link

poniedziałek, 15 sierpnia 2016

Podrodzina Hydrochoerinae, rodzina Caviidae - kawiowate, rodzaj Kerodon. Przegląd gatunków.










Moko zwinny ( Kerodon acrobata ) -  Moojen, Locks, i Langguth, 1997 - gryzoń z  podrzędu Hystricomorpha, z rodziny Caviidae, z podrodziny Hydrochoerinae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Brazylia - północno-wschodnia Goias State - Serra Geral de Goias i ewentualnie sąsiednia Tocantins State ). 

Zamieszkuje suchy las o wapiennym podłożu, Cerrado.

moko zwinny ( Kerodon acrobata )

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat sposobu życia, biologii i ekologii tego gatunku.
Wiadomo iż wykorzystuje wapienne skały na schronienie. Chowając się w szczelinach skalnych. Prawdopodobnie żyje w grupach rodzinnych z dominującym samcem.
Jest dobrym i zwinnym wspinaczem. 
Do komunikacji prawdopodobnie używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku, postawy ciała oraz wokalizy. Wokaliza to gwizdy, ćwierkot oraz piski.  
Odżywia sie pokarmem roślinnym ( głównie kaktusy, maniok, liście ).
Prawdopodobnie sezon rozroczy trwa cały rok. System krycia poligamiczny ale może być monogamiczny. Ciąża trwa około 76 dni. Samica rodzi 1 - 3 młode w miocie. Może być 1 - 3 mioty w roku. Odstawienie następuje w wieku około 36 dni a dojrzałość płciową uzyskuje wieku 133 dni od narodzin. 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Kerodon acrobata 

Gatunek wymieniany jako nie wystarczające dane ze względu na niedawny opis oraz że znany jest jedynie z trzech próbek.
Prawdopodobne jest, że występuje w szerszym zakresie niż obecnie znany.
Potrzebne są aktualne informacje na temet zakresu gatunku, ekologii, zagrożeń i stanu oraz trendów populacji. Nie jest znana liczebność populacji.
Molekularne wyniki konsekwentnie sugerują, że Kerodon jest najściślej związany z kapibarą. Doprowadziło to Woods i Kilpatrick ( 2005 ) do zjednoczenia dwóch rodzajów do podrodziny Hydrochoerinae. Opazo korzystając z  molekularnego zegara sugeruje iż Kerodon odchodzi od Hydrochoerus w późnym miocenie.
Zagrożenia dla tego gatunku są w chwili obecnej nieznane. Prawdopodobny wpływ na populacje może mieć polowanie ( Lacher os. Comm. ).
Kerodon acrobata został zarejestrowany w Terra Ronca State Park.
Potrzebne są dalsze badania w celu ustalenia zakresu, stanu populacji, ekologii i zagrożeń dla gatunku.

W niewoli - brak danych.




Moko skalny ( Kerodon rupestris ) - ( Wied-Neuwied, 1820 ) - gryzoń z  podrzędu Hystricomorpha, z rodziny Caviidae, z podrodziny Hydrochoerinae. Synonim Kerodon moco - Cavia rupestris.  

Występuje w Ameryce Południowej - wschodnia Brazylia ( Piaui State, północne Minas Gerais State, bez obszarów przybrzeżnych ). W 1967 wprowadzony na Fernando de Noronha ( Oren, 1984 ).

Zamieszkuje suche skaliste obszary porośnięte zaroślami, Caatingę.

moko skalny ( Kerodon rupestris ) 

Aktywny w ciągu całego roku i całej dobowy. Szczyt aktywności w godzinach wczesnoporannych, późnopopołudniowych i po zmierzchu.
Żyje w dużych grupach rodzinnych z dominującym samcem. Hierarchia samic w grupie jest liniowa. Wszystkie samce z grupy są podporządkowane dominantowi.
Na schronienia wykorzystuje szczeliny skalne, jaskinie, zagłębienia pod głazami czy kamieniami.
Jest terytorialny, grupa broni swojego rewiru przed innymi grupami a ogólnego schronienia całej grupy broni dominujący samiec. Wielkość rewiru jest nie znana.
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Wielkość to 200 - 400 mm czasem więcej. Waga około 1000 g.
Ubarwienie grzbietu jest zwykle szarawe lub ciemnobrązowe. Gardło jest białawe a brzuch żółtowo-brązowy.
Paznokcie są tępe na wszystkich palcach kończyn oprócz ostatnich pazurów. Podeszwy stóp są dodatkowo utwardzone na całej powierzchni zrogowaciałą skórą. Ogon jest nieobecny lub szczątkowy.
Młode są bardzo podobne do osobników dorosłych.
Jest dobrym i zwinnym wspinaczem zarówno po skałach jak i po drzewach.
W grupach,  gdzie jest utalona hierarchia dochodzi często do konfliktów pomiędzy samicami. Samice o wyższym statusie są bardzo agresywne w stosunku do tych o niższym statusie. Agresywne też są ciężarne samice w stosunku do młodych osobników. Wiele z młodych jest poważnie poranionych w wyniku pogryzienia.  Wszyscy członkowie grupy przestrzegają hierarchii społecznej podyktowanej przez agonistyczne interakcje, które obejmują pchnięcia głową i pościgi. 
Do komunikacji używa dotyku, wzroku, postawy ciała, słuchu, węchu i wokalizy. Sygnały chemiczne nie są regularnie pozostawiane. Wokaliza obejmuje komunikaty o niepokoju i strachu. Gwizd alarmuje pozostałe osobniki o potencjalnym zagrożeniu.
Typowy roślinożerca, zjada liście drzew i krzewów, pąki, kwiaty, korę. Najchętniej żeruje u podstawy drzewa lub krzewu albo na ich gałęziach.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku. Samicę w rui otaczają wszystkie dorosłe samce z grupy ale tylko dominujący samiec z nią kopuluje. System krycia poligamiczny. 
Ciąża trwa około 76 dni. Samica rodzi 1 - 3 młodych w miocie, najczęściej jedno młode. 1 miot w roku.
Młode rodzą się dobrze rozwinięte i są podobne do osobników dorosłych. Już w drugim dniu po urodzeniu młode może się samodzielnie odżywiać. Odstawienie następuje po 35 dniach. 
Mały rozmiar miotu, stosunkowo długi okres ciąży oraz pozostałe parametry rozrodcze ( tj niska masa urodzenia: stosunek masy samicy ) są uważane za specjalistyczną adaptację do sztywnych ograniczeń energetycznych samicy i wysoce nieprzewidywalnego otoczenia.
Obie płcie angażują się w opiece nad potomstwem ucząc zachowań społecznych aż do uzyskania pełnej niezależności.
Po odstawieniu młode pozostają w schronieniu dominującego samca. Młode samce nie są traktowane agresywnie przez dominanta, żyjąc wśród grupy zwiększa to szansę na pełną socjalizację oraz potencjalną dominację w przyszłości.
Samice również pozostają w grupie, stale walcząc o pozycje w grupie.
Dojrzałość płciową uzyskuje po około 133 dniach od narodzin.  
Długość życia nie jest znana ale prawdopodobnie od 5 - 8 lat.
   
