Rodzaj Bullimus - filipinoszczur. Przegląd gatunków.

Nadrodzina - Muroidea Illiger, 1811  
Rodzina - Muridae Illiger, 1811  
Podrodzina - Murinae Illiger, 1811
Rodzaj - Bullimus Mearns, 1905
Bullimus bagobus  Mearns, 1905 - filipinoszczur mindanajski
Bullimus gamay Rickart, Heaney & Tabaranza Jr., 2002 - filipinoszczur stokowy
Bullimus luzonicus ( Thomas, 1895 ) - filipinoszczur luzoński

rycina - filipinoszczur luzoński ( Bullimus luzonicus )

Duże gryzonie o długości głowy i tułowia : 24 - 30 cm, ogon długości 20 - 24 cm.
Sierść brązowawa do ciemnobrązowej na grzbiecie. Brzuch ubarwiony jasno-szaro lub biało.
Budowa ciała krępa, kufa wydłużona a ogon stosunkowo krótki.
Samice mają  4 pary sutków : parę pod pachami, parę brzuszną i dwie pary pachwinowe.
Występują we wschodniej Azji, Filipiny. Są endemitami dla tych wysp.
Zamieszkują gęste lasy nizinne i górskie z gęstym podszyciem od 200 - 2000 m n.p.m.
Na kryjówki wybierają gęste krzewy, kłody drzew, zagłębienia wśród korzeni drzew. Prawdopodobnie kopią też nory.
Prowadzą nocny tryb życia. Odżywiają się głównie pokarmem roślinnym ale nie wykluczone, że pokarm zwierzęcy wchodzi w skład ich diety.
System krycia prawdopodobnie poligamiczny ale nie wykluczona monogamia.
Długość ciąży to około 20 -25 dni. Samica rodzi od 3 do 5 młodych.
Długość życia prawdopodobnie 24 miesiące.

Bullimus bagobus występuje na wyspach Samar, Leyte, Bohol, Mindanao i innych.
Bullimus luzonicus występuje na Luzonie.
Bullimus gamay występuje na wyspie Camiguin ( 265 km2 ).

Systematycznie są klasyfikowane w grupie Rattus czyli są blisko spokrewnione ze szczurami.
Pierwotnie rodzaj opisany przez Mearns, 1905 ale niejasno zdefiniowany i włączony do podgrupy Rattus.
Musser ( 1982 ) i Musser i Newcomb ( 1983 ) przywrócili ogólny status rodzaju.
Rodzaj ponownie został zdiagnozowany przez Musser i Heaney ( 1992 ), którzy zauważyli, że pełny zakres indywidualnej i wyspiarskiej zmienności pozostał do zbadania ale tymczasowo rozpoznano dwa gatunki : Bullimus bagobus Mearns, 1905 i Bullimus luzonicus ( Thomas, 1895 ).
Pierwszy występuje na Mindanao i oraz kilku sąsiednich wyspach, które były połączone podczas plejstocenu.
Drugi znany z wyspy Luzon ( Heaney i in. 1998 ).


Przegląd gatunków :

Filipinoszczur mindanajski ( Bullimus bagobus ) - Mearns, 1905 - gryzoń z nadrodziny - Muroidea - rodziny - Muridae - podrodziny - Murinae. Synonim Rattus bagobus barkeri Johnson, 1946 - Rattus rabori - Sanborn, 1952;

Występuje we wschodniej Azji, Filipiny - wyspy Samar, Calicoan, Dinagat, Siargao, Leyte, Bohol, Maripipi i Mindanao. Endemit dla Filipin.

Zamieszkuje las nizinny i górski od 200 - 1800 m n.p.m.
Na wyspie Leyte na wysokości 300 - 500 m n.p.m.
Na wyspie Maripipi na wysokości 740 m n.p.m. ( Rickart i in. 1993 ).

filipinoszczur mindanajski ( Bullimus bagobus ) - okaz muzealny czaszka ( widok z góry, widok z dołu, widok boczny )

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wielkość osobników z wyspy Leyte :
długość głowy i tułowia : 250,3 mm, w zakresie 234 - 265 mm
długość ogona : 192,3 mm, w zakresie 186 - 196 mm
długość tylnej stopy : 52,3 mm, w zakresie 52 - 53 mm
waga : 431,7 g, w zakresie 410 - 445 g
Wielkość osobników z wyspy Maripipi :
długość głowy i tułowia : 272 mm, w zakresie 228 - 272 mm
długość ogona : 187 mm, w zakresie 175 - 194 mm
długość tylnej stopy : 57,7 mm, w zakresie 54 - 61 mm
waga : 486,7 g, 340 - 600 g

Nie opisano żadnych podgatunków. 

