powiązanych roślin składających się głównie z rozproszonych przyrostów trawy kryjącej ( Festuca pallescens ) i szuwarów ( Juncus balticus ), które tworzą sieci kłączy. Gleba jest czarna, ale wyjątkowo lekka i łatwa w obróbce ( Pearson i Christie, 1985 ).
Zakłócenie siedlisk przez wypas owiec jest głównym zagrożeniem dla tego gatunku.
Gatunek ten występuje w Reserva Nacional del Parque Nacional Nahuel Huapi ( Woods i Kilpatrick 2005 ), chociaż nie jest jasne, czy istnieją jakieś środki ochronne, które należy podjąć w celu jego bezpiecznego zabezpieczenia. 
Gatunek ten jest uznawany za krytycznie zagrożony na Czerwonej liście argentyńskiej ( Diaz i Ojeda 2000 ).

W niewoli.
Tylko w hodowli laboratoryjnej, gdzie stwierdzono, że młode po urodzeniu są całkowicie owłosione, mają otwarte oczy i poruszają się wokół systemu tunelowego w ciągu pierwszych 24 godzin. 
  



Tukotuko leśny ( Ctenomys sylvanus ) - Thomas, 1925 ( nie Thomas, 1919 ) - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys frater sylvanus. 
Uwagi : Wilson i Reeder, wyd. ( 2005 ): uważany za synonim frater przez Woods ( 1993 ) bez komentarza, ale wymienione jako odrębny gatunek przez Galliari et al. ( 1996 ). Wymieniono w Argentynie 3 podgatunki ( sylvanus, mordosus, utibilis ), uważane za synonim Ctenomys frater mordosus dla niektórych autorów.

Występuje w Ameryce Południowej - północno-zachodnia Argentyna ( prowincje Jujuy i Salta ).

Zamieszkuje wilgotne lasy i trawiaste łąki na wysokości 2000 - 4500 m n.p.m. 

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że jest roślinożerny. W skład jego diety wchodzą podziemne bulwy i korzenie. Prowadzi kolonialny tryb życia. Kolonie występują na obszarach o kruchych glebach, które nie są podatne na powodzie. 

Opisane podgatunki :
- Ctenomys sylvanus sylvanus - Thomas, 1925 ( nie Thomas, 1919 ) - północno-zachodnia Argentyna ( prowincja Salta )
- Ctenomys sylvanus utibilis - Thomas, 1920 - północno-zachodnia Argentyna ( na wschód od San Pedro w prowincji Jujuy, near Rio San Francisco ) - synonim Ctenomys frater utibilis 

Gatunek, którego status taksonomiczny jest niepewny. Woods ( 1993 ) obejmował barbarus, budini i utibilis, ale patrz Galliari et al. ( 1996 ). Argentyńskie populacje, które wcześniej uznano za frater, są uznawane za budini lub sylvanus. Jest ściśle związany z lewisi ( Cook i wsp. 1990, Cook i Yates 1994, Lessa i Cook 1998 ). Obecnie włączany jako podgatunek Ctenomys frater. Pięć podgatunków Ctenomys frater to Ctenomys frater frater, Ctenomys frater barbarous, Ctenomys frater budini, Ctenomys frater mordosus i Ctenomys frater sylvanus ( de Freitas 2016 ).
Gatunek ten jest wymieniony jako najmniejszej troski, ponieważ jest lokalnie powszechny w obrębie swojej dystrybucji, zakłada się, że ma dużą populację, jest bardzo dostosowany do modyfikacji siedliska, a ponieważ jest mało prawdopodobne, że spadnie wystarczająco szybko, aby zakwalifikować się do umieszczenia w bardziej zagrożonych kategoriach.
Kariotyp ma 2n = 52, a FN = 78 ( Cook i wsp. 1990 ). 
Ctenomys sylvanus utibilis Thomas, 1920a; typ lokalizacji Yuto, Rio San Francisco. 
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne. 