moko skalny ( Kerodon rupestris ) - zoo Moskwa 

Kerodon rupestris w szczelinie skalnej 

Opisane podgatunki :
- Kerodon rupestris moco - Lesson, 1827 - Brazylia - synonim Kerodon moco - traktowany jako synonim Kerodon rupestris
- Kerodon rupestris sciurens - Geoffroy St. Hilaire, 1826 - Brazylia - synonim Kerodon sciurens - traktowany jako synonim Kerodon rupestris

Kerodon rupestris w warunkach wiwaryjnych 

grupa rodzinna moko skalnego w warunkach wiwaryjnych 

Gatunek uznawany jako nie zagrożony ze względu na szeroką dystrybucję, prawdopodobieństwo dużych populacji oraz występowanie w wielu obszarach chronionych. Istnieje małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Na chwilę obecną brak szczegółowych badań populacyjnych, jednak prawdopodobnie jest stabilna w miejscach, gdzie występuje ( Lacher pers. Comm. ). 
Kerodon rupestris jest jedynym ssakiem charakterystycznym dla regionu Caatinga w Brazylii. 
Stanowi ważny składnik diety miejscowych drapieżników, chociaż upolowanie osobnika ze względu na system alarmowy może stanowić dla drapieżnych ssaków dużą trudność.
Pasożytnicze nicienie występują w dużych jelitach gatunku ( Lacher, 1981; Rodrigues et al, 1985; Willig i Lacher, 1991 ).
Nie są znane żadne poważne zagrożenia w chwili obecnej. Polowanie dla mięsa może stanowić zagrożenie ale populacje zamieszkujące obszary chronione dotychczas nie są na nie narażone. Podjęte zostały wysiłki aby oswoić gatunek jako wiarygodne źródło żywności na obszarach dotkniętych suszą i ubóstwem. Chociaż nie jest to powszechne, Kerodon rupestris może być trzymany jako zwierzę domowe. W lecznictwie tłuszcz znajdujący się pod oczami jest używany na zmęczone oczy a mieszanina nawozu Kerodon rupestris z kawą używana jest w leczeniu wysięku ( Alves et al, 2008; Oliviera i inni, 2006 ).
Rejestrowany z kilku obszarów chronionych, które mają odpowiednie siedlisko ( Catzeflis, et al., 2008 ).

rycina - Kerodon rupestris 

W niewoli.
Rzadki ale reprezentowany przez kilkanaście osobników w ogrodach zoologicznych Europy i Ameryki Północnej.
Dobrze rozmnażająca się grupa hodowlana znajduje się w Zoo Moskwa.
W warunkach wiwaryjnych gatunek rozmnaża się przez cały rok, dając nawet dwa mioty w roku.
  
Kerodon rupestris 

Kerodon rupestris wśród skał 

Kerodon rupestris 

Kerodon rupestris 







  
Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych

Kapibary ( Hydrochoerinae ) - przegląd gatunków.








Podrodzina Hydrochoerinae, rodzina Caviidae - kawiowate.
Podrodzina kapibary ( Hydrochoerinae ) Pocock, 1922 z rodzajami:
kapibara ( Hydrochoerus )
moko ( Kerodon )

rodzaj Hydrochoerus 

Kapibara ( Hydrochaeris hydrochaeris ) aktualnie ( Hydrochoerus hydrochaeris ) - ( Linnaeus, 1766 ) - gryzoń z  podrzędu Hystricomorpha, z rodziny Caviidae, z podrodziny Hydrochoerinae. Synonim Hydrochoerus hydrochaeris - Hydrochoerus capybara - Hydrochoeris hydrochaeris - Sus hydrochoeris. 
Hydrochaeris hydrochaeris ( Linnaeus, 1766 )
Sus hydrochaeris - Linnaeus, 1766
Uwagi : Opisy podgatunków kapibary ( Hydrochoerus hydrochaeris ) z Ameryki Południowej różnią się nieco w rozmiarze w zależności od miejsca występowania, często są wątpliwej ważności. Hydrochaeris isthmius jest uznany jako odrębny gatunek.


Występuje w Ameryce Południowej ( Kolumbia, Wenezuela, Gujana, Gujana Francuska, Surinam, Peru, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj i północno-wschodnia Argentyna ).