Gatunek uznawany jako najmniejszej troski, obfity w obrębie ograniczonej dystrybucji. Prawdopodobnie duża populacja i brak wyraźnych zagrożeń aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Populacja uznawana za stabilną. Gatunek jest bardzo bogaty, zwłaszcza w tzw. lasach drugorzędnych ( Heaney et al. 2002 ), był szeroko rozpowszechniony w lasach na niższych wysokościach, powszechny w górskim lesie ( L.Heaney pers. Comm. ).
Krótki, oryginalny opis tego gatunku ( i rodzaju ) został oparty na jednym egzemplarzu z Mt. Apo, prowincja Davao, południowe Mindanao. Dodatkowe okazy z regionu typu zostały opisane przez Sanborn ( 1952 ). Okazy z Samaru i przyległej wyspy Calicoan zostały opisane jako osobne podgatunki, barkeri ( Johnson 1946 ). Sanborn ( 1952 ) opisał rabori jako odrębny gatunek od Zamboanga w zachodniej części Mindanao. Istnieją pewne różnice geograficzne w wielkości ciała; największe okazy ( oznaczone jako rabori ) pochodzą z zachodniego Mindanao, a najmniejsze z północno-wschodniego Mindanao i mniejszych wysp na północ od Mindanao. 
Zabarwienie sierści i pigmentacja skóry, cechy odróżniające barkeri i rabori ( Johnson 1946; Sanborn 1952 ), różnią się między osobnikami w próbkach lokalnych lub regionalnych i dlatego nie wydają się być diagnostyczne. Z analizy wynika, że nie ma wystarczających dowodów, aby rozpoznać barkeri lub rabori jako osobne gatunki.

Brak zapisów dotyczących gatunku poza lasem - np. z pól uprawnych czy siedzib ludzkich.

Nie ma większych zagrożeń, występuje utrata siedlisk - przekształcenia na cele rolnicze.
W przeszłości gatunek utracił znaczną część swojego siedliska na niższych wysokościach i prawdopodobnie populacja się zmniejszyła.
Las obecnie został całkowicie przekształcony i populacja się ustabilizowała.
Populacja z wyspy Dinagat jest szczególnie narażona przez górnictwo i negatywną lokalną politykę ( korupcja wokół górnictwa i rolnictwa ).
Gatunek rejestrowany w obszarach chronionych w całym swoim zakresie.

W niewoli - brak danych.


Filipinoszczur stokowy ( Bullimus gamay ) - Rickart, Heaney & Tabaranza Jr., 2002 - gryzoń z nadrodziny - Muroidea - rodziny - Muridae - podrodziny - Murinae.

Występuje we wschodniej Azji, Filipiny - wyspa Camiguin ( 265 km2 ). Endemit dla Filipin.

Zamieszkuje górski las 1000 - 1475 m n.p.m.

filipinoszczur stokowy ( Bullimus gamay ) 

Aktywny w ciągu całego roku od zmierzchu do świtu. 
Żyje samotnie lub małych grupach rodzinnych. Prowadzi naziemny tryb życia.
Prawdopodobnie jest terytorialny ale zakresy osobnicze nie są znane. Używa szlaków komunikacyjnych wśród naturalnych osłon.
Na kryjówki wybiera gęste krzewy, kłody drzew, zagłębienia wśród korzeni drzew. Prawdopodobnie kopie też nory.
Długość głowy i tułowia to : 223 - 244 mm, długość ogona to : 124 - 199 mm, długość tylnej stopy to : 45 - 54 mm, długość ucha to : 23 - 27 mm.
Waga do 500 g.
Futerko miękkie gęste i długie. Grzbiet barwy ciemnobrązowo-czerwonawej, brzuch barwy srebrno-brązowej.
Pysk i boki głowy ciemnoszare. Wąsy ma długie i ciemne, brązowo-szare. Uszy duże i jasnobrązowe. 
Tył nóg jasnobrązowy. Ogon krótszy niż głowa i tułów. U podstawy ciemnobrązowy i biały na końcówce. Na cm przypada 8 pierścieni płatkowych, którym towarzyszą 3 krótkie włosy.
Samica ma parę sutków mlecznych pod pachami, parę brzuszną i dwie pary pachwinowe.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, słuchu, dotyku, postawy ciała. Brak danych czy wykorzystuje wokalizę jako sygnał alarmowy, agresji czy przez potomstwo.
Typowy roślinożerca, chociaż pokarm zwierzęcy prawdopodobnie wchodzi w skład jego diety. 
System rozrodczy nie został dobrze udokumentowany.
Zaobserwowano samicę z trzema zarodkami.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Bullimus gamay - okaz muzealny czaszka ( widok boczny )