W niewoli - brak danych.


  

Tukotuko płochy ( Ctenomys talarum ) - Thomas, 1898 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus talarum. 
Uwagi : Prawdopodobnie podgatunek mendocinus ( Cabrera, 1961 ).

Występuje w Ameryce Południowej - wschodnia Argentyna ( wzdłuż wybrzeża w prowincji Buenos Aires i prawdopodobnie zakres rozciąga się na prowincję Santa Fe ). 

Zamieszkuje  przybrzeżne równiny i obszary trawiaste z piaszczystym lub kruchym ale twardym gliniastym gruntem. Również piaszczyste wydmy porośnięte trawą.


tukotuko płochy ( Ctenomys talarum )

Aktywny w ciągu całego roku, z okresami odpoczynku zarówno w ciągu dnia jak i w nocy. 
Żyje samotnie lub w czasie sezonu rozrodczego niewielkich grupach, tworzących nieduże kolonie.
Zakresy rewirów : średnia dla samca wynosi 12,3 m2, a dla samicy 8,7 m2 ( Busch i wsp., 1989 ).
Kopie rozgałęzione nory, o średnicy 6 do 8 cm. Nora ma conajmniej 30 cm głębokości i jest nie krótsza niż 25 m.   
Gatunek spędza większość aktywności pod ziemią. Jednak wychodzi na powierzchnię aby żerować czy oddać się wokalizie. 
Jest to gryzoń o cylindrycznym korpusie, zredukowanej szyjce i krótkim ogonie. 
Średnia całkowita długość waha się od 212,0 do 254,0 mm, średnia długość głowy i ciała wynosi 167,5 mm, a średnia długość ogona wynosi 66,7 mm. Średnia długość czaszki i średnia długość nosa wynoszą odpowiednio 37,4 mm i 11,9 mm. 
Samce i samice mają średnią masę odpowiednio 186,0 g i 128,0 g, podczas gdy średnia masa dla wszystkich zarejestrowanych osobników wynosi 133,0 g. 
Ma krótkie i cienkie włosy barwy od ciemnoszarego do czarnego na grzbiecie, mieszając się z czerwonobrązowymi bokami i kremowym brzuchem. Wyraźne białe łaty znajdują się u podstawy każdego ucha, a także w okolicy pachwinowej i pachowej. Ogon jest brązowy i ciemnoszary. Tylne łapy mają białe włosy, a przednie i tylne stopy mają długie, zakrzywione pazury. Zarówno oczy, jak i uszy są małe.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku i postawy ciała. Rozpoznawanie zapachów pomaga równomiernie rozprowadzić nory w określonym obszarze. Charakterystyczna wokaliza składa się z wielu dźwięków "tuc-tuc" powtarzana jest co sekundę aż do 30 razy z rzędu. Długość wydawanych dźwięków trwa około 10 do 20 sekund. Wokaliza ta występuje zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia. Samce ustalają odległości pomiędzy sobą w danym obszarze.
Typowy roślinożerca. Zjada bulwy, kłącza, korzenie, cebule oraz łodygi traw. Wydala wysoko stężony mocz, co oznacza że nie potrzebuje wody do picia ( Justo i wsp., 2003 ).
Sezon rozrodczy w okresie letnim ale również w okresie zimowym. System krycia poligamiczny. Większość porodów występuje w okresie od października do grudnia.
Długość ciąży trwa od 95 do 102 dni. Dwa mioty w roku. Samica rodzi średnio 5 młodych w miocie, w zakresie od 1 do 7 młodych. Ciężarne i karmiące samice  wykazują się coraz mniej gęstszym futerkiem na brzuchu, co pozwala im skuteczniej przewodzić ciepło dla nowonarodzonego potomstwa w gnieździe ( Cutrera i Antinuchi, 2004 ). Okres laktacji trwa około 30 dni. 
Samice wykazują ruję po porodową i możliwe jest, że samica może być w ciąży i laktacji w tym samym czasie. 
W momencie dojrzałości płciowej średnie wagi samic i samców wynoszą odpowiednio 137,52 i 176,62 g. Samice utrzymują stałą masę po osiągnięciu dojrzałości. 
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem. 
Gatunek o dość wysokiej śmiertelności osobniczej. W dzikich populacjach ogólna śmiertelność wynosi 0,05 na tydzień. Prawdopodobieństwo przeżycia w okresie zimowym ( od marca do października ) wynosi 0,19, a prawdopodobieństwo przeżycia w okresie letnim ( od października do marca ) wynosi 0,38.   
Długość życia to 20 do 22 miesięcy, osobniki rzadko przeżywają więcej niż dwa sezony rozrodcze. 