Zamieszkuje siedliska z łatwym dostępem do wody : okresowo zalewane łąki, krawędzie lasów, nizinne okresowo zalewane lasy, suche lasy, zarośla, podmokłe łąki i bagna.  

kapibara ( Hydrochoerus hydrochaeris ) 

Aktywna w ciągu całego roku, w zależności od siedliska szczyt aktywności rankiem i późnym popołudniem lub tylko od zmierzchu do świtu.
Żyje w grupach rodzinnych lub samotnie. Grupa rodzinna to około 10 do 30 osobników, składająca się z dominującego samca, z jednej lub większej liczby samic ( które często są ze sobą powiązane ), występują młode osobniki w różnym wieku oraz jeden lub więcej podległych samców. Większość samotnych osobników jest płci męskiej. Wielkość grupy może zależeć od siedliska, a w porze suchej kilka grup może gromadzić się wokół malejących basenów wody, tworząc tymczasowe agregacje do 100 lub więcej zwierząt. Jednak, gdy powraca sezon deszczowy, te skupiska dzielą się na oryginalne grupy, które je utworzyły.
Jest terytorialna, jedynie w czasie suszy granice terytoriów nie są bronione.  Wszystkie dorosłe osobniki stają w pomocy grupowej do obrony terytorium przed intruzami i regularnie zaznaczają obszar zapachem za pomocą wydzieliny z gruczołów zapachowych odbytu. Wydzieliny te mogą być również wykorzystywane do indywidualnej identyfikacji. Proporcje substancji chemicznych są różne u poszczególnych osobników z grupy. Grupa jest stosunkowo stabilna i zmiany członków grupy odbywają się rzadko. Terytorium może być utrzymywane przez jedną grupę dłużej niż 3 lata. 
Dymorfizm płciowy występuje. Samica nieco większa niż samiec. Samca kapibary można odróżnić od samicy dzięki  wysoko rozwiniętemu gruczołowi zapachowemu w górnej części pyska. Gruczoł ten zwany morillo, jest ciemny, nagi i posiada otwór wydzielający dużą ilość białego lepkiego płynu. Uważa się iż, wydzielina ta jest sygnalizacją dominacji i gotowości do kopulacji. Zapach tego płynu działa jak węchowy "odcisk palca", sygnalizując status jednostki. Wcierany jest w pobliskie drzewa i krzewy lub rozmazany na ciele samca.
Długość głowy i ciała: 106 - 134 cm. Wysokość w kłębie: 50 - 62 cm.  Waga 35 - 66 kg. 
Kapibara jest największym gryzoniem na świecie. 
Krępe, nieco podobne do świni zwierzę, charakteryzuje się dużą głową zakończoną ciężkim i tępym pyskiem. Posiada krótkie, solidne nogi i szczątkowy ogon. Przednie nogi są nieco krótsze od tylnych.
Włosy są szorstkie i rzadkie o zmiennym kolorze między ciemnobrązowym, czerwonawym i żółtawo-brązowym. Czasami z czarną częścią twarzową, na zewnętrznej powierzchni kończyn i na zadzie.  Stopy są częściowo spięte błoną. Każda przednia kończyna ma cztery palce, a tylne po trzy. Każdy palec posiada duże, przypominające kopyta pazury.  
Kapibara często siedzi na zadzie jak pies, ale w przeciwieństwie do wielu innych gryzoni, nie jest w stanie utrzymać pożywienia w przednich kończynach.
Gryzoń ten wykazuje szereg przystosowań do życia częściowo w środowisku  wodnym. Jest w stanie płynąć utrzymując na powierzchni wody tylko nos, oczy i krótkie, zaokrąglone uszy. Nozdrza, oczy i uszy są umieszczone wysoko na głowie. Korpus zawiera dużą ilość tkanki tłuszczowej, co daje zerowy wypór hydrostatyczny w wodzie.  Jest silnym pływakiem i dobrym nurkiem, który jest w stanie pozostać pod wodą przez okres do pięciu minut.
Ze względu na wielkość ciała, kapibary są podatne na stres cieplny i najgorętszą część dnia przebywają w wodzie.
Wśród samców w grupie, istnieje ścisła hierarchia dominacji, która jest  egzekwowana przez gonitwę i rzadkie walki.
Grupa pasie się na swoim terytorium jednak zawsze, któryś z osobników czuwa ostrzegając osobniki z grupy przed niebezpieczeństwem. 
Gryzoń ten potrafi szybko uciekać po lądzie i często chroni się w wodzie w razie niebezpieczeństwa. 
Kapibara jest skutecznym skubaczem, który jest w stanie przyciąć krótkie, suche trawy na koniec tropikalnego suchego sezonu.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku, postawy ciała i wokalizy. Wokaliza służy do komunikacji alarmowej oraz kontaktów osobników z grupy. Składa się z warczenia, sygnałów alarmowych, gwizdów oraz stałego gardłowego mruczenia emitowanego przez młode osobniki.
Typowy roślinożerca. W skład jego diety wchodzi głównie trawa. Jednak oprócz trawy zjada roślinność wodną - głównie hiacynty wodne także roślinność zielną, nasiona traw a czasami owoce. Jest też koprofagiem zjadającym, każdego ranka własne odchody w celu całkowitego strawienia pokarmu.    

kapibara ( Hydrochoerus hydrochaeris )

Sezon rozrodczy w ciągu całego roku ale szczyt urodzin na początku pory deszczowej. System krycia poligamiczny ale wydaje się iż dominujący samiec kryje wszystkie dostępne samice w grupie ( nie jest to do końca pewne ze  względu na wielkość grup ). Kiedy samica wchodzi w okres rui, samiec zaczyna za nią uważnie chodzić, czasem przez dłuższy okres czasu, zanim dojdzie do krycia. W tym czasie, samiec często jest przeganiany przez bardziej dominującego osobnika. Kopulacja odbywa się w wodzie i zwykle trwa tylko kilka sekund. Samica zazwyczaj kopuluje kilka razy w okresie rui.
Ciąża trwa około 150 dni. Samica rodzi 1 - 8 młodych. 1 miot w ciągu roku.
Młode rodzą się bardzo rozwinięte i są w stanie poruszać się za samicą w ciągu godziny od narodzin. W pierwszym tygodniu życia oprócz mleka samicy zjadają również trawę lub inne rośliny.
Odstawienie odbywa się po około 16 tygodniach, chociaż mleko jest stosunkowo niewielką częścią diety młodych osobników w porównaniu do trawy. 
Wszystkie młode z grupy zazwyczaj pozostają ze sobą w tzw. żłobku i mogą ssać każdą samicę mającą w tym czasie młode.
Młode kapibary przebywają z grupą rodziców, dopóki nie osiągną jednego roku. W okresie pierwszego roku życia, młode są małe, powolne i łatwo się męczą, co czyni je szczególnie narażonym na ataki drapieżników. Ochrona ich macierzystej grupy jest niezbędna do przetrwania. 
Niewiele wiadomo na temat indywidualnej opieki rodzicielskiej, ale wydaje się, że ze względu na wysoki rozwój i samodzielność młodych oraz systemu spółdzielczego rodzicielstwa, czas i zasoby wykorzystane przez każdego z rodziców po narodzinach są minimalne.
Kapibary osiąga dojrzałość płciową wwieku około 12 do 18 miesięcy.
Długość życia w środowisku naturalnym wynosi do 10 lat.
W niewoli do 12 lat. 