Gatunek uznawany jako wrażliwy ze względu na mały obszar dystrybucji.
Ogólny trend populacyjny zmniejszenie się liczby osobników dorosłych.
Główne zagrożenie to rozwój urbanistyki, rozwój terenów turystycznych i rekreacyjnych, pozyskiwanie drewna, czynne wulkany, osuwiska.
Jeśli gatunek pozostanie na niższych wysokościach, zostanie dotknięty utratą siedlisk związanych z rozwojem rolnictwa, wycinką drzew, urbanizacją oraz zwiększoną turystyką. Mniej zagrożony na wyższych wysokościach, gdzie wyręb i wylesianie występują w mniejszym stopniu a istnieją także obszary pierwotnego lasu ( L.Heney pers.comm. 2006 ).
Holotyp - Dorosła samica, FMNH 154882, zebrana 20 marca 1995 r. ( Numer pola 5383 L. R. Heaney ). Próbka początkowo utrwalona w formalinie, ciało zakonserwowane w 70% alkoholu etylowym, a następnie czaszka została usunięta i oczyszczona. Próbki tkanek ( wątroba i mięśnie ) są zdeponowane w FMNH. W jamie brzusznej jest nacięcie, a prawy szyjny proces czaszki jest zepsuty, ale poza tym okaz jest w doskonałym stanie.
Typowa lokalizacja : 
Mt. Timpoong, 2 km na północ, 6,5 km na Mahinog, prowincja Camiguin, wyspa Camiguin, Filipiny, 1275 m npm, 9 ° 11′N, 124 ° 43′E.

Dwa dodatkowe okazy Bullimus gamay, znajdujące się w DMNH, są częścią serii ssaków zebranych na wyspie Camiguin w 1968 i 1969 roku przez D. S. Rabora i współpracowników z Mindanao State University. Składają się z czaszki i żuchw, które omyłkowo były kojarzone ze skórkami innych taksonów, a następnie zidentyfikowane przez G. G. Mussera jako Bullimus bagobus. Heaney (1984) opisał jeden z tych okazów, młodego osobnika z częściowo wyrośniętymi zębami trzonowymi, który jest niedopasowany do skóry młodocianego Rattus tanezumi ( DMNH 4124 ). Drugi okaz, niedopasowany do skóry żeńskiej Rattus everetti ( DMNH 4173 ), jest prawie dorosłym osobnikiem z całkowicie wyrośniętymi zębami trzonowymi. Nie ma danych dotyczących miejsc bezpośrednio związanych z czaszkami, ale mogły zostać zebrane z tej samej lokalizacji, co niedopasowane skórki, które zostały pobrane 17 – 18 czerwca 1968 r. w Kasang-sangan ( lub „Casangsangan” ), gmina Catarman. Heaney ( 1984 ) podaje zakres wysokości 1000 – 2000 stóp ( 300–600 m n.p.m.) dla tej miejscowości.

W Cebuano, dominującym języku środkowych Filipin, gamay ( wymawiane „gah-my” z akcentem na drugiej sylabie ) oznacza małe lub małe rozmiary ( Cabonce 1983 ). Odnosi się do stosunkowo niewielkiej wielkości ciała nowego gatunku. „Camiguin forest rat” jest proponowany jako angielska nazwa zwyczajowa.

Bullimus gamay jest mniejszy niż inni członkowie rodzaju, co znajduje odzwierciedlenie zarówno w pomiarach zewnętrznych, jak i czaszkowych. 