Ctenomys talarum - osobnik wysunięty z nory

Opisane podgatunki :
- Ctenomys talarum antonii - Thomas, 1910 - Argentyna ( wschodnia prowincja  Buenos Aires ) - może być prawidłowym podgatunkiem dla pewnej taksonomii 
- Ctenomys talarum occidentalis - Justo, ER 1992 - Argentyna ( prowincja La Pampa )
- Ctenomys talarum recessus - Thomas, 1912 - Argentyna ( Necochea to Bahia Blanca ) - synonim Ctenomys mendocinus recessus 
- Ctenomys talarum talarum - Thomas, 1898 - Argentyna ( atlantyckie wybrzeże w prowincji Buenos Aires )

Ctenomys talarum wysuwający się z nory 

Gatunek wymieniany jako najmniejszej troski ze względu na szeroką dystrybucję, przypuszczalnie dużą populację i małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Traktowany jako podgatunek z Ctenomys bergi, Ctenomys fochi, Ctenomys haigi, Ctenomys juris, Ctenomys occultus, Ctenomys recessus i Ctenomys tucummanus Ctenomys mendacious ( Bidau 2015 ). Ewentualnie określany również jako Ctenomys talarum saltarius ( Bidau 2015 ).
Istnieją trzy rozłączne populacje ( Justo i wsp. 2003 ).  Trzy podgatunki są podobne morfologicznie i różnią się jedynie specyficznym regionem, w którym  występują : Ctenomys talarum occidentalis wzdłuż wschodniej granicy prowincji La Pampa; Ctenomys talarum recessus wzdłuż południowego wybrzeża; i Ctenomys talarum talarum wzdłuż wschodniego wybrzeża prowincji Buenos Aires ( Justo i wsp., 2003 ). 
W porównaniu z sąsiednim sympatrycznym gatunkiem Ctenomys australis, Ctenomys talarum preferuje bardziej twarde, bardziej organiczne gleby, które mają tendencję do utrzymywania gęstszej kompozycji roślinnej ( Redford i Eisenberg, 1992, Schleich i Antinuchi, 2004 ).
Gatunek odróżnia się od blisko spokrewnionych gatunków tym, że mierzony na całej długości, jest mniejszy niż Ctenomys azarae, Ctenomys australis i Ctenomys mendocinus. Długość ogona Ctenomys talarum jest również znacznie mniejsza niż u Ctenomys australis i Ctenomys mendocinus. W porównaniu do Ctenomys azarae, Ctenomys talarum ma krótkie i szerokie nozdrza. Ctenomys talarum odróżnia się od Ctenomys minutus i Ctenomys torquatus dzięki mniejszemu i bardziej płaskiemu brzuchowi ( Justo i wsp., 2003 ).
Ctenomys talarum wyraźnie rozpoznaje międzygatunkowe sygnały chemiczne z zapachu moczu, kału czy zabrudzonych wiórów drzewnych. Każda płeć odróżnia zapachy tej samej i drugiej płci. Ponadto Ctenomys talarum identyfikuje status reprodukcyjny osobników płci przeciwnej i wybiera partnerów dzięki chemicznym wskazówką ( Zenuto i Fanjul, 2002; Zenuto, et al., 2004 ).
Gęstość osobnicza wynosi 207 osobników na hektar, którą zaobserwowano na wypasanych pastwiskach. Inne badania wykazały, że mniejsze populacje mają z agregowane rozkłady, z kilkoma dorosłymi samicami i jednym samcem w stosunkowo bliskim sąsiedztwie ( Busch, i wsp., 1989, Redford i Eisenberg, 1992 ).