Hydrochaeris hydrochaeris 

kapibara ( Hydrochaeris hydrochaeris ) - w warunkach wiwaryjnych 

Opisane podgatunki :
- Hydrochaeris hydrochaeris dabbeni - Rovereto, 1913 - Paragwaj, północno-wschodnia Argentyna - synonim Hydrochaeris dabbeni 
- Hydrochaeris hydrochaeris hydrochaeris - ( Linnaeus, 1766 ) - Wenezuela, Gujana, Gujana Francuska, Surinam, południowo-zachodnia Brazylia do południowo-wschoniej, Kolumbia, Peru - synonim Hydrochoerus hydrochaeris hydrochaeris 
- Hydrochaeris hydrochaeris irroratus - Ameghino, 1889 - północno-wschodnia Argentyna ( Entre Rios Province ) - synonim Hydrochoerus irroratus - traktowany jako synonim Hydrochaeris hydrochaeris
- Hydrochaeris hydrochaeris notialis - Hollister, 1914 - Paragwaj, Urugwaj ( Minas i Treinta w Departamencie Tres ) - synonim Hydrochoerus hydrochaeris notialis - traktowany jako synonim Hydrochaeris hydrochaeris
- Hydrochaeris hydrochaeris uruguayensis - Ameghino i Rovereto, 1914 - Urugwaj, wschodnia Argentyna - synonim Hydrochoerus uruguayensis

brazylijski Pantanal - siedlisko kapibary 

grupa kapibar w czasie suszy 

Gatunek uznawany jako nie zagrożony ze względu na szeroką dystrybucję, prawdopodobnie duże populacje oraz występowanie w wielu obszarach chronionych. Wydaje się, iż w najbliższym czasie nie nastąpi drastyczny spadek, aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Kapibara jest lokalnie gatunkiem powszechnym, ale niezbyt częsta lub rzadka w zaludnionych obszarach Amazonii ( Emmons i Feer 1999 ). 
Populacje w dżungli są małe i ograniczone do otwartych brzegów rzek ( Emmons i Feer 1999 ). W brazylijskim Pantanalu, gęstości osobnicze osiągane to maksimum 12,5 osobnika/hektar ( Eisenberg i Redford 1999 ). Kapibary najliczniejsze są na sezonowo zalewanych murawach Llanos w Wenezueli i Kolumbii oraz w brazylijskim Pantanalu.
W zależności od nacisku i polowania osobniki aktywne są za dnia lub tylko w nocy ( Eisenberg i Redford 1999 ). 
W Wenezueli i brazylijskim Pantanalu, Hydrochaeris hydrochaeris rozmnaża się w ciągu roku, zwykle jest to jeden cykl hodowlany.
W wielu częściach Ameryki Południowej jest jedynym dużym gatunkiem pasącym się na trawach. Ma ogromny wpływ na roślinność w siedlisku, które zamieszkuje.
Żyje w symbiozie z kilkoma gatunkami ptaków, które wybierają z sierści pasożytnicze owady lub polują na płoszone z traw przez kapibary owady.
Jest ważnym składnikiem diety drapieżników, w tym kajmanów, anakond, jaguarów czy pum - głównie są to młode osobniki  ( "Kapibara", 2001; "Kapibara", 2009; Dunston i Gorman, 1998; Herrera MacDonald, 1989; Tomazzoni i inni, 2005; Wolff i Sherman, 2007 ).
Na Hydrochaeris hydrochaeris poluje się głównie dla mięsa i skóry. Niektóre lokalne populacje zostały mocno ograniczone lub nawet wytępione ( Eisenberg i Redford 1999 ). 
Skóra kapibary jest wysoko ceniona w Ameryce Południowej, w latach 1976 - 1979 z Argentyny wywieziono prawie 80 000 skórek ( Eisenberg i Redford 1999 ). Istnieje duży wewnętrzny rynek na którym odbywa się handel skórami kapibary. Wyrabia się z nich wysokiej jakości rękawiczki.
Tłuszcz gatunku jest wykorzystywany w farmaceutyce.     
Na gatunek ten obecnie poluje się komercyjnie na licencjonowanych ranczach  w Llanos ( Wenezuela ), działania te najwyraźniej spowodowały stabilizację miejscowej populacji. W rzeczywistości kapibary są bardziej wydajne przy trawieniu materiału roślinnego niż bydło i konie. Rancho z występującym  gatunkiem w jego naturalnym siedlisku zapewnia realną i bardziej opłacalną alternatywę lub jest uzupełnieniem hodowli bydła. Ponadto, pomaga w utrzymaniu naturalnych terenów podmokłych, które mogłyby zostać w inny sposób osuszone dla bydła. Przypuszcza się, że inne sezonowo zalane tereny sawann, jak Pantanal w Brazylii, mają potencjał do podobnych programów na rzecz zrównoważonego zarządzania tym niezwykłym gryzoniem.
Gatunek czasami jest zabijany przez farmerów jako konkurent dla bydła i koni lub jako szkodnik upraw rolnych.