Podczas badań w 1994 i 1995 r. w regionie Mt. Timpoong, Bullimus  gamay został udokumentowany na szerokim zakresie wysokości. Najczęstsze ( 1,5% sukcesu pułapki ) w lokalizacji typu na wysokości 1275 m n.p.m., w obszarze charakteryzującym się stromymi zboczami, ściółką z cienkich liści oraz płytką, wulkaniczną glebą, wspierającą niezakłóconą roślinność pierwotną lasu górskiego ( Heaney i Tabaranza, 1997 ). Występował rzadziej w wtórnym lesie nizinnym na wysokości 900 m n.p.m., w zaburzonym dolnym lesie górskim na 1200 m n.p.m., a także w miejscach o omszałym siedlisku leśnym na wysokości 1400 i 1475 m n.p.m. Próbki pobierano w pułapkach umieszczonych na ziemi, głównie na szlakach komunikacyjnych pod splątanymi korzeniami, pod kłodami lub w pobliżu dużych skał. Podobnie jak w przypadku innych gatunków Bullimus, wydłużone tylne łapy ze stosunkowo małymi poduszkami podeszwowymi i ogonem, który jest znacznie krótszy niż długość głowy i ciała, sugerują zwyczaje ziemskie, w przeciwieństwie do skanu, ( Rabor 1955, Rickart i in. 1993 ). Istnieją dowody na niedawne rozmnażanie w połowie marca 1995 r., ale nie w maju 1994 r. ( L. R. Heaney, in litt. ).

Bullimus gamay ogranicza się do wyspy Camiguin. Pomimo bliskości Mindanao, Camiguin nie był częścią plejstocenu Greater Mindanao. Jest izolowany przez kanał głębokiej wody ( minimalna głębokość 385 m ) i dlatego pozostawał oddzielony od Mindanao w okresach niższego poziomu morza ( Heaney 1985, 1991 ). Pomimo niewielkich rozmiarów, Camiguin obsługuje stosunkowo bogatą rodzimą faunę ssaków składającą się z 21 gatunków, z których 19 występuje na Mindanao ( Heaney i Tabaranza 1997, Heaney i in. 1998 ). Jednak 2 z 4 rodzimych gryzoni ( Bullimus gamay i nieopisany gatunek Apomys ) są endemitami dla wyspy, co czyni Camiguin najmniejszą wyspą filipińską znaną z wspierania endemicznych gatunków ssaków ( Heaney i in. 1998 ). Status ten odzwierciedla położenie geograficzne wyspy na archipelagu: bliskość dużej wyspy z bogatą fauną ( Mindanao ) umożliwiła pewną kolonizację, ale izolacja przez głębokie wody była wystarczająca do promowania specjacji wśród niektórych uwięzionych ssaków.

Rejestrowany z Timboong Hibok-hibok.

Potrzebny monitoring trendów populacji.   

W niewoli - brak danych.




Filipinoszczur luzoński ( Bullimus luzonicus ) - ( Thomas, 1895 ) - gryzoń z nadrodziny - Muroidea - rodziny - Muridae - podrodziny - Murinae. Synonim Mus luzonicus - Thomas, 1895.

Występuje we wschodniej Azji, Filipiny - wyspa Luzon. Endemit dla Filipin.

Zamieszkuje nizinne, a także górskie lasy pierwotne i wtórne, w tym w regenerującym się lesie, a także w zaroślach drugiego rzędu i mieszanym ( Heaney et al. 1998 ) od 200 - 2400 m n.p.m.

filipinoszczur luzoński ( Bullimus luzonicus )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie od zmierzchu do świtu. 
Żyje samotnie lub w niewielkich grupach rodzinnych. Prowadzi naziemny tryb życia.
Brak danych czy jest gatunkiem terytorialnym oraz ewentualnych wielkości rewirów. Używa systemu szlaków komunikacyjnych wśród naturalnych osłon.
Na kryjówki wybiera różnorodne naturalne zagłębienia wśród korzeni drzew, gęste zarośla, puste kłody, jamy wśród skał. Prawdopodobnie kopie też samodzielnie nory.
Długość głowy i tułowia to 234 - 267 mm, długość ogona to 190 - 233 mm, długość tylnej łapy to 49 - 56 mm, długość ucha to 28 - 33 mm. Waga to 350 - 520 g.
Ubarwienie grzbietu jest ciemne, które ostro kontrastuje z częściami dolnymi w zakresie od żółtawo-szarego do białego.
Na ogonie jest 8 do 10 włosów na centymetr. Włosy mają do 40 mm długości.
Samica posiada 4 pary sutków mlecznych.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku i postawy ciała. Brak danych czy używa wokalizy jako sygnał alarmowy, agresji czy przez potomstwo.
Typowy roślinożerca zjadający zielone części roślin, łodygi, liście, kwiaty i nasiona.
Prawdopodobnie zjada również owady, gdy są dostępne.
System rozrodczy słabo udokumentowany.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku ale może być sezonowy. System krycia oraz długość ciąży, ilość potomstwa w miocie, okres laktacji nie znane.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Bullimus luzonicus - okaz muzealny czaszka ( widok z góry, widok z dołu, widok z boku )