Jako środek termoregulacji, futerko Ctenomys talarum zmienia się sezonowo. Zarówno futro brzuszne, jak i grzbietowe są znacznie krótsze, a futro brzuszne jest mniej gęste w ciepłym sezonie. Ta zmiana futra służy do ułatwienia utraty ciepła w środowisku tunelu ( Cutrera i Antinuchi, 2004 ).
Na gatunek poluje kilka gatunków ptaków mięsożernych, w tym Athene cunicularia, Asio flammeus i Tyto alba. Drapieżniki to również kilka gatunków drapieżnych, w tym Galictis cuja i Leopardus geoffroyi. W pobliżu obszarów miejskich koty i psy domowe żerują na gatunku. Podstawowe strategie unikania drapieżników obejmują tajemnicze ubarwienie futra oraz możliwość szybkiego i skutecznego kopania otworów w podziemnych tunelach ( Justo i wsp., 2003; Rossin, i wsp., 2004; Weir, 1971 ).
Jego zjadanie roślin i kopanie w glebie wpływa na skład zbiorowisk roślinnych, w których żyje.
Ctenomys talarum jest pasożytowany przez kilka rodzin z rzędu Nematoda, a także przez kilka gatunków wszy, takich jak Eulinognathus americanus, Gyropus parvus i Phtheropoios forficulatus. Chociaż częstość występowania pasożytnictwa nie różni się między płciami, jej intensywność jest różna ( Justo i wsp., 2003 ). W populacjach w pobliżu obszarów miejskich w prowincji Buenos Aires jest pośrednim gospodarzem Taenia taeniaeformis. Występowanie 64% w niektórych populacjach wskazuje, że jest ważnym gospodarzem dla pasożyta, którego ostatnim gospodarzem są psy domowe, drapieżnik na obszarach miejskich ( Rossin, et al., 2004 ).
Nie ma informacji o obecnym stanie tego gatunku. 
Brak znanych zagrożeń dla tego gatunku.
Nie są znane żadne środki podejmowane w celu ochrony tego gatunku.

Ctenomys talarum 

W niewoli.
Wiek pierwszej reprodukcji wynosi osiem miesięcy, a samice pojawiają się w rui dwa razy w roku. Samice są bardziej ograniczone pod względem dostępności do hodowli. Ma dwa okresy rozrodcze, przerwane przez nieaktywny okres od 6 do 8 miesięcy. Wszystkie samce są reprodukcyjne w lipcu, a większość ciąż występuje w sierpniu. W okresie rozrodczym średnia częstość występowania ciąży wynosi 0,66 ( Justo i wsp., 2003 ). 
Większość porodów występuje w okresie od października do grudnia, a średnia wielkość miotu wynosi od 4 do 5 młodych. 
Często zapada na hiperglikemię i zaćmy. Aż 40% osobników w kolonii wykazuje pogarszającą się zmianę oczu. Poziom cukru we krwi może wzrosnąć o prawie 75% ( Justo i wsp., 2003 ).
Gatunek w hodowli preferencyjnie konsumuje trawę Bromus unioloides  ( Justo i wsp., 2003; Justo, i wsp., 2003 ).

Ctenomys talarum 

Ctenomys talarum 




Tukotuko krzepki ( Ctenomys tuconax ) - Thomas, 1925 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - północno-zachodnia Argentyna ( na zachód od gór w prowincji Tucumán ).