kapibara ( Hydrochoerus hydrochaeris ) wśród roślinności wodnej 

Mimo podjętych działań w celu kontroli polowań w wielu krajach, gatunek jest zabijany a jego mięso można znaleźć na wielu lokalnych rynkach w Amazonii ( "Kapibara", 2001; "Kapibara", 2009; Dunston i Gorman, 1998; Wolff i Sherman, 2007 ). Mięso kapibary jest szczególnie popularne w okresie Wielkiego Postu, w okresie 40 dni przed Wielkanocą, ponieważ zostało zatwierdzone przez Kościół katolicki jako alternatywa dla wołowiny lub wieprzowiny ( przypuszczalnie ziemnowodny tryb życia kapibary przekonał wczesnych kapłanów, że jest podobny do ryby ). Hodowla gatunku została zaproponowana w celu ograniczenia nielegalnego polowania oraz iż Hydrochaeris hydrochaeris okazał się łatwy do oswojenia, przynajmniej w małych grupach. W rzeczywistości, gatunek jest bardziej wydajny niż pasące się bydło lub inne zwierzęta i wprowadzony stałby się ważnym źródłem pożywienia dla wielu lokalnych ludzi ( "Kapibara", 2001; "Kapibara", 2002; Grant, 2009 ). Zdarza się iż miejscowi trzymają oswojone kapibary. Iwan Sanderson opisał z terenu Gujany wypadek, gdzie oswojona kapibara spełniała funkcję psa prowadząc ociemniałego. 
Gatunek jest rejestrowany z wielu obszarów chronionych w swoim zakresie.

kapibara ( Hydrochoerus hydrochaeris ) - zoo Wrocław 

grupa kapibar na brzegu rzeki 

W niewoli. 
Kapibary pojawiły się w Europie już w roku 1739 ( trzymał je Buffon w dawnym Jardin de Roi na przedmieściach Paryża ). W XIX wieku trafiły do ogrodów zoologicznych, gdzie zyskały opinię zwierząt niewybrednych w żywieniu ale delikatnych, o słabej przeżywalności, kłopotliwych z powodu niezgodności oraz bardzo wrażliwych na zmiany temperatury.
Młode osobniki w hodowli łatwo się oswajają i nawiązują kontakt z opiekunami.  
Po wielu próbach i niepowodzeniach gryzoń ten nie jest obecnie gatunkiem rzadkim i reprezentowany jest w wiekszości dużych ogrodów zoologicznych w Europie i Ameryce Północnej.
W latach 1910 - 1913 w ogrodzie zoologicznym w Lipsku doszło do trzykrotnych narodzin tego gryzonia. Także ogrody w Berlinie, Amsterdamie, Rotterdamie czy w Buenos Aires mogły poszczycić się udaną hodowlą tego gatunku. 
W polskich ogrodach zoologicznych kapibara pojawiła się od 1960 roku. Trafiła do Łodzi , Płocka, Krakowa i Wrocławia. Do Wrocławia trafiła w 1965 roku z Argentyny ( para dorosłych ). Para ta dochowała się potomstwa. Samica urodziła 5 młodych ( jedno martwe ). Waga nowo narodzonych młodych wynosiła 800 - 1200 g. Samica nie bardzo wiedziała jak opiekować się młodymi więc postanowiono wykarmić je na butelce. Z tego miotu udało się odchować jedną samicę. W 1967 ta sama samica urodziła trzy młode. Po oddzieleniu samca prawidłowo zaczęła pielęgnować potomstwo i je karmić. 
Podczas pielęgnacji młodych stwierdzono występujące problemy krzywicze, które objawiały się deformacjami kości kończyn, skrzywieniem do dołu kręgosłupa tuż za łopatkami a nawet w ich obrębie ( kłąb ). I mimo podawania odpowiednich witamin i składników mineralnych nie udało się tych zmian zlikwidować. Doprowadziło to w dwóch wypadkach do śmierci osobników. W badaniach sekcyjnych stwierdzono niewłaściwe twardnienie szkieletu. Wydaje się iż zasadniczym powodem komplikującym prawidłowy przebieg przemiany materii u tego gryzoni może być zbyt małe nasłonecznienie w naszych warunkach klimatycznych.
W latach 1967 - 1970 Łódzki Ogród Zoologiczny uzyskał potomstwo od tego gatunku.
Obecnie kapibary są "eksponowane" w większości polskich ogrodów zoologicznych często na wspólnych wybiegach z innymi gatunkami z Ameryki Południowej.

kapibara ( Hydrochoerus hydrochaeris ) - zoo Wrocław 

kapibara w naturalnym siedlisku - samica z młodym




Kapibara mała, kapibara panamska ( Hydrochaeris isthmius ) - Handley, 1966 , Goldman, 1912 - gryzoń z  podrzędu Hystricomorpha, z rodziny Caviidae, z podrodziny Hydrochoerinae. Synonim  Hydrochaeris hydrochaeris isthmius - Hydrochoerus isthmius - Hydrochoeris isthmius.

Występuje w Ameryce Północnej ( Panama - basen jeziora Maracaibo ) i w Ameryce Południowej ( północno-zachodnia Wenezuela - State of Zulia i zachodnia Kolumbia ).

Zamieszkuje siedliska w pobliżu wody, w tym bagna, ujściach rzek i wzdłuż rzek i strumieni. 