Gatunek uznawany jako najmniejszej troski ale utrata pierwotnego lub wtórnego lasu stanowiła by dla gatunku poważny problem.
Na tym obszarze panuje powszechne spalanie, aby spełnić minimalne wymagania dotyczące własności gruntów, a to z kolei sprzyja wzrostowi drzew sosnowych ( drewno na budynek i drewno opałowe ). Biorąc jednak pod uwagę, że gatunek ten jest generalistą siedlisk i wydaje się dobrze funkcjonować w siedlisku wtórnym, nie uważa się, że stanowi to zagrożenie dla gatunku ( L. Heaney pers. Comm. ).
Populacje północnego i południowego Luzonu są nie do odróżnienia. Bullimus bagobus jest podobny do Bullimus luzonicus, ale są pewne różnice.
Słabo znany gatunek udokumentowany kilkoma próbkami. Próbki z południowego Luzonu są omawiane przez Heaneya i in. ( 1999 ). Porównania morfologiczne i dystrybucyjne z Bullimus bagobus i Bullimus gamay dostarczone przez Rickart i in. ( 2002 ).

Gatunek ten jest rozmieszczony na większości wyspy i na wielu różnych wysokościach, co stawia pod znakiem zapytania stopień, w jakim lokalne populacje mogły być historycznie rozbieżne. Zsekwencjonowano 149 próbek tkanek z 16 miejscowości na wyspie Luzon w poszukiwaniu mitochondrialnego  genu cytochromu b w celu zbadania drobnych skal rozbieżności na wyspie. Powstałe filogenezy wykazują znaczną rozbieżność między grupami z różnych regionów geograficznych wyspy, z co najmniej trzema dobrze wspieranymi grupami, które prawdopodobnie stanowią nowe, nieopisane gatunki, wzywając do dalszego pobierania próbek jądrowego DNA w celu potwierdzenia dowodów mitochondrialnych. Wyniki tego badania uzupełniają rosnącą literaturę dokumentującą zaskakującą ilość niedocenianej różnorodności ssaków na całym świecie, a także zdumiewające poziomy wyjątkowej różnorodności biologicznej występującej na Filipinach.

Wzory zmienności i wyspowa dystrybucja rodzaju Bullimus jest zgodna z naszym rozumieniem geografii regionalnej.

3 gatunki występują na oddzielnych wyspach lub grupach wysp, które pozostały odizolowane w okresach niższego poziomu morza. Odkrycie gatunku endemicznego dla Camiguin odzwierciedla fakt, iż ta mała wyspa jest wystarczająco blisko Mindanao, aby utrzymać kilka żyjących ssaków przez rozproszenie wody, ale jej izolacja była wystarczająca do promowania specjacji gatunkowej.

Gatunek występuje w wielu obszarach chronionych. 

Potrzebne są badania taksonomiczne, ponieważ istnieje zróżnicowanie geograficzne w całym zakresie.

W niewoli - brak danych.

   Opracowano na podstawie :

animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Wioska na Borneo chroni las, który rząd przeznaczył do ścięcia.

Mongabay Series: Indonesia's Forest Guardians, Indonesian Forests, Jokowi Commitments

autor: Indra Nugraha 2 marca 2017 r.  - Dostosowany przez Melati Kaye

gibbon borneański ( Hylobates muelleri ) 

Zamiana lasów produkcyjnych w wiejskiej lasy zarządzane przez lokalne wspólnoty na Borneo.

mundżak żółty ( Muntiacus atherodes )

- Mieszkańcy wioski Bawan na Borneo, w Indonezji złożyli wniosek o zezwolenie na zarządzanie ich ziemią jako „wiejskim lasem”, będącym formą leśnictwa społecznościowego, popieraną przez administrację prezydenta Joko Widodo.
- Rząd krajowy wyznaczył ten obszar jako „las produkcyjny”, co oznacza, że można go sprzedać plantacji lub spółce wydobywczej, ale mieszkańcy wybrali zamiast tego ochronę ziemi.
- „Uważam las wsi Bawan za projekt mistrzowski” - powiedział Lilik Sugiarti, przedstawiciel USAID, który pomógł go zrealizować.

