Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krętorogie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krętorogie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 16 marca 2019

Rzadkie, górskie siedziby nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius ) mogą stracić 60% siedliska w miarę ocieplania klimatu.













autor: Neha Jain w dniu 10 sierpnia 2018 r.

- Ten nieśmiały, nieuchwytny nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius )  występował kiedyś na dużym obszarze w Ghatach Zachodnich, gorącym punkcie różnorodności biologicznej w Indiach, ale jego dystrybucja znacznie się zmniejszyła od lat 50 - tych XX wieku.
- Obecnie wiadomo, że około 3000 osobników występuje w izolowanych grupach, które są ograniczone do stanów Kerala i Tamil Nadu, obejmując mniej niż 10 % ich dawnego zasięgu.
- Ekstremalne globalne ocieplenie może obniżyć o 60 % ilość dostępnego siedliska, które jest odpowiednie dla nilgiritara leśnego, odkryto w nowych badaniach.

Nowe badanie przedstawia niepewny obraz rzadkiego gatunku nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius ), zagrożonego gatunku przypominającego kozę, który żyje w górach Ghaty Zachodnie, w Indiach, w obszarze różnorodności biologicznej.


nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius ) - Eravikulam National Park

Ekstremalne globalne ocieplenie może obniżyć o 60 % ilość dostępnego siedliska, które jest odpowiednie dla nilgiritara leśnego, jak podali badacze w badaniu opublikowanym w Inżynierii Ekologicznej ( Ecological Engineering ). W związku z tym wzywają do większego monitorowania siedlisk i populacji nilgiritara, które zostały zidentyfikowane jako najbardziej zagrożone.


samiec ( kozioł ) nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius ) 

Nieśmiały i nieuchwytny nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius ) żyje na wysokości od 1100 do 2700 m n.p.m. ( 3600 do 8900 stóp ) na górskich murawach i skalistych klifach południowej części Ghatów Zachodnich, na szeregu szczytów, które biegną równolegle do zachodniego indyjskiego wybrzeża i takiego gospodarza niezliczonych gatunków nie znajdziesz nigdzie indziej.


Nilgiritragus hylocrius 

Nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius ) niegdyś znajdował się na większym obszarze w Ghatach Zachodnich, - mówią naukowcy, ale jego dystrybucja znacznie się skurczyła od 1950 r. Wiadomo, że około 3000 osobników występuje dziś w izolowanych grupach, ograniczonych do stanów Kerala i Tamil Nadu, obejmując mniej niż 10 % ich poprzedniego zasięgu.

Modelowanie przyszłości nilgiritara leśnego


typowe siedlisko nilgiritara leśnego - Eravikulam National Park

Autorzy badania najpierw zidentyfikowali 10 istniejących siedlisk nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius ), wykorzystując poprzednio opublikowaną literaturę i konsultując się z naukowcami i urzędnikami leśnymi w latach 2010 - 2011. Następnie zespół zbadał te siedliska pod kątem obecności nilgiritara leśnego w celu modelowania jego rozkładu w obecnych warunkach klimatycznych.



Nilgiritragus hylocrius 

Następnie naukowcy wykorzystali modele, aby przewidzieć, w jaki sposób zmieni się rozkład odpowiedniego siedliska nilgiritara leśnego w trzech okresach: lata 2030 ( od 2021 do 2050 ); Lata 2050 ( 2040 do 2069 ); i 2080 ( 2070 do 2099 ). Przeprowadzili modele w ramach dwóch przyszłych scenariuszy globalnego ocieplenia klimatu. W pierwszym scenariuszu, który jest bardziej optymistyczny, zakłada się, że emisje gazów cieplarnianych będą największe w latach 40. XXI w., a następnie spadną wraz ze wzrostem temperatury powierzchni o 1,5 stopnia Celsjusza ( 2,7 stopnia Fahrenheita ). W drugim scenariuszu rozważa się przypadek, w którym emisje będą nadal rosnąć przez cały wiek, a wzrost temperatury powierzchni wyniesie 2 stopnie Celsjusza ( 3,6 stopnia Fahrenheita ).

Ekologiczny model niszowy, z którego korzystał zespół, opiera się na znanym rozmieszczeniu gatunków i związku między gatunkiem a jego środowiskiem, w celu identyfikacji potencjalnych rozkładów gatunków w lokalizacjach, które nie zostały zbadane. Modele niszowe są szeroko stosowane do przewidywania wpływu zmiany klimatu na rozmieszczenie gatunków, biorąc pod uwagę przyszłe zmiany warunków środowiskowych.

"Nisza to nic innego jak połączenie warunków środowiskowych, które pozwala gatunkowi przetrwać", - powiedział Kannambally M. Jayahari, współautor raportu, który był oficerem programowym w rozwojowej organizacji pozarządowej Winrock International India podczas badania i jest teraz konsultantem w World Resources Institute.