Aktywna w ciągu całego roku, w zależności od siedliska w ciągu dnia lub w nocy.
Żyje w niewielkich grupach rodzinnych do 10 - 12 osobników.
Jest nieco mniejsza niż poprzedni gatunek.
Sposób życia i biologia jak u poprzedniego gatunku.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku ale przeważnie 1 miot w roku. System krycia poligamiczny. Do kopulacji dochodzi w wodzie.
Ciąża trwa 120 dni Samica rodzi od 1 - 7 młodych ( średnio 2 - 3 ). 
Sposób odchowu młodych jak u poprzedniego gatunku.
Długość życia prawdopodobnie około 10 lat.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Uznany za odrębny gatunek przez MENiS ( 1991 ). Istnieje taksonomiczne zamieszanie wokół granic dystrybucyjnych. Gatunek wymieniony jako niewystarczające dane ze względu na brak aktualnych informacji na temat stanu jego zakresu występowania oraz stanu i trendów populacji.
W Panamie uznawany za powszechny w obszarach chronionych jak i nie chronionych. Stan populacji w Kolumbii jest nie znany a w Wenezueli jest rzadki.
Głównymi zagrożeniami jest wycinanie lasów galeriowych i ekstensywne rolnictwo. 
Poluje się na gatunek w całym zakresie, głównie jako źródło pożywienia.
W Kolumbii oprócz silnego polowania, niszczone jest siedlisko gatunku przez osuszanie bagien przy ujściu rzeki Magdalena.  
Gatunek ten występuje w kilku obszarach chronionych.

W niewoli - brak danych.


rycina - ( Hydrochoerus hydrochaeris ) szkielet 

kapibara ( Hydrochoerus hydrochaeris ) - zoo Plzen

portret kapibary ( Hydrochoerus hydrochaeris ) 











Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych

sobota, 30 lipca 2016

Podrodzina mary ( Dolichotinae ). Przegląd gatunków.







Podrodzina mary ( Dolichotinae ) Pocock, 1922 z rodzajem: mara ( Dolichotis ).


Mara patagońska ( Dolichotis patagonum ) - ( Zimmermann, 1780 ) - gryzoń z  podrzędu Hystricomorpha, z rodziny Caviidae, z podrodziny Dolichotinae. Synonim Mara magellanica.  
Występuje w Ameryce Południowej ( środkowa i południowa Argentyna ).

Zamieszkuje otwarte tereny stepowe ( pampa ),półpustynie, widne lasy i zarośla.


mara patagońska ( Dolichotis patagonum ), po lewej : siedzący osobnik, w środku : para z młodymi i po prawej : czuwający samiec 


Aktywna w ciągu całego roku w dzień, noc spędza w głębokiej norze ziemnej.
Żyje w monogamicznych parach, które w okresie rozrodu łączą się w kolonie z innymi parami. Samiec praktycznie bezustannie towarzyszy samicy, chroniąc ją i odganiając ewentualną konkurencję. Oznacza ją jak swój rewir moczem. 
Samiec zazwyczaj broni obszaru około 20 m2 w pobliżu samicy przed konkurentami.
Para przemieszcza się w poszukiwaniu pożywienia skacząc lub szybko biegając ( prędkość około 45 km/h ). Starają się unikać innych osobników swojego gatunku.
Na kryjówki wybiera opuszczone nory innych zwierząt lub kopie własne. Nory są wykorzystywane przez 3 - 4 lata, potem para przenosi się i wygrzebuje nową.
Jest terytorialna, zakresy rewirów między 33,25 i 197,5 ha, ze średnią 97,87 ha.
Niewielki dymorfizm płciowy - samiec nieco większy od samicy. 
Długość ciała od 610 do 810 mm, średnia długość to 700 mm. Średnia waga samca to 7,73 kg i samicy 8,44 kg.
Jej krótkie futro jest ubarwione szaro. Ma duże lustro barwy białej na zadzie. Posiada długie uszy i krótki, prawie bezwłosy ogon.
Gruczoły analne znajdują się pomiędzy odbytem a podstawą ogona. 
Kończyny tylne są wydłużone a kończyny przednie nieco krótsze. Przednie kończyny mają cztery palce wyposażone w kopytkowate pazury a tylne trzy palce z kopytkowatymi pazurami.
Wzór zębowy 1/1, 0/0, 1/1, 3/3.
Gryzoń ten wykazuje zachowanie, które charakteryzuje się krokiem reklamującym siłę i szybkość aby zniechęcić drapieżnika do długiego i kosztownego pościgu. 
Do komunikacji używa głównie sygnałów zapachowych, węchu, wzroku, słuchu, postawy ciała. Brak danych czy używa wokalizy.
Żywi się przede wszystkim trawą ( aż 70% jej diety ), ale również inną roślinnością zielną oraz kaktusami ( 11% jej diety ). Potrafi przetrzymać długi okres nie pijąc wody, wykorzystując jedynie wilgoć z roślin trawiastych oraz zawartą w kaktusach.
Samica jest dojrzała płciowo przez 8 miesięcy swojego życia. Ruja u samic występuje co 3 - 4 miesiące i trwa zaledwie półgodziny. System krycia monogamiczny. Monogamia zwiększa u samca szansę sukcesu reprodukcyjnego, zarówno poprzez zmniejszenie śmiertelności własnego potomstwa jak i zwiększając trwałość związku z samicą, pozwalając mu więcej razy się rozmnażać. 
W warunkach naturalnych 1 miot rocznie, w okresie od połowy sierpnia do końca grudnia. Szczyt narodzin od połowy września do końca października, w tym czasie rodzi się 2/3 młodych osobników w danym roku.
W warunkach wiwaryjnych nawet 4 mioty w roku.
Ciąża trwa 90 - 93 dni. Samica rodzi 1 - 3 młodych ( średnio 2 ). Młode są dobrze rozwinięte i karmione mlekiem przez około 90 - 100 dni. Szybko jednak, bo już po miesiącu zaczynają spożywać samodzielnie stały pokarm.Samiec nie uczestniczy w bezpośredniej opiece rodzicielskiej. Bardzo rzadko występuje interakcja z potomstwem. Interakcja z młodymi osobnikami ( podrostki ) jest ograniczona do postawy siedzącej lub żerowania w pobliżu. Jednak samiec spędza większość swojego czasu na czuwaniu nad bezpieczeństwem, co znacznie obniża ryzyko drapieżnictwa na jego potomstwie i partnerce.
Długość życia w warunkach naturalnych 8 - 10 lat, w niewoli do 15 lat. 