rzeka płynąca przez las deszczowy chroniony przez mieszkańców wioski Bawan 

Rano po deszczowej nocy mgła okrywa bujny baldachim lasu w wiosce Bawan. Ten pagórek o powierzchni 1443 hektarów, wypełniony wysokiej jakości drewnem, znajduje się na skraju wioski nad rzeką w dzielnicy Pulang Pisau, 80 kilometrów na północ od stolicy Kalimantanu Tengah, Palangkaraya.

wiewióreczniczek pędzelkowy ( Exilisciurus whiteheadi )

Wiewiórki gonią się nawzajem przez drzewa. Wrzaski gibonów wypełniają powietrze. A lista gatunków wielu drzew o dużej średnicy jest podobna do egzotycznego katalogu drewna w sklepie z ramkami do zdjęć: meranti, keruing, pelepek, benuas. Obecne wysokie drzewa bagienne jelutong ( Dyera costulata ) są wymienione przez IUCN jako gatunek budzący obawy.

Dyera costulata 

Jednak 656-osobowa wieś Bawan postanowiła raczej zachować niż eksploatować ten gaj, który stanowi 15 % powierzchni ich wsi o powierzchni 10 000 hektarów.
Ten ruch jest szczególnie zaskakujący, ponieważ gaj znajduje się w obszarze wyznaczonym przez rząd krajowy jako „las produkcyjny”. Zgodnie z przepisami mieszkańcy Bawan mają prawo do 50 m3 drewna z tego lasu rocznie. Oznaczenie to oznacza również, że mogą sprzedać ziemię firmie, aby przekształcić ją w ziemię plantacyjną, a nawet w kopalnię.

biruang malajski ( Helarctos malayanus ) - zoo Kolonia

„Pięć lat temu dostaliśmy ofertę od firmy zajmującej się olejem palmowym” - powiedział mieszkaniec Untung Silaing. „Odrzuciliśmy jednak ofertę. Nie chcieliśmy tego. Gdyby zasadzono tu palmy olejowe, nasz las zostałby zredukowany do wiórów drzewnych. ”
Zamiast tego miejscowi starali się o zezwolenie na zarządzanie tym obszarem jako „wiejskim lasem”, formą leśnictwa społecznościowego, w którym mieszkańcy sprawują większą kontrolę nad swoim terenem. Reformista prezydent Joko Widodo zobowiązał się do przekształcenia 12,7 miliona hektarów w ramach różnych programów leśnictwa społeczności - obszaru większego niż Pensylwania - choć jego administracja pozostaje w tyle za ambitnym celem.

kotek bengalski ( Prionailurus bengalensis borneoensis )

„Tutaj nie pozwalamy na wycinkę drzew, polowanie czy kłusownictwo” - powiedział Pegun, szef lokalnej agencji powołany do nadzorowania projektu. Wyjaśnił, że mieszkańcy postrzegają las jako miejsce przeznaczone na ekoturystykę lub badania. „W rzadkich przypadkach, gdy drewno jest cięte, musi to być zademonstrowane jako dobro dla wielu ludzi, a drewno nie może opuścić lasu”. Przykładowym projektem może być altana wypoczynkowa w lesie.

kuna żółtogardła ( Martes flavigula ) - zoo Wrocław 

Mieszkańcy wsi przyjeżdżają do lasu, aby zbierać produkty leśne, takie jak rattan, naturalny lateks i miód. „W zeszłym miesiącu mieliśmy członka personelu, który uczestniczył w szkoleniu na temat zbioru miodu w Cibubur w zachodniej Jawie” - powiedział Pegun. „Naszym planem jest rozwinięcie naszej działalności związanej z miodem w działalność eksportową. Wszyscy kochają miód. ”
Ta decyzja - aby chronić las dla usług ekosystemowych, a nie wykorzystywać go - pojawiła się po lokalnej sesji szkoleniowej poświęconej ekoturystyce. Być może również wpływ na wybór Bawana miał fakt, że las był pierwotnie zarządzany przez Uniwersytet Palangkaraya jako las edukacyjny, w programie zainicjowanym przez nieżyjącego już Suwido Limin, eksperta torfowego, który zmarł w ubiegłym roku po walce z pożarami lasów. To oryginalne oznaczenie zostało porzucone z powodów prawnych.