Siedlisko odpowiednie dla nilgiritara obecnie obejmuje 21.448  km2 ( 8280 mi2 ). We wszystkich przyszłych scenariuszach zmian klimatycznych znaczna część tego środowiska stałaby się nieodpowiednia dla nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius ), zmniejszając zasięg do mniej niż 8 500 km2 ( 3280 mi2 ). W scenariuszu skrajnym modele przewidywały maksymalną utratę zasięgu na poziomie 61,2 %, 61,4 % i 63 % aktualnych siedlisk w 2030, 2050 i 2080 odpowiednio.


grupa rodzinna nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius )

W szczególności przewiduje się, że rezerwat tygrysów Kalakkad Mundanthurai ( Kalakkad Mundanthurai Tiger Reserve ) i rezerwat przyrody Srivilliputhur ( Srivilliputhur Wildlife Sanctuary ) w stanie Tamil Nadu oraz sanktuaria dzikiej przyrody Peppera, Neyyar i Shendurney w Kerali staną się nieodpowiednie dla nilgiritara leśnego w przyszłości. Oczekuje się, że obszary chronione, takie jak rezerwaty przyrody Peechi-Vazhani i Chinnar, jak również Rezerwat Tygrysa  Parambikulam ( Parambikulam Tiger Reserve )  i Park Narodowy Silent Valley ( Silent Valley National Park ) w Kerali, staną się wrażliwe w scenariuszu ekstremalnych zmian klimatycznych.

Większy monitoring siedlisk nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius )

Jayahari - powiedział, że badanie to jedynie oznaczało poziom ryzyka klimatycznego i że aby zasugerować jakiekolwiek strategie łagodzenia, potrzebne są dalsze badania, aby zrozumieć, w jaki sposób siedliska te staną się nieodpowiednie - coś, co obecnie nie jest znane. "Trudno przewidzieć, w jaki sposób niska przydatność zostanie przeniesiona na scenariusze na miejscu", - powiedział Jayahari. "To może działać jako zwiększona podatność gatunku na choroby dzikiej zwierzyny, łąki mogą zostać przejęte przez inne typy roślin, gatunki pokarmowe tego gatunku mogą zostać zastąpione innymi gatunkami, itp."


nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius )

Jayahari i współautor Sandeep Sen, doktorantka z Ashoka Trust na badania w dziedzinie ekologii i środowiska ( ATREE ) z siedzibą w Bengaluru, stwierdziła, że modele te mają ograniczenia i że należy przeprowadzić bardziej szczegółowe, długoterminowe badania ekologiczne, aby zrozumieć, w jaki sposób zmiana klimatu może wpłynąć na populacje nilgiritara leśnego w celu opracowania odpowiednich strategii zarządzania.

Biolog dzikiej przyrody A.J.T. Johnsingh z Nature Conservation Foundation, organizacji pozarządowej z siedzibą w mieście Mysuru, która jest także honorowym doradcą naukowym WWF-Indii, - powiedziała, że podczas gdy nilgiritar leśny ( Nilgiritragus hylocrius ) może żyć na niższych wysokościach Ghatów Zachodnich, zwiększone fale upałów spowodowane przez zmiany klimatyczne mogą mieć "katastrofalny wpływ na ich siedliska, w szczególności powodując wysychanie źródeł  wody w lecie, co może być szkodliwe dla całej populacji nilgiritara leśnego."


Nilgiritragus hylocrius 

Sandeep Sen zasugerowała, aby pomiary poza siecią obszarów chronionych były mapowane na małe populacje, które są bardziej narażone na wyginięcie niż większe. Powiedziała, że małe populacje w tym samym krajobrazie wymagają łączności z siedliskami, aby zapewnić im przetrwanie.

"Zapewni to nie tylko prawdopodobieństwo migracji zwierząt do odpowiedniego siedliska w przyszłości, ale może również pomóc w ograniczeniu szkodliwych skutków dla tych populacji z powodu chowu wsobnego" - powiedziała Sen.

Zaleciła ściślejsze monitorowanie wrażliwych klimatycznie siedlisk i populacji sygnalizowanych przez badanie w celu poprawy łączności i jakości siedlisk na tych obszarach.

Ogólnie rzecz biorąc, więcej badań poświęconych wpływowi zmiany klimatu na nilgiritara leśnego pomoże w przewidywaniu przyszłych scenariuszy.


grupa nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius ) - Eravikulam National Park



CYTAT:

Sony R.K., Sen, S., Kumar, S., Sen.M., Jayahari, K.M. (2018). Modele niszowe informują o skutkach zmian klimatu na zagrożonych populacjach Nilgiritara leśnego ( Nilgiritragus hylocrius ) w południowo-zachodnich Ghatach. Ecological Engineering, 120, 355-363, doi.org/10.1016/j.ecoleng.2018.06.017

Ta historia została po raz pierwszy opublikowana 7 sierpnia 2018 r. Przez Mongabay-India.



