para Dolichotis patagonum z młodymi 


Dolichotis patagonum - Temaiken Zoo 

Opisane podgatunki :
- Dolichotis patagonum australis - Yepes, in Cabrera and Yepes, 1940 - Magellanes ( Argentyna ) - synonim Dolichotis australis - traktowany jako synonim  Dolichotis patagonum patagonum
- Dolichotis patagonum centricola - Thomas, 1902 - Catamarca Province, La Rioja Province, Cordoba Province, Santiago  del Estero Province ( Argentyna ) - krytycznie zagrożony 
- Dolichotis patagonum magellanica - Kerr, 1792 - Magellanes ( Argentyna ) - synonim Cavia magellanica - uznawany jako synonim Dolichotis patagonum
- Dolichotis patagonum patachonicha - Shaw, 1801 - Patagonia ( południowa Argentyna ) - synonim  Cavia patachonica - uznawany jako synonim Dolichotis patagonum
- Dolichotis patagonum patagonum - ( Zimmermann, 1780 ) - Buenos Aires Province, Cordoba Province, San Luis Province, Mendoza Province, Santa Cruz Province ( Argentyna ) - zagrożony


mara patagońska ( Dolichotis patagonum )

Gatunek uznawany za zagrożony na skutek niszczenia siedlisk i ich zamiany w tereny rolnicze, polowania dla skóry i mięsa oraz konkurencji z gatunkami inwazyjnymi ( jeleń - Cervus elaphus, zając szarak - Lepus europeus ) i zwierzętami domowymi - bydło, owce.
Mara patagońska tworzy czasami duże grupy zwane "osiedlami", które składa się z kilku jaskiń lub nor. Niektóre nory są małe i szeroko rozstawione oraz używane tylko przez jedną parę, a niektóre duże nory mogą być współużytkowane przez maksymalnie 29 par. Lokalne zagęszczenia populacji może drastycznie wzrosnąć w tym czasie. Nie zaobserwowano grupy większej niż maksymalnie z 70 osobnikami dorosłymi i młodocianymi.
Większość traw spożywanych przez gatunek należy do rodzaju Pappophorum. Dolichotis patagonum zjada 24 gatunki traw i 22 inne gatunki roślin. Zjada tylko same koniuszki źdźbeł trawy, więc środki spożywcze są bardzo szybko wyczerpane. Gdy plaster zasobów zostanie wyczerpany, który trwa do czterech miesięcy, aby całkowicie się odnowić. Podczas suszy, Dolichotis patagonum dostosowuje swoją dietę zawierającą więcej roślin bogatych w wilgoć ( Puig i wsp., 2010 ). Mara patagońska posiada fermentory w jelicie grubym. Jej dieta jest bardzo bogata w błonnik i celulozy, który w podziale na drodze fermentacji bakteryjnej w torebce zwanej kątnicą dołączoną do jelita grubego. Wytwarza ona specjalny kał, który jest spożywany i ponownie trawiony. Zaobserwowano iż osobniki mieszkające w pobliżu hodowli owiec spożywają chętnie odchody owiec ( Campos i inni, 2001;. Taber i Macdonald, 1992a ).
Gatunek jest ważnym składnikiem diety wielu drapieżników, zwłaszcza młode osobniki.
Mara patagońska jest gospodarzem wielu pasożytniczych nicieni, w tym Wellcomia dolichotis, Trichostrongylus retortaeformis i Graphidioides affinis ( Campos i inni, 2001;. Taber i Macdonald, 1992a ).
Na marę poluje się dla ich skór, które są wykorzystywane na narzuty i dywany w Argentynie, oraz dla jej mięsa ( "Patagonian Mara ( Dolichotis patagonum )", 2011;. Campos i inni, 2001 ).
Nadmierny wypas bydła i owiec stanowi duży problem dla gatunku. Zmiany siedliskowe spowodowane są zmniejszeniem się obszarów trawiastych, nie wykorzystywanych jako strefy wypasu zwierząt domowych. Farmerzy niszczą gatunek widząc w nich konkurencję dla swojego inwentarza.
Lepus europaeus wprowadził choroba Johnego i toksoplazmozę. 
W wielu obszarach, konkurencja Lepus europaeus jest tak intensywna, że Dolichotis patagonum stał się lokalnie wymarły ( Baldi 2007;. Campos i inni, 2001 ).
Chroniona przez prawo Argentyny i wpisana do Czerwonej Księgi Ssaków Argentyny.
Występuje w 12 obszarach chronionych, w tym w  Sierra de Las Quijadas National Park i Lihue Calel National Park.


trawa Pappophorum caespitosum - jeden ze składników diety mary patagońskiej


samiec Dolichotis patagonum 

W niewoli.
Do ogrodów zoologicznych marę patagońską sprowadzono w 1864 roku do Paryża - przeżyła jedynie dwa tygodnie.
Obecnie w wielu ogrodach zoologicznych mary są hodowane wolno na terenie całego ogrodu. Duże grupy hodowlane są w Hamburgu i Whipsnade ( Wielka Brytania ).
Dobrze rozmnaża się w warunkach wiwaryjnych mogąc mieć nawet 4 mioty w roku.
W Polsce mary "eksponowane" są głównie z innymi ssakami i ptakami z Ameryki Południowej na wspólnych wybiegach.

W niewoli żyje do 15 lat.

rycina - Dolichotis patagonum 




Mara chaco, mara pustynna ( Dolichotis salinicola ) - Burmeister, 1876 - gryzoń z  podrzędu Hystricomorpha, z rodziny Caviidae, z podrodziny Dolichotinae.






Występuje w Ameryce Południowej, w Paragwaju, w północno-zachodniej Argentynie ( Cordoba Province ), w południowej Boliwii.