kukang borneański ( Nycticebus borneanus ) 

Ciągłe zarządzanie lasem wymagałoby oczywiście finansowania - aby powstały patrole leśne i szkolenia dla mieszkańców aby stali się przewodnikami ekoturystycznymi. Silaing, który jest także z wiejską agencją leśną, ma nadzieję, że państwo lub organizacja non-profit zapewni takie finansowanie.
„Nie mamy jeszcze lokalnej straży pożarnej, ale planujemy utworzyć jedną”, -  powiedziała sekretarka wioski Bawan Lilis Suryanie, zauważając, że większość członków agencji leśnej to farmerzy kauczuku, którzy mają gaje w strefie buforowej lasu wiejskiego.

sundaszczur Mullera ( Sundamys muelleri )

Lilik Sugiarti, która pracuje dla programu krajobrazowego USAating Katingan-Kahayan, - powiedziała, że była zaskoczona i doceniła zasadę wsi Bawan zabraniającą wycinania drzew, mimo że znajduje się w strefie lasu produkcyjnego.
„Uważam wiejski las Bawana za projekt mistrzowski. Doskonale rozumieją znaczenie ochrony środowiska - powiedziała. „Początkowo ludzie nie mieli pojęcia o nieleśnych produktach leśnych, ekoturystyce lub wartości środowiska. Ale zarząd wsi, agencja leśna Bawan i sami mieszkańcy Bawan postanowili chronić ten obszar ”.
Sugiarti pochwaliła administrację wiejską za budżetowanie 200 milionów rupii ( 15 000 $ ) na budowę drogi do lasu. „Sekretarz wioski powiedział, że sugeruje, by rząd dystryktu utrzymywał drogę do lasu. Jeśli propozycja zostanie odrzucona, sekretarz oświadczył, że zabierze fundusze z funduszy wiejskich. To dobry przykład dla innych wiejskich agencji leśnych. ”

makak jawajski ( Macaca fascicularis ) na palmie Caryota milis 

W rzeczywistości, pod koniec 2015 r., zainspirowane przykładem Bawana, regionalne biuro leśnictwa w rejonie Banama Tingang określiło sześć „potencjalnych” innych lasów wiejskich do wyznaczenia w pobliżu: Hurung ( 481 ha ), Lawang Uru ( 216 ha ), Pangi ( 145 ha ), Tambak ( 590 ha ), Tangkahen ( 357 ha ) i Tumbang Tarusan ( 1111 ha ).
Inicjatywa jest popierana przez USAID i regionalne biuro plantacji i leśnictwa Pulau Pisau, a także przez lokalne organizacje non-profit, takie jak Centralna Grupa Leśna Wspólnoty Kalimantan (Pokker SHK), Fundacja Teropong, Fundacja Tahanjungan Tarung i Fundacja Cakrawala Indonesia.

kuna żółtogardła ( Martes flavigula ) - zoo Wrocław

Nisfu Kusuma Restu, szef działu ochrony i rehabilitacji w biurze leśnictwa Pulang Pisau, - powiedział, że ratyfikacja pozostałych sześciu lasów mogłaby zostać przyspieszona, gdyby istniała współpraca między wszystkimi stronami.
„Współpraca jest kluczowa” - powiedział. „Prezydent Joko Widodo chce przenieść 12,7 mln hektarów na leśnictwo społeczne. Obywatele również muszą być aktywni w tych wysiłkach. ”

dzięcioł żółtoszyi ( Picus vittatus ) - samiec

Ta historia została zgłoszona przez zespół Mongabay w Indonezji i została opublikowana po raz pierwszy na naszej indonezyjskiej stronie 25 października 2016 r.

orangutan borneański ( Pongo pygmaeus ) - samiec z Woodland Park Zoo

dzioborożec białobrzuchy ( Antracoceros albirostris )

Artykuł opublikowany przez Philipa Jacobsona

langur kasztanowy ( Presbytis rubicunda )

słoń borneański ( Elaphas maximus borneensis )

 shama białokoronowa ( Copsychus stricklandii )

dżunglak kusy ( Malacocincla malaccensis )

gwarek czczony ( Gracula religiosa ) 

las deszczowy - Borneo ( Kalimantan )

Opracowano na podstawie artykułu ze strony Mongabay.com

Tłumaczenie własne

Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.