Opracowano na podstawie artykułu ze strony Mongabay.com
Tłumaczenie własne
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.








piątek, 15 listopada 2013

Gazela indyjska - parzystokopytny ssak z Azji Południowo-Zachodniej.





Gazela indyjska, chinkara ( Gazella bennettii ) - ssak z rzędu parzystokopytnych ( Artiodactyla ), z rodziny krętorogich ( Bovidae ), z podrodziny Antilopinae. Synonim Gazella gazella bennetti - Antilope bennettii.

Występuje w Azji Południowo-Zachodniej ( środkowo-północny Iran, południowy Afganistan, Pakistan, północno-zachodnie Indie ).

Zamieszkuje suche i otwarte lasy liściaste, suche obszary trawiaste, tereny półpustynne i pustynne, suche doliny górskie, czasami piaszczyste wydmy do wysokości 1524 m n.p.m.


  gazela indyjska ( Gazella bennettii )

Aktywna tuż przed zachodem słońca i w nocy, w ciągu całego roku. Żyje samotnie lub grupie ( 3 osobniki - samica i potomstwo ). Większe grupy 8 - 10 obserwowane są w sezonie godowym ( największa zaobserwowana grupa to 25 osobników w lipcu 1987 ).
Brak widocznego dymorfizmu płciowego.
Obie płcie posiadają proste pierścieniowate rogi, które są krótsze u samicy.
Rogi mają długość 250 - 350 mm u dorosłych samców. Dojrzałe osobniki ważą 20 - 25 kg, jednak samice są lżejsze.
Samiec jest terytorialny i broni rewiru za pomocą rogów. Rewir jest oznaczony kupkami kału.
Chinkara jest szybka i zwinna. Widok człowieka ją przeraża i opuszcza swój teren przenosząc się w bardziej niedostępne dla człowieka miejsca ( góry lub pustynie ).
Zaniepokojona emituje kichnięcie, zbliżone do syku przez nos ( stąd lokalna nazwa chinkara ) i tupie przednią częścią stopy w ziemię.
W obronie przed drapieżnikami wykorzystuje swoją szybkość i wytrzymałość oraz używa rogów do obrony.

Gazella bennettii fuscifrons? - samiec

Jest bardziej przystosowana do skubania niż systematycznego wypasu.
Jej dieta składa się zazwyczaj z różnych traw, liści, ziół, owoców ( dynie i melony ), roślin strączkowych. Może spożywać niektóre rośliny w dużych ilościach. Wodę wykorzystuje zawartą w roślinach ale jak ma dostęp do wodopoju to udaje się tam co kilka dni. 
Czasami żeruje na polach uprawnych.
W zależności od siedliska spożywa określone gatunki roślin.
Przykładowo na pustyni Thar zjada głównie cztery gatunki ziół :
- Crotalaria burhia ( 42% )
- Ziziphus nummularia ( 15% )
- Maytenus emerginata ( 11% )
- Prosopis cineraria ( 9% )

  typowe siedlisko na pustyni Thar ( Radżastan )

Sezon rozrodczy 2 razy w roku. Jeden pod koniec monsunu tj. od końca sierpnia do początku października a drugi późną wiosną od marca do końca kwietnia.
Samce agresywnie bronią swoich haremów przed zakusami konkurentów.
System krycia poligamiczny.
Ciąża trwa 5 - 5,5 miesiąca. Samica rodzi 1 czasami 2 młodych.
Większość urodzeń jest w kwietniu. Młode po porodzie po około 2 - 3 godzinach towarzyszy samicy. W wieku około 2 miesięcy jest odstawiane. Może pozostać z samicą aż do 12 miesięcy jeśli ta nie posiada potomstwa.
Samice uzyskują dojrzałość płciową w wieku 12 miesięcy a samce 14 - 16 miesięcy.
Długość życia nie jest znana ale jeden osobnik dożył w niewoli 12,3 roku.