Zamieszkuje suche otwarte tereny trawiaste, widne lasy i cierniste zarośla na wysokości 400 - 800 m n.p.m.


mara pustynna ( Dolichotis salinicola )

Aktywna w ciągu całego roku, w dzień. Szczyt aktywności wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Żyje w małych grupach do 4 osobników lub w parach.
Jest terytorialna, zakres od 3,33 do 19,75 km2, a średni areał osobniczy wynosi 9,79 km2.
Kopie duże nory, dobrze widoczne przez stosy odchodów i innych nieczystości na zewnątrz wejścia. Zajmuje też opuszczone nory innych gatunków.
Niewielki dymorfizm płciowy. Samica nieco cięższa niż samiec. Długość ciała od 420 do 485 mm, ogon 19 do 30 mm. Waga od 1,8 do 2,3 kg. Ich duże tylne nogi, mierzą od 91 do 30 mm. Na końcu każdego palca mają paznokcie zamiast pazurów. Długość uszów od 58 do 64 mm.
Sierść jest krótka i gładka, ubarwienie od brązowo-szarego do ciemno szarego. Ma ciemniejsze futro na plecach, które jest lekko nakrapiane. Ich boki są zwykle jaśniejsze, od ciemnoszarego do białego, a szyja i brzuch są również białe. Białe plamy można również znaleźć na czole i za ich oczami. Młode różnią się kolorem od dorosłych, ponieważ mogą one mieć czerwonawo-żółte zabarwienie mieszane z szarym na plecach. Dodatkowo młodym brakuje trzeciego koloru na bokach, jakie można znaleźć u dorosłych.
Osobniki, które mieszkają w grupach rodzinnych siedzą w kształcie gwiazdy lub w formacjach wachlarzowych. Ich kupry są w kontakcie lub obok siebie.
To zachowanie może im pomagać w zauważeniu zbliżającego się drapieżnika.
Gryzoń ten wykazuje wyjątkowe, figlarne, lokomoryczno-obrotowe zachowanie. Zachowanie to zostało opisane jako rozbrykane podskoki. Obejmuje ono skoki pionowe, skręcanie ciała, wyścigi i podskoki.  Większość tych zachowań przeważa u nieletnich. Dorosłe samce często przyłączają się do nieletnich osobników i ich rozbrykanego zachowania. Samice sporadycznie ujawniają tego typu zachowania.
Podczas tego zachowania dochodzi do znakowania moczem wszystkich osobników z grupy. Dzięki temu zachowaniu osobniki z grupy są przesiąknięte zapachem.
Do komunikacji używa głównie sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu i postawy ciała. Wokaliza ogranicza się do sygnałów alarmowych emitowanych przez młode osobniki.
Odżywia się wszelką dostępną okresowo roślinnością. Są to liście, zioła, łodygi, trawy, owoce, nasiona, kaktusy czy bromelie. W czasie pory deszczowej zjada najczęściej trawy i zioła a podczas pory suchej kaktusy i bromelie.
Okres godowy między czerwcem a lipcem oraz wrześniem i październikiem. System krycia monogamiczny.
1 miot w roku. Ciąża trwa 77 dni. Samica rodzi 2 - 5 młodych od listopada do stycznia ( średnio 2 ). Już kilka godzin po porodzie młode mogą się samodzielnie poruszać. Młode po około 30 - 35 dniach mogą się samodzielnie odżywiać. Okres laktacji trwa około 90 dni lecz odstawienie może następować już po czwartym tygodniu życia.
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem, jednak toleruje młode osobniki i oznacza je moczem oraz czuwa nad bezpieczeństwem samicy i jej potomstwa.
Długość życia w warunkach naturalnych nie jest znana, w niewoli do 15 lat.


Dolichotis salinicola - Tierpark Berlin

Opisane podgatunki :
- Dolichotis salinicola ballivianensis - Krumbiegel, 1941 - Rio Pilcomayo ( północna Argentyna ), prawdopodobnie Paragwaj - traktowany jako synonim Dolichotis salinicola
- Dolichotis salinicola centralis -  Weyenbergh, 1877 - Cordoba Province ( Argentyna ) - synonim Dolichotis centralis - orginalna nazwa
- Dolichotis salinicola cyniclus - ( Cabrera, 1953 ) - północno-wschodnia Argentyna ( Salta, Chaco i Santiago del Estero Province ) - synonim Dolichotis cyniclus
- Dolichotis salinicola salinicola - Burmeister, 1876 - północno-zachodnia Argentyna ( San Luis Province, Cordoba Province, La Rioja Province, Catamarca Province, Santiago del Estero Province oraz prawdopodobnie Tucuman i Salta Province )


siedząca para mary pustynnej ( Dolichotis salinicola ) stykająca się kuprami   

Gatunek uznawany za nie zagrożony ze względu na szerokie rozpowszechnienie oraz prawdopodobieństwo dużych populacji. Obecnie istnieje małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Dolichotis salinicola dawniej był zawarty w rodzaju Pediolagus jako Pediolagus salinicola. W języku hiszpańskim, nazywana ''conejo del palo", co w przybliżeniu przekłada się na krzew królika. ( "The cavies",1975; Dunnum, et al, 2010; Weir, 1974; ). 
Zagrożeniem dla gatunku może być utrata siedlisk związana z rozszerzaniem się areału rolnego oraz degradacją i niszczeniem środowiska naturalnego. Lokalnie może mieć wpływ polowanie dla skóry, mięsa czy sportu oraz zdziczałe psy domowe.
Skóra gatunku jest również wykorzystywana do produkcji dywanów i narzut. 
Dolichotis salinicola jest ważnym składnikiem diety wielu średnich i dużych drapieżników.
Jest gospodarzem kleszczy Amblyomma pseudoparvum ( Mares i inni, 1989; Rosati i Bucher, 1995; Taber et al, 1997; Varela i wsp, 2008; ).
Występuje w kilku obszarach chronionych w Paragwaju, Boliwii i Argentynie.


Dolichotis salinicola 

W niewoli.
W niewoli jest gatunkiem rzadszym niż poprzedni gatunek.
Jej hodowla odbywa się na zamkniętych wybiegach.
Może dożyć około 15 lat w warunkach wiwaryjnych.


Patrz : http://beszamelispolkabezograniczen.blogspot.com/2011/10/zagrozone-ssaki-ameryki-poudniowej-i_25.html





















Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych









KRS 0000069730