Zamieszkuje wilgotne równiny o glebach zwartych, gliniastych i humusowych na wysokości od 500 do 3000 m n.p.m.  

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo iż, jest to dość duży gatunek gryzonia. Średnia długość całkowita wynosi 255 mm ale minimalna długość to 230 mm a maksymalna długość to 285 mm.
Średnia długość ciała i głowy wynosi 178,3 mm ale minimalna długość to 150 mm a maksymalna długość to 200 mm.
Średnia długość ogona wynosi 76,7 mm ale minimalna długość to 70 mm a maksymalna to 85 mm.
Średnia długość tylnej stopy wynosi 37,5 mm ale minimalna długość to 32 mm a maksymalna długość to 42 mm.
Ubarwienie kasztanowe z środkową czarną linią na grzbiecie. Kolor brzucha zbliżony do grzbietu ale wpadający w żółty.
Przednie i tylne stopy są cienkie i matowawe, a ogon jest jasnobrązowy. Niektóre osobniki mają białe łatki pachowe ( Thomas, 1925 ).

Nie opisano żadnych podgatunków.


Wymieniony jako niewystarczające dane ze względu na ciągłą niepewność w sprawie podziału gatunkowego, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, że gatunek jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Kariotyp  2n = 61 ( Reig & Kiblisy 1968, 1969 ).
Wydaje się iż, jest stosunkowo obfity w swoim północnym zasięgu ( Ojeda pers. comm. ).
Utrata siedlisk w ekspansji rolnej stanowi poważne zagrożenie dla tego gatunku ( Ojeda pers. comm.).
Brak jest informacji na temat jakichkolwiek działań ochronnych lub niezbędnych dla tego gatunku. 
Gatunek ten jest wymieniony jako wrażliwy na argentyńskiej Czerwonej Liście( Ojeda i Diaz 2000 ).
Potrzebne są aktualne badania dotyczące statusu taksonomicznego, siedlisk, ekologii, biologii, stanu i trendów populacji, jej obfitości oraz zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko równniny ( Ctenomys tucumanus ) - Thomas, 1900 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus tucumanus.
Uwagi : Thomas (1900f) uważał, że Ctenomys tucumanus był najbliżej spokrewniony z Ctenomys talarum z nadmorskiej równiny w prowincji Buenos Aires, chociaż geograficznie najbliżej Ctenomys mendocinus. Cabrera ( 1961 ) określił tucumanus jako ważny podgatunek w swojej koncepcji wielotypowego Ctenomys mendocinus. Alternatywnie Parada i in. ( 2011 ) umieścili ten gatunek w swoim środowisku. Gatunek ten wymaga rewizji taksonomicznej i badań ( Bidau pers. comm.).

Występuje w Ameryce Południowej - północno-zachodnia Argentyna ( centralna część prowincji Tucuman ).

Zamieszkuje wilgotne równiny.

tukotuko równinny ( Ctenomys tucumanus ) 

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo iż, długość ciała i głowy wynosi 172 mm. 
Długość ogona to 71 mm a długość tylnej stopy wraz z pazurem wynosi 30,5 mm. 
Ubarwienie generalnie koloru brązowego.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Ctenomys tucumanus 

Wymieniony jako niewystarczające dane ze względu na ciągłą niepewność w sprawie podziału gatunkowego, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. W związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Brak informacji na temat statusu populacji tego gatunku.
Zamieszkuje wilgotne obszary równin centralnej części prowincji Tucuman ( Reig i Kiblisky, 1969 ).
Uważa się, że utrata siedlisk do ekspansji rolnej stanowi poważne zagrożenie dla tego gatunku.
Nie istnieją znane środki ochrony tego gatunku.
Potrzebne są aktualne badania statusu taksonomicznego, ekologii i biologii, stanu i trendów populacji, jej obfitości, zagrożeń i wymagań siedliskowych.

W niewoli - brak danych.

Ctenomys talarum 

Ctenomys mendocinus 











Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.



KRS 0000069730