 Gazella bennettii bennettii

Opisane podgatunki :
- Gazella bennettii bennettii - Półwysep Indyjski ( Ganges Valley, Hyderabad, Andhra Pradesh, Deccan ) - synonim Gazella dorcas bennettii
- Gazella bennettii christii - zachodnie Indie ( Kutch, Kathiawar, Saurastra, Ahmedabad, Gujarat ), Pakistan - synonim Gazella dorcas christii - Gazella christyi
- Gazella bennettii fuscifrons - wschodni Iran ( Seistan, irański Baluchistan ), południowy Afganistan, Pakistan ( Baluchistan ), północno-zachodnie Indie ( Rajasthan ) - synonim Gazella gazella fuscifrons - Gazella dorcas fuscifrons - Gazella fuscifrons - wymienione jako odrębne gatunki dla starych taksonomii 
- Gazella bennettii hazenna - środkowe Indie ( zachodni Madhya Pradesh, południowo-wschodni Rajasthan ) - synonim Antilope hazenna - traktowany jako synonim Gazella bennettii bennettii 
- Gazella bennettii karamii - północno-wschodni Iran
- Gazella bennettii kennioni - wschodni Iran ( Kain ) - synonim Gazella yarkandensis kennioni - traktowany jako synonim Gazella bennettii fuscifrons
- Gazella bennettii monssalis - północno-zachodnie Indie, północno-wschodni Pakistan, Kaszmir - synonim Gazella dorcas monssalis - Gazella gazella monssalis - nieznany w taksonomii - wymarły 
- Gazella bennettii salinarum - Pakistan ( Punjab Prov ), północno-zachodnie Indie ( indyjski Punjab, Haryana, Delhi )
- Gazella bennettii shikarii - północno-wschodni Iran   


grupa gazel indyjskich w sezonie rozrodczym

Gatunek obecnie uznawany za nie zagrożony. W 1950 roku uznawany za zagrożony na skutek utraty siedlisk, polowań i kłusownictwa oraz rozwoju rolnictwa i przemysłu i ogólnego wzrostu ludności. W roku 1994 uznano gatunek za podatny a w roku 1996 na skutek działań ochronnych uznano jako nie zagrożony.
Gazella bennettii jest chroniona na podstawie Indian Wildlife Act z 1972 roku na terenie Indii.
W rejonach zamieszkałych przez wyznawców Wisznu,jest chroniona z powodów religijnych.
Na pustyni Cholistan jest chroniona na obszarze 26 000 km2 ( Pendżab ).
W Radżastanie istnieje 25 obszarów chronionych z obecnością chinkary.
Szacuje się, że w Indiach populacja liczy ponad 100 000 osobników, z czego na pustyni Thar około 80 000 sztuk ( główna ostoja gatunku ).
Populacje z Pakistanu są znacznie zmniejszone w wyniku polowań i bardziej rozproszone ( chociaż brak jest aktualnych szacunków - Habibi 2001b ).
W Afganistanie uważana jest za bardzo rzadki gatunek ( Habibi 2001a ).
Szacunki z Iranu to około 1300 sztuk ( Hemami i Groves 2001 ).
Chinkara jest pośrednim żywicielem dla larwy lasówki ( Hypoderma diana ).
Dorosłe owady składają jaja na nogach gazeli, która liżąc je wprowadza do przewodu pokarmowego. Po wylęgu larwy przenoszą się do krwioobiegu , skąd wędrują pod skórę tworząc obrzęki. Hypoderma diana wydostając się z pod skóry rani zwierzę. Skóra często nie przedstawia żadnej wartości dla myśliwego ( Verma i in. 2003 ).
Na terenie Iranu, Pakistanu i Afganistanu poluje się na gazele głównie dla mięsa, rzadziej dla trofeum ( rogi ).
Główne zagrożenia dla gatunku stanowi :
- utrata siedlisk związana z rozwojem rolnictwa i nadmiernym wypasem zwierząt domowych
- polowanie i kłusownictwo
- rozwój przemysłu i infrastruktury drogowej i kolejowej
- urbanizacja
- znaczny przyrost ludności na niektórych obszarach


Gazella bennettii - Kavir National Park

Gatunek oprócz Indii jest prawnie chroniony w Iranie i w Pakistanie.
Rejestrowana z ponad 80 obszarów chronionych w Indiach, z 5 w Pakistanie i z 9 w Iranie, w tym z : Kavir National Park ( Iran ), Banhavgarh National Park i Ranthambore National Park ( Indie ).
Indyjskie populacje wzrosły na skutek działań ochronnych Towarzystwa Ekologii i Rozwoju Wsi / Ecology and Rural Development Society /. Lokalne społeczności obserwują i monitorują grupy gazel indyjskich, tworząc sieć wolontariuszy przeciw kłusownictwu, sprawdzają dynamikę wzrostu populacji czy edukują inne społeczności.

     samce gazeli indyjskiej ( Gazella bennettii ) - walczące o haremy w czasie sezonu rozrodczego

W niewoli.
Hodowana na sporych wybiegach, czasami z innymi gatunkami.
Rozmnażana w warunkach wiwaryjnych.
Jeden osobnik dożył do wieku 12,3 lat. 

Gazella bennetti bennettii


Gazella bennettii bennettii




Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia, wwf i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych. 










KRS 0